มาเฟียพ่ายรัก

ตอนที่ 4 แฟนเก่า

คำพูดของพี่เขาทำเอาฉันแทบช็อกเมื่ออีกฝ่ายบอกจะจีบฉันทั้งๆ ที่เราพึ่งรู้จักกันเองแถมวันแรกที่ได้เจอกันเราสองคนก็ยังไม่ได้พูดจาดีๆ ต่อกันเลยสักนิดแล้วจู่ๆ มาจีบเอาได้ดื้อๆ แบบนี้

"น้องให้โอกาสพี่นะครับ"

"พี่จะบ้าหรอเรายังไม่ได้รู้จักอะไรกันเลยนะ"

"รู้สิเราเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องที่โรงเรียนและมหาลัยกันไงคะ แล้วก็เราก็เป็นเพื่อนของน้องสาวเพื่อนพี่อีก นี่ไงรู้จักแล้ว"

"ห๊ะ?"ไม่ทันจะได้เคลียร์กันสองพี่น้องก็เดินเข้ามาพอดีโดยที่วาวาเดินเข้ามานั่งข้างๆ ฉันและชวนฉันคุยนู่นนี่นั่นไปเรื่อยอย่างสนุกสนาน ส่วนพวกพี่ๆ เขาก็นั่งคุยกันไปในเรื่องเรียนและกิจกรรมโดยที่พี่ราซอลก็เอาแต่จ้องสายตามองฉันไม่ยอมเลิก

"มาแล้วๆ นี่มัดหมี่ฉันจำได้ว่าแกชอบที่เราไปกินด้วยกันบ่อยๆ ไง"

"ขอบใจนะ"

"อื้อ เออ...มัดหมี่เราสอบไม่ติดมหาลัยอ่ะว่าจะดรอปไปเลยแกช่วยเราติววิชาเลขหน่อยสิ"

"ได้ดิไม่มีปัญหา"

"แกนี่น่ารักเหมือนเดิม กินๆๆ"พวกเรานั่งกินและพูดคุยกันไปอย่างสนุกสนานก่อนที่เพื่อนสาวของฉันจะสะกิดเรียกให้ฉันดูอะไรบางอย่างในมือถือของเธอที่ไม่มีอะไรเลย

"มัดหมี่ๆๆๆ แกดูนี่ๆๆ"

"ไม่เห็นมีอะไรเลยวาวา"

"มัดหมี่ วาวา"เมื่อได้ยินเสียงนั้นก็เอาทำฉันถึงกับช็อกไปเลยทีเดียว นํ้าเสียงที่ฉันไม่เคยอยากจะได้ยินและไม่เคยคิดที่จะอยากจะเจอเลยสักนิด เพื่อนสนิทที่กล้าหักหลังฉันได้คนที่ทำให้ฉันไม่กล้ามีเพื่อนและเป็นเหตุผลที่ฉันไม่อยากมีความรัก

เธอได้ยืนอยู่ด้านหลังของฉันนั่นเอง สองเท้าค่อยๆ ยํ่าก้าวเดินเข้ามาหาฉันทีละนิดๆ โดยที่วาวาก็เอาแต่จับแขนฉันไว้เท่านั้น

"สบายดีไหม"

"นี่มึงยังจะกล้ามาทักมัดหมี่อีกหรอ"

"ยัยวา"

"ม๊า เต้อยากกินข้าว"เสียงเด็กน้อยที่ดังเจื้อยแจ้วมากระทบข้างหูของฉัน ยํ้าเตือนเรื่องราวในอดีตที่เธอทำกับฉันไปแบบนั้นจนฉันเองแทบจะไม่อยากหันกลับไปมองหรือสบสายตากับเธอเลยด้วยซํ้า

หยดนํ้าตาไหลรินออกมาไม่ยอมหยุดรํ่าไห้ออกมาอย่างเงียบๆ อยู่ในอ้อมอกของวาวาที่ดึงฉันเข้าไปสวมกอดแบบนั้น เธอยังคงไม่ไปไหนและยืนอยู่ตรงนั้นปล่อยให้ลูกน้อยส่งเสียงร้องออกมาไม่ยอมหยุด

"ม๊าเต้อยากกินข้าว"

"มัดหมี่ฉัน...."

"พี่ว่าน้องพาลูกออกไปเหอะ ก่อนที่อะไรมันจะแย่ไปมากกว่านี้"

"ม๊า ป๊ามาแล้ว"

"ไหมฉันรอเธอนานมากแล้วนะ! มัดหมี่"คนที่พึ่งเข้ามาใหม่เมื่อเห็นฉันแบบนั้นเขาก็รีบวิ่งเข้ามาหาฉันทันทีพร้อมกับพยายามจะเข้ามาสวมกอดฉันไว้ แต่ทว่าโชคดีที่พี่ราซอลเร็วกว่าและผลักเขาออกไปเล็กน้อยพร้อมกับดึงร่างกายของฉันเข้าไปสวมกอดแทน

"มึงเป็นใครวะ"

"กูเป็นแฟนมัดหมี่ มึงเป็นใคร"

"แม่ ป๊านั่นแม่ใช่ไหมครับ"

"เต้!!"

"พี่พาน้องกลับได้ไหม น้องไม่อยากอยู่ต่อแล้ว"

"ได้สิคะ"หลังจากพูดจบพวกเราก็รีบเดินทางพากันกลับทันทีโดยที่พวกพี่เขาพาฉันกลับไปที่ห้องและสั่งให้พวกรุ่นพี่ปีสองและปีสามยกเลิกกิจกรรมในตอนเย็นนี้ไปก่อนแล้วค่อยเริ่มใหม่

การเดินทางกลับมาที่คอนโดนทุกคนก็เอาแต่เงียบและนิ่งกันไปโดยที่มือหนาของพี่ราซอลก็จับมือฉันไว้อย่างแนบแน่นไม่ยอมปล่อยแม้ว่าฉันเองจะพยายามแกะออกแล้วก็ตาม

"เดี๋ยวพวกมึงกลับกันเลยเดี๋ยวกูดูน้องเอง จอดตรงหน้านั่นแหละ"

พอเข้ามาถึงหน้าห้องก็ดูเหมือนพี่เขาจะยืนรออะไรบางอย่างอยู่โดยที่ฉันก็ยืนรอให้เขาเดินกลับห้องของเขาไป แต่ทว่าเราสองกลับไม่ได้มีบทสนทนาที่พูดคุยต่อกันเลยแม้แต่นิดเดียวทำได้แค่เพียงยืนเงียบอยู่หน้าห้องของฉันเพียงเท่านั้น

"ไม่เข้าห้องหรอ"

"ก็รอพี่กลับไปไงคะ"

"คือ....ห้องพี่ไม่มีอะไรกินเลยอ่ะ ขอเข้าไปกินข้าวหน่อยได้ไหมคะแค่มาม่าซองเดียวก็ได้"ฉันไม่ได้ตอบกลับแต่เปิดประตูเชิญเขาเข้ามาในห้องเองทันทีและไม่ได้พูดหรือบอกอะไรเขาเลยทั้งนั้น

พอเข้ามาถึงภายในห้องจู่ๆ คนตัวสูงก็ยืนคล่อมร่างกายของฉันทันทีทำเอาฉันตกใจแทบแย่จนก้อนเนื้อในทรวงอกแทบจะทะลุออกมาอยู่ด้านนอกอยู่แล้ว ใบหน้าของเราสองค่อยๆ ใกล้กันขึ้นทีละนิดๆ ก่อนที่มือเรียวบางจะยกมือขึ้นผลักเขาออกไปให้ไกลเมื่อได้สติกลับมาแล้ว

"พี่ทำอะไรเนี่ย"

"พี่ขอโทษนะ พี่แค่อยากจะคุยกับน้อง"

"คุยดีๆ ก็ได้"

"ไปนั่งที่โซฟากันเดี๋ยวพี่สั่งอาหารเลี้ยงดีกว่า"การกระทำของพี่เขาเมื่อกี้ทำเอาฉันกลัวแทบแย่เพราะเกรงว่าเขาจะทำอะไรไม่ดี แต่ทว่ามันกลับผิดคาดเมื่อเขาแค่อยากขอคุยด้วยเพียงเท่านั้น

"พี่มีอะไรรึเปล่าคะ"

"คนเมื่อกี้....แฟนเก่าน้องหรอ"ฉันเลือกที่จะเงียบและจ้องมองเขาแทนจะบอกว่าเป็นแฟนเก่าก็ใช่และความสัมพันธ์ของเรามันซับซ้อนไปมากกว่านั้นยากเกินจะอธิบายออกมาได้เลยด้วยซํ้า

"แล้ว....เรื่องที่พี่จะจีบน้องล่ะคะ น้องโอเครไหม"

"มัดปฏิเสธได้ด้วยหรอคะ"

"ไม่ได้ค่ะ เพราะถ้าน้องปฏิเสธพี่ก็จะจีบอยู่ดี"รอยยิ้มของเขาที่แสดงออกมาอย่างไม่ยอมแพ้จนฉันถึงกลับต้องส่ายหัวให้กับคนอย่างเขา

และนับตั้งแต่นี้เป็นต้นไปชีวิตฉันคงจะเริ่มไม่สงบสุขอีกต่อไปแน่นอนจากที่ไม่สูงสิงกับใครจนตอนนี้ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง จากคนที่ไม่มีใครเข้าหาหรืออยากคบหาเลยแม้แต่คนเดียวและเลือกที่จะอยู่ตัวคนเดียวนอกซะจากวาวาที่แยกตัวจากกลุ่มเพื่อนมาพูดคุยกับฉันบ้างในบางครั้งเท่านั้น

รุ่นพี่ที่เคยสวนทางกันมาหลายครั้งต่อหลายครั้งและไม่มีใครเข้าตากันเลยสักนิดกลับกลายมาเป็นความสัมพันธ์ที่เริ่มจะผูกพันขึ้นเรื่อยๆ อย่างน่าปวดหัวซะมากกว่า

เด็กสาวที่พัฒนาตัวเองจากอ้วนดำหน้าพังแทบจะไม่มีใครอยากเข้าหาจากหนักแปดสิบเก้า จนตอนนี้สวยใสมีออร่าสู่นํ้าหนักสี่สิบหกในส่วนสูงที่ต่างกันแค่ไม่กี่เซ็นเอง ความพยายามเพื่ออยากจะประชดแฟนเก่าและรักตัวเองให้มากขึ้นแทบจะมีแรงผลักดันที่ทำให้ฉันเปลี่ยนไปแบบนี้

"น้องไปอาบน้ำเถอะ กว่าอาหารจะมา"ฉันพยักหน้าเป็นการตอบกลับก่อนที่จะหายเข้าไปในห้องเพื่อทำธุระส่วนตัวของฉันไปอย่างปกติโดยที่แทบจะไม่ได้ระมัดระวังตัวเลยด้วยซํ้าว่ามีใครแปลกหน้าอยู่ร่วมห้องด้วยในวันนี้

ในขณะที่กำลังเดินออกไปทาครีมเพื่อบำรุงผิวอยู่นั้น จู่ๆ ก็ได้มีร่างสูงของใครสักคนเดินเข้ามาสวมกอดฉันไว้ทันทีจากด้านหลังที่อยู่บนเตียงอย่างรวดเร็วเอามากๆ

"เห้ยย พี่ทำอะไรเนี่ย"

"ก็จะพาแฟนไปกินข้าวไงคะ"

"น้องไม่ใช่แฟนพี่สักหน่อย ปล่อยได้แล้ว"

"ขอกอดหน่อยไม่ได้หรอคะ"

"ถ้าพี่ไม่ปล่อยพี่ก็กลับห้องพี่ไปเลย"สุดท้ายอีกฝ่ายก็ต้องยอมจำนนและเดินออกไปรอนอกห้องตามเคยส่วนฉันก็รีบไปล็อกประตูห้องนอนและรีบทำการทาครีมอะไรให้เสร็จสิ้นก่อนที่จะออกไปกินข้าวตามที่พี่เขาเตรียมไว้ให้นั่นเอง

"กินเสร็จพี่ก็รีบกลับห้องได้แล้ว"

"รีบไล่กันจังนะครับแฟน"

"เลิกคิดไปเองสักที"