มาเฟียพ่ายรัก

ตอนที่ 2 เหยื่อ

"มึงมองน้องแบบนั้นหมายความว่าไงวะ"

"ป่าว เด็กมันน่ารักดี"

"เมื่อก่อนก็น่ารักนะเว้ย"

"หรอวะ"เด็กสาวที่ผมดันไปปากเสียใส่ค่อยๆ เดินหายลับจากไปแต่ยังคงทิ้งกลิ่นนํ้าหอมอันที่น่าจดจำไว้อยู่ เป็นกลิ่นที่หอมหวานอย่างน่าหลงใหลและไม่มีวันลืม เธอค่อนข้างเหมือนอดีตแฟนสาวของผมอยู่พอสมควรในตอนนี้ทั้งรอยยิ้ม ดวงตาและกลิ่นหอมของเธอ

อดีตเด็กสาววัยมัธยมอ้วนดำรุ่นน้องที่ผมไม่เคยสังเกตหรือเห็นหน้าเธอเลยด้วยซํ้าจากการที่เราสองคนต้องเดินสวนกันในบ่อยครั้งหรือทำกิจกรรมภายในโรงเรียนอยู่เสมอ จนตอนนี้เธอกลับเปลี่ยนแปลงไปเอามากๆ จนเกิดความรู้สึกอะไรบางอย่างกับเธอคนนี้เอาจนได้

"เหมือนน้องเขาเริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเองตอนม.5นะเว้ยเท่าที่กูเคยส่องมา"

"หรอวะ"

"ชอบอ่ะดิ"

"ไม่รู้ว่ะ ก็น่ารักดี"

"เสืออย่างมึงจะแพ้ทางน้องมัดหมี่หรอวะ"

"ไปส่งงานได้แล้ว"ผมรีบลากคอไอ้เพื่อนตัวดีไปส่งงานที่นัดกับอาจารย์ไว้ก่อนที่อาจารย์จะกลับบ้านหลังจากเลทมาแล้วเกือบสิบนาที

พวกผมเรียนคณะวิศวกรรมปีสี่ที่ตอนนี้ได้ไปฝึกงานกันแล้วในบริษัทของตนเอง ซึ่งหลังจากสอบเสร็จปีสามพ่อก็ให้ผมได้เข้าไปทำงานที่บริษัทเต็มตัว และไปดูธุรกิจสีเทาของพ่อด้วยเพื่อเรียนรู้งานและสืบทอดธุรกิจต่อไป

และใช่ครับผมเป็นลูกชายตระกูลมาเฟียชื่อดังที่ใครๆ ก็ต่างรู้จักในบรรดานักธุรกิจทั้งหลายที่มีบริษัทรถนำเข้าบังหน้าไว้เท่านั้น ผมเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลจึงทำให้ต้องรับผิดชอบและดูแลธุรกิจค่อนข้างที่จะหนักอยู่พอสมควร

อาวุธที่ส่งออกจากธุรกิจสีเทานั้นผมก็ต้องเข้าไปเรียนรู้และคอยดูแลอยู่เสมอกับพ่อของผมเพื่อความชำนาญในอนาคตที่ต้องสานต่อ แม้ว่าจะไม่อยากทำงานแบบนี้ก็ตามแต่ไม่ว่ายังไงแล้วผมก็ต้องทำอยู่ดี

หลังจากที่แยกย้ายกับเพื่อนผมต้องกลับห้องมาเปลี่ยนเสื้อผ้าและเอาของเพื่อที่จะไปที่ผับต่อหลังจากนัดกับเพื่อนๆ เอาไว้แล้วแต่ในระหว่างนั้นเองที่ลิฟต์กำลังลงมานั้น ร่างบางที่พึ่งแยกจากกันก็เดินเข้ามายืนอยู่ข้างๆ ของผมพร้อมกับก้มหน้าก้มตาเล่นมือถืออยู่โดยที่แทบจะไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างหรือคนรอบข้างเลยแม้แต่นิด

ของในมือเต็มไม้เต็มมือไปหมดก่อนที่ผมเองจะยื่นมือเข้าไปช่วยน้องเขาถือของอย่างไม่ได้พูดหรือถามอะไรเลยสักนิดเดียวจนยัยน้องที่มัวแต่เล่นมือถืออยู่นั้นก็ตกใจแทบแย่ที่จู่ๆ ก็มีคนแปลกหน้ามายุ่งเกี่ยวกับเธอแบบนั้น

"เห้ยย นี่พี่อีกแล้วหรอ"

"อยู่คอนโดนี้หรอ"

"ฮือ ปล่อยของของน้องนะ"

"เดี๋ยวพี่ช่วย"สุดท้ายแล้วนั้นผมเองก็แย่งของในมือที่น้องถือมาได้สำเร็จก่อนที่ลิฟต์จะเปิดออกให้เราสองคนได้เข้าไปในลิฟต์กันด้วยความเงียบงันไม่มีใครชวนใครคุยกันเลยสักนิดเดียว

"พี่ส่งคำขอไปทำไม่รับฟอลพี่"

"ไม่อยากรับคนแปลกหน้าอ่ะ"

"แปลกหน้าที่ไหน พี่เป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนน้องต่างหากคนแปลกหน้าอะไร"

"ก็คนแปลกหน้าอยู่ดีปะ เอาของมาได้แล้ว"เมื่อใกล้ถึงชั้นห้องของยัยตัวเล็กแล้วนั้น เธอก็รีบแย่งของในมือของผมไปจนหมดก่อนที่จะรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็วเมื่อลิฟต์ถึงชั้นห้องของเธอนั่นเอง

"อย่าลืมรับฟอลพี่ล่ะ"

"......"

ผมแสยะยิ้มและหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนที่จะเดินทางเข้าไปในห้องพักของผมเช่นกันเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอะไรให้เสร็จสิ้นก่อนที่การแจ้งเตือนหนึ่งที่ดังขึ้นมาและทำเอามุมปากหนายกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อมันคือการกดติดตามจากรุ่นน้องสาวที่เจอกันในวันนี้นี่เอง

ร่างสูงที่มีแค่เพียงผ้าพันรอบเอวเพียงเท่านั้นค่อยๆ นั่งลงไปกับเตียงกว้างของห้องที่เขาเองก็ไม่ค่อยได้มาพักที่นี่สักเท่าไหร่หลังจากที่ไม่ได้มาพักที่นี่ค่อนข้างจะนานมากอยู่พอสมควรเพราะคอนโดที่นี่ใกล้ที่มหาลัยของผม ส่วนอีกที่เป็นเพนท์เฮ้าส์ที่อยู่ใกล้บริษัทที่ต้องตื่นเช้าไปทำงานและรถจะได้ไม่ติดมากนัก แต่ก็ไม่ได้ไกลจากมหาลัยสักเท่าไหร่

มือที่กดเข้าไปดูและเลื่อนดูรูปภาพและวิดีโอของเธอที่ถูกเคลื่อนไหวในโซเชียลอยู่บ้าง ส่วนมากจะเป็นคลิปเกี่ยวกับโรงแรมและวิวรอบๆ สถานที่แห่งนั้นและไอ้บอมก็เล่าให้ผมฟังอยู่บ้างว่าที่บ้านของเธอทำธุรกิจเกี่ยวกับโรงแรมก็คงไม่แปลกที่เธอจะโพสต์หรือเที่ยวในสถานที่แบบนี้บ่อยๆ

ไม่ว่าเปล่ามือหนากดเข้าไปเพื่อส่งข้อความหารุ่นน้องสาวอย่างมีเล่ห์เหลี่ยมอะไรบางอย่าง เสือผู้หญิงอย่างเขาที่มีสิทธิ์สูงที่อาจจะสยบลงเพราะรุ่นน้องสาวคนนี้ที่เขาดันเกิดความรู้สึกอะไรบางอย่างตั้งแต่แรกเห็นแล้ว

Razor:ขอบคุณนะครับที่รับฟอล

Razor:ไว้พี่จะเลี้ยงข้าวนะ

Mudmee:อย่าเวอร์

Mudmee:ก็แค่รับฟอลปะ

Razor:แล้วน้องไม่คิดจะฟอลพี่กลับหรอคะ

read

รุ่นน้องสาวทำได้แค่เพียงอ่านข้อความของผมและไม่มีการตอบกลับใดๆ เลยทั้งนั้น ผมได้แต่เฝ้ารอและลุกขึ้นไปแต่งตัวเพื่อหวังว่าน้องจะตอบกลับมาบ้าง แต่ทว่ารุ่นน้องสาวกลับไร้วี่แววในการตอบกลับข้อความนี้ไปเลยทั้งสิ้น

เมื่อถึงเวลานัดผมก็เดินทางไปที่ผับอย่างรวดเร็วในเวลาไม่ถึงชั่วโมงเลยด้วยซํ้าก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องvip ตามที่ได้นัดหมายไว้กับพวกเพื่อนๆ

"ไงไอ้เสือไอ้ข่าวว่าหลงเด็กหรอคะ"

"ไอ้บอม!"

"ปิดบังเชี้ยไรวะก็มีกันแค่นี้ สวยแค่ไหนวะดูหน่อยดิ"เมื่อไอ้ยูฟ่าถามออกมาไอ้บอมที่รู้จักกับรุ่นน้องสาวคนนั้นก็รีบเปิดรูปให้ไอ้ยูฟ่าทันทีอย่างเร่งรีบในโซเชียลของเธอที่ในไฮไลท์และรูปภาพของเธออันน้อยนิด

ไอ้เสือบ้ากามอย่างไอ้ยูฟ่าเมื่อเห็นรูปภาพของน้องเขาไปแล้วก็ถึงกลับตาโตขึ้นมาทันที เมื่อรุ่นน้องสาวเข้าถึงสเปกในฝันที่มันเคยคิดเอาไว้เอามากๆ แต่ตอนนี้มันได้เปลี่ยนสเปกที่ชอบไปแล้วเรียบร้อย

"โห่ถ้าเจอกูเร็วกว่านี้นะ"

"อย่านะเว้ยไอ้เสือร้ายจ้องอยู่"สายตาอำมหิตที่แลมองไปทางเพื่อนๆ ด้วยสายตาอะไรบางอย่างพร้อมกับยื่นมือไปจับแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มให้ลื่นคอไปอย่างเงียบๆ และไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยสักนิด

"อย่าคิดที่จะเล่นกับน้องเลย กูสงสารน้องว่ะ"

"มึงจะไปไหนวะไอ้สิงโต"

"ไปสูบ"พูดจบไอ้คนดีในกลุ่มก็ลุกเดินออกไปจากวงสนทนาทันที ไอ้สิงโตแทบจะไม่ได้เข้าข่ายกับพวกผมเลยสักนิดแต่ที่อยู่ด้วยกันได้เพราะพวกเรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ เพียงเท่านั้น มันจึงทำให้พวกเราต้องตามๆ กันไปเรียนแบบนี้

"อะไรของมันวะ"

"มึงก็รู้มันเซนซิทีฟเรื่องนี้"

"ไร้สาระว่ะ ก็แค่เล่นๆ ปะวะใช่ไหมไอ้เสือ"

"หรอวะ กับคนนี้....กูจริงจังว่ะ"รอยยิ้มแสยะของเสือร้ายแบบนั้นได้แต่นึกภาพที่อยู่ในหัวเมื่อได้เด็กสาวคนนั้นมาครอบครองอยู่ในกำมือของผมเอง คิดแล้วก็น่าขำที่พวกผมก็น่าจะเดินผ่านกันมาตั้งหลายหนเจอกันตั้งหลายรอบ แต่ทว่าก็ไม่มีใครจำใครได้เลยสักคนเดียว แม้กระทั่งน้องทั้งๆ ที่เมื่อก่อนผมก็ดูดีไม่แพ้ใครแถมยังเป็นหนุ่มหล่อของโรงเรียนอีก

การเดินสวนทางกันในเวลาที่ไม่ใช่ แต่ก็ได้มาเจอกันในเวลาที่ถูกต้องและต่างคนต่างเริ่มเห็นกันและกันในสายตาและจะเริ่มค่อยๆ บันทึกเรื่องราวของกันและกันเอาไว้อยู่ในหัวไปเรื่อยๆ อีกแน่นอน