ค่าปิดปาก
1373 Words
ตอนที่ 5
ค่าปิดปาก
มิกิยังตกใจกับจำนวณยอดเงินที่เพลิงนั้นโอนเข้ามาเป็นค่าเสียเวลาของเธอคืนนี้ไม่หาย ถึงแม้ว่าร่างเล็กนั้นจะขับรถออกมาจากยิมได้สักพักแล้วก็ตาม
“โอ๊ย ตอนแรกนึกว่าจะขยาด นี่อะไรเนี่ย”
มิกิยังคงไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง แต่เมื่อรับปากทำงานแล้ว ไหนจะยอดเงินที่ตำตาอยู่ก็ทำให้คนตัวเล็กนั้นต้องทำใจยอมรับว่ายังไงคืนนี้เธอกับเขาก็ต้องอยู่ด้วยกันไปอีกนาน
ในที่สุดรถคันหรูของมิกิก็ขับกลับถึงกลับคอนโดทั้ง ๆ ที่ขาทั้งสองข้างยังสั่นอยู่มากจากการเทรนที่แสนจะโหดร้ายของเต้
มิกิมาถึงที่คลับก่อนเวลานัดพอสมควรเพื่อที่จะเตรียมตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าตามธีมที่เพลิงต้องการ
“นี่ค่ะเจ๊มิกิ ชุดที่ลูกค้ารีเควสต์”
ลูกมดส่งชุดให้คนเป็นนายพร้อมทั้งรอยยิ้มที่บ่งบอกก็รู้ว่าลูกมดนั้นแอบชอบใจอยู่ไม่น้อย
“อย่าแม้แต่จะคิดเชียวนะนังลูกมด”มิกิกล่าวเตือนเพราะเธอรู้จักเลขาคนสนิทคนนี้ของเธอดี
“แหม เจ๊อ่ะ คือเอาจริง ๆ นะเจ๊ ปกติลูกมดก็เห็นเจ๊วันไนต์บ้างอะไรบ้างเป็นเรื่องปกติ นี่คือแขกก็เต็มใจจะขอไปนอกรอบทำไมเจ๊ไม่ไปล่ะคะ?”
“นังลูกมด นี่ก่อนถามแกคิดมาหรือยังเนี่ย ฉันเป็นเจ้าของคลับ แล้วถ้ามากินแขกเองในที่ทำงานแบบนี้เดี๋ยวเด็ก ๆ ก็นินทาได้อีก ถ้าข้างนอกว่าไปอย่าง”
“ก็ลูกค้าไม่รู้ซะหน่อยนี่คะ ว่าเจ๊เป็นเจ้าของคลับ คือเอาจริง ๆ ถ้าให้คุณเพลิงมาที่นี่ เสี่ยงที่เด็ก ๆ จะเห็นมากกว่าเจ๊ไปนัดเจอกับคุณเพลิงข้างนอกอีกค่ะ ลูกมดว่านะ”มิกิก็คิดตามอย่างที่ลูกมดว่า แต่เธอนั้นก็ยังอยากใช้คลับเป็นข้ออ้างอยู่ดี เพราะปกติแล้วเธอก็ไม่เคยต้องมารับบทเป็นเด็กเอ็น ฯ มาก่อนถึงแม้ว่าเธอจะทำมันได้ดีก็เถอะ
“เอาไงดีแบบนี้ หรือฉันจะชวนเขาไปที่ผับดีจะได้ไม่เป็นที่สงสัย เพราะปกติฉันก็ลงไปที่คลับแทบจะทุกคืนอยู่แล้ว”
“แบบนั้นลูกมดก็ว่าดีนะคะ แต่ว่าชุดนักเรียนญี่ปุ่นน่าจะไม่เหมาะ อิอิ”
“เออก็จริงอีก งั้นเดี๋ยวฉันลองโทรหาคุณเพลิงดูว่าถ้าฉันนัดเขาที่คลับเราตรงดีเจแทนที่จะเป็นห้องวีไอพีเขาจะยอมไหม”ว่าแล้วคนตัวเล็กก็หยิบโทรศัพท์เครื่องหรูของตัวเองขึ้นมาต่อสายถึงคนตัวโตที่จองตัวเธอเอาไว้คืนนี้
ตู๊ดดดด ตู๊ดดดด
“ครับคุณมิกิ”
“สวัสดีค่ะคุณเพลิง เอ่อ คือมิกิอยากจะรบกวนถามนิดนึงค่ะว่าถ้าเกิดมิกิเปลี่ยนใจอยากให้คุณมาเจอกับมิกิที่คลับตรงโซนของดีเจแทนที่จะเป็นห้องวีไอพีแบบวันก่อนคุณเพลิงจะสะดวกไหมคะ?”
“ได้ครับ แต่ผมยังยืนยันคำเดิมเรื่องชุดนักเรียนญี่ปุ่น คือผมชอบเป็นพิเศษน่ะครับ ถ้าคุณมิกิใส่ชุดนักเรียนแล้วไปเจอกับผมที่ตรงโซนดีเจได้ ผมก็ไม่มีปัญหา แต่ถ้าเกิดว่าคุณไม่อยากให้ใครเห็นคุณ คุณก็มานอกรอบกับผมที่คอนโดผมได้ สัญญาครับว่าจะไม่จบบนเตียง”
“คือออ”
“อีกครึ่งชั่วโมงจะสองทุ่มแล้ว ถ้าคุณยังไม่ตัดสินใจผมก็จะไปตามนัด แล้วก็เจอกันที่ห้องวีไอพีเหมือนคราวที่แล้วแล้วกันนะครับ”
“เอ่อ คือ…”
“ไม่เป็นไรครับผมเข้าใจว่าคุณมิกิไม่รับงานนอกรอบ งั้นเดี๋ยวผมออกจากคอนโดแล้วครับแล้วเราไปเจอกันที่ห้องวีไอพีแล้วกัน”ยังไม่ทันที่มิกิจะพูดอะไรกลับไป เพลิงก็กดสายวางโทรศัพท์ของตัวเองไป
“ยังไงคะเจ๊” ลูกมดรีบเอ่ยถามเจ้านายตัวเล็กเพราะสีหน้าของมิกินั้นไม่ได้ดีขึ้นแต่อย่างใด
“ไม่รู้อ่ะลูกมดฉันตัดสินใจไม่ได้เลย ไม่อยากให้เด็ก ๆ เห็นถ้าไปที่คลับข้างล่างก็ต้องใส่อีชุดนักเรียนบ้านี่ สรุปเป็นเป้าสายตาหนักกว่าเดิม”
“วันนี้ลูกค้าน่าจะเยอะด้วยนะคะ เจ๊ถ้าเจ๊เดินไปรอ ลูกมดว่าต้องป๊ะเข้ากับน้อง ๆ แน่นอนค่ะ”
“โอ๊ยย เอาวะ งั้นเดี๋ยวฉันลงไปดักรอคุณเพลิงตรงลานจอดรถดีกว่า แล้วค่อยคิด”
“ยังไงก็ส่งข้อความบอกลูกมดด้วยนะคะ”ขาเรียวของมิกิเดินสาวเร็ว ๆ ไปที่ลานจอดรถ พร้อมกับยังคงหิ้วชุดนักเรียนญี่ปุ่นไปด้วยในมือและเธอก็ไม่ได้เปลี่ยนมันแต่อย่างใด
“เอาวะ ดักรอคุณเพลิงที่นี่ก่อนแล้วกันแล้วเดี๋ยวค่อยโน้มน้าว”ร่างเล็กยืนรอเพลิงอยู่ไม่นานก็เห็นรถสปอร์ตคันหรูราคาหลายสิบล้านเข้ามาจอดตรงลานจอดรถที่ไม่ไกลจากที่เธอยืนอยู่
เพลิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ที่เห็นร่างบางของมิกิที่ตอนนี้กำลังยืนรอเขาอยู่หน้าคลับ
“คุณมิกิ”
“คุณเพลิง สวัสดีค่ะ”
“….”
“คืออย่าเพิ่งโกรธมิกิเลยนะคะ คือมิกิมีเหตุผลนิดหน่อยที่ไม่สะดวกจะใส่ชุดทำงานตอนนี้น่ะค่ะ…”เพลิงก็ยังนิ่งและไม่เอ่ยอะไรออกไป ทำให้คนตัวเล็กนั้นอึดอัดมากขึ้นไปอีก จนในที่สุด ด้วยความที่มิกิไม่อยากให้เสียการปกครองเธอจึงตัดสินใจที่จะพาเพลิงไปเอ็นเตอร์เทนนอกรอบ อย่างที่เธอไม่เคยคิดจะทำมาก่อน
“งั้นเข้าไปดื่มอะไรสักสองสามแก้วให้อารมณ์ดีก่อน แล้ว…เราไปคอนโดคุณเพลิงกันก็ได้ค่ะ”เพลิงยกคิ้วหนาข้างหนึ่งขึ้นเพราะความประหลาดใจ แต่ก็ตามมาด้วยรอยยิ้มมุมปากเพราะความพอใจกับคำที่เพิ่งได้ยินจากปากเล็กของมิกิ
“แน่ใจนะครับ?”
“ค่ะ แต่ก็ยังคงข้อแม้เดิมที่ไม่จบบนเตียงนะคะ”
เพลิงไม่ตอบอะไรร่างบางกลับไป ทำเพียงแค่ส่งมือหนาของตนเองเข้าคว้าข้อมือบางของคนตัวเล็กตรงหน้า แล้วเดินเข้าไปในคลับที่ตอนนี้เริ่มมีผู้คนพลุกพล่านมากขึ้นแล้ว
“ดื่มอะไรดีคะคืนนี้?”
“เหมือนเดิมครับ”
มิกิพยักหน้าเล็กน้อยและจัดการชงเครื่องดื่มให้เพลิงแล้วส่งให้เขาพร้อมขยิบตาเป็นเชิงหยอกล้อ
“ขาคุณเป็นยังไงบ้าง?”
“ก็ยังสั่น ๆ นะคะ แหะ เทรนเนอร์มิกิจัดหนักไปหน่อยน่ะค่ะวันนี้ เพราะปกติมิกิไม่ค่อยดื่มเพราะกลัวจะต้องเอาออกแบบทรมานเหมือนวันนี้แหละค่ะ”
“คืนนี้คุณก็ต้องดื่มกับผมอีกแทบทั้งคืนแล้วพรุ่งนี้ทำยังไง?”
“จุ๊ ๆ ค่ะ รู้กันแค่เราสองคนก็พอ”แล้วมิกิก็ส่งเสียงหัวเราะใสออกมาเพราะเธอคิดว่าครั้งนี้จะไม่มีทางบอกเต้อย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นขาเธออาจจะใช้งานไม่ได้อีกเลย
“คือจะให้ผมแกล้งเงียบด้วยอีกคน? มันต้องมีค่าปิดปากสักหน่อยไหม?”เพลิงส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้คนตัวเล็ก ที่ตอนนี้เริ่มถูกใจกับมาดแบดบอยของเขา ถ้าดูได้จากสายตาระยิบระยับที่มิกินั้นมองมาที่เพลิง
“แล้วคุณเพลิงอยากได้อะไรล่ะคะ?”
“ขยับมาใกล้ ๆ สิแล้วเดี๋ยวผมจะบอก”
ด้วยความที่ตอนนี้มิกิเองก็เริ่มงานของตัวเองแล้ว เธอจึงอดไม่ได้ที่จะต้องทำตามหน้าที่ เขยิบร่างเล็กของตัวเองเข้าไปชิดร่างสูงที่ตอนนี้กำลังรอให้คำตอบกับคำถามของเธอว่าเขานั้นอยากได้อะไรเป็นการตอบแทนกับการจะไม่ปากโป้งฟ้องเทรนเนอร์ของเธอ
- Writer
