“อยากเปิดก็เปิดซิ ไปยืนลังเลอยู่ทำไม”
เสียงหนาของรัตติเอ่ยขึ้นเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงเย็นแล้วเห็นว่าช่อพิกุลนั้นกำลังยืนมองผ้าม่านตรงหน้าต่างกระจกบานใหญ่เท่ากับผนังภายในห้องของเขาอยู่
เธอคล้ายกับกำลังลังเลที่จะเปิดมันทั้งที่เขาก็ไม่ได้จะว่าอะไรถ้าเธออยากจะเปิดออกไปดูวิวด้านนอก
“คุณ”
หญิงสาวสะดุ้งตัวเล็กน้อยด้วยความตกใจไม่คาดคิดว่าเขาที่ก่อนหน้านี้เห็นว่ากำลังหลับสนิทดีจะตื่นขึ้นมา
“พระอาทิตย์กำลังจะตกคงจะสวยน่าดู ให้หินมันเคยบอกเอาไว้แบบนั้น”
เมื่อเห็นว่าเธอยังไม่ยอมเปิดเขาก็ยกคำพูดของผู้เป็นพี่ชายมาพูด เพราะฟังซ้ำๆกันมาจนจำได้ขึ้นใจแล้ว
ด้วยภูผามักอยากให้เขาเปิดหน้าต่างออกไปดูอะไรๆที่มันอยู่ด้านนอกเป็นประจำแต่เขาไม่เคยคิดอยากดูเลย
แต่วันนี้เขาคิดอยากจะดูมันขึ้นมาโดยไร้เหตุผล คงอาจเป็นเพราะหลายวันมานี้เขาออกไปข้างนอกไปเจอแสงสว่างมากเกินไปจนเกิดความอยากจะเจอมันอีกก็เป็นได้
“เปิด
