เหมาจ่าย 1

1805 Words

ตอนที่ 4 เหมาจ่าย “เต้ ฉันไม่ไหว วันนี้พอก่อน” “เจ๊อย่างอแง เหลือเซตเดียวแล้วเดี๋ยวผมยืดกล้ามเนื้อให้ เร็ว ๆ” “รอบหน้าถ้าแกไปที่ร้านฉันจะให้นังลูกมดมารับแกเองแทนที่จะเป็นเด็ก ๆ” “ฮ่า ๆ เจ๊ขู่ผมเหรอ? เจ๊ลูกมดเห็นแบบนั้นก็สวยนะ แถมแปลงเพศแล้ว ผมไม่ขัด” “แกนี่มันจริง ๆ เลย มา ๆ จะได้รีบเล่นรีบยืดให้มันจบ ๆ ไป”และร่างเล็กของมิกิก็ยอมเดินขึ้นไปบนเครื่องที่เธอเรียกมันว่าเครื่องทรมานช่วงล่าง แทนที่จะเป็นเครื่องออกกำลังกายธรรมดา เพราะเต้นั้นไม่ปราณีเธอเลยจริง ๆ “สาม สอง หนึ่ง! เอ้าพักได้เจ๊ วันนี้พอละเดี๋ยวเดินไม่ได้”มิกิแทบจะอยากกระโดดให้ตัวลอย แต่ขาเรียวทั้งสองข้างของเธอนั้นสั่นเทาจนน่ากลัวและไม่ให้ความร่วมมืออย่างแรง “มา ๆ เจ๊เช็ดเนื้อเช็ดตัวแล้วนอนหงายลงบนเสื่อโยคะนี่เลยเดี๋ยวผมยืดเส้นให้ก่อน”มิกิล้มเช็ดเหงื่อที่ออกตามผิวกาย และก็ไม่ลืมที่จะพาดผ่านผ้าขนหนูผืนเล็กไปตามร่องหน้าอกที่ตอนนี้เปียกชื้นไม่แพ้ส่วนอื่น เมื่อเสร็จคนตัวเล็กก็ล้มตัวลงนอนบนเสื่อโยคะที่เต้จัดเอาไว้ให้แล้ว เต้เริ่มต้นโดยการจับขาเรียวข้างหนึ่งของมิกิยกขึ้นตั้งฉากแบบเก้าสิบองศา แล้วใช้มือดันขึ้นไปข้างหน้าเพื่อให้กล้ามเนื้อขาได้ยืดตัว เสร็จแล้วก็สลับทำอีกข้าง “อ่า ดีจัง” คนตัวเล็กส่งเสียงครางออกมาด้วยความพอใจ “เจ๊ ผมแค่ยืดกล้ามเนื้อ ทำไมเจ๊จะต้องส่งเรียงร้องที่มันวาบหวิวแบบนั้นให้ผมใจสั่น?” “โอ๊ยไอ้เต้ ไอ้เด็กบ้า แกจะปล่อยให้สิบนาทีสุดท้ายในยิมของฉันเป็นเวลาแห่งความสงบบ้างไม่ได้เลยหรือยังไง ฉันจะส่งเสียงอะไรออกไปก็เรื่องของฉันน่า ทำยังกับไม่เคยฟัง” “ก็รอบนี้มันวาบหวิวจนไม่ดีต่อใจแล้วก็ส่วนอื่นของผมอ่ะเจ๊ ฮ่า ๆ”ปากพูดแต่มือก็ยังคงยืดกล้ามเนื้อส่วนต่าง ๆ ของมิกิไปด้วย ทั้งสองร่างค่อนข้างที่จะแนบชิดกัน จนเพลิงที่ออกกำลังกายอยู่ไม่ไกล เกิดอาการแปลก ๆ จากภาพของคนตัวเล็กที่ถูกเทรนเนอร์ตัวโต จับขาเรียวข้างหนึ่งพาดบ่าพร้อมกับเอาอีกข้างก็กดเข้าที่หน้าขาของร่างบางเพื่อที่จะไม่ให้เธอขยับหนีไปไหนได้และเตรียมยืดเส้นให้เธอได้ลึกขึ้น ความคับแน่นกลางตัวอยู่ ๆ ก็ผงาดขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของมิกิที่ตอนนี้กัดปากบางระบายความเจ็บจากความตึงตัวของกล้ามเนื้อต้นขาเรียวที่เพิ่งถูกทรมานไป แล้วไหนจะเสียงครางเบา ๆ ที่หลุดออกมาจากปากสวยนั่นอีก “อะเจ๊ เสร็จละ กลับบ้านไปอาบน้ำอุ่นสบาย ๆ สักครึ่งชั่วโมง หรือไม่ก็แช่น้ำไปเลย เพราะผมไม่ได้ยืดอะไรให้เยอะพอดีมีลูกค้าต่อ เจ๊โอเคไหม? แต่ถ้าจะแช่น้ำที่นี่เดี๋ยวผมบอกแม่บ้านให้” “อืมโอเค เดี๋ยวค่อยกลับไปแช่น้ำที่บ้านแล้วกัน สะดวกแบบนั้นมากกว่า ถ้าฉันเดินไม่ได้นะ ฉันจะจัดแกให้หนักเลยไอ้เต้ คืนนี้ฉันต้องเข้าคลับอีก” “โอ๊ยกลัวมากครับ มาเลยรีบมาจัดให้ไว ๆ ผมรออยู่ แล้วคืนนี้ดื่มมาอีก พรุ่งนี้สองเท่านะครับ อีกหลายวันเลยนะกว่าจะถึงวันพัก”มิกิส่งค้อนวงใหญ่ให้เทรนเนอร์คู่ใจของเธอ แล้วโบกมือเป็นการบอกกลาย ๆ ว่าเธอนั้นจะกลับบ้านแล้ว เพลิงเห็นคนตัวเล็กกำลังจะเดินไปทางห้องแต่งตัวก็ได้โอกาศ ทำแกล้งเดินไปดักรอเพื่อให้คนตัวเล็กตกใจและไม่น่าสงสัยนัก “ไง…” เสียงทุ้มถูกส่งไปทักทายร่างบางที่กำลังจะเดินผ่าน จนต้องละสายตาจากโทรศัพท์ที่เธอกำลังเล่นอยู่ เพราะเสียงเรียกของเขา “คุณ?” “จำชื่อผมไม่ได้เหรอ ใจร้ายจัง เมื่อคืนก็อยู่กับผมแทบจะทั้งคืน” คำพูดกำกวมของเพลิงไม่ได้ทำให้มิกิเคอะเขินแต่อย่างใด คนตัวเล็กเพียงแค่ส่งยิ้มสุภาพตอบกลับเพลิงไป “เอ่อ คุณเพลิง จำได้ค่ะแต่มิกิแค่ประหลาดใจเพราะไม่เคยเจอคนรู้จักที่นี่” “เพื่อนผมเป็นเจ้าของ คุณมิกิลืมแล้วเหรอครับ ผมมาเวลานี้แทบจะทุกวัน ผมก็ไม่เคยเห็นคุณเลย” “อ๋อค่ะ ปกติมิกิมาเร็วกว่านี้ค่ะแต่เมื่อคืนเลิกดึกเลยหลับยาว” “ไม่เห็นส่งข้อความหาผมเลย ผมรอคำตอบอยู่นะ” “คือ…” “ถ้าไม่สะดวกให้ผมเข้าไปจองเวลาของคุณที่คลับ เรานัดเจอกันข้างนอกก็ได้นะ เอาที่คุณสะดวก” “คือมิกิไม่รับงานนอกจริง ๆ ค่ะ” “โอเค งั้นคืนนี้ผมจะเข้าไปหาคุณที่คลับ ขอธีมนักเรียนญี่ปุ่นนะครับ แค่ผมคนเดียวเพื่อน ๆ ไม่ได้ไป”แล้วก่อนที่มิกิจะได้ตอบอะไรร่างสูงไปเพลิงก็ชิงเดินหนีไปโดยที่ไม่ปล่อยโอกาศให้มิกินั้นได้ปฏิเสธเลย “โอ๊ย เอาไงดีวะ? ไม่อยากให้เขารู้ว่าเมื่อคืนมันความเข้าใจผิด ฉันเป็นเจ้าของโว๊ยไม่ใช่พนักงาน”ถึงแม้จะบ่น แต่คนตัวเล็กก็จำใจต้องหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอีกครั้งเพื่อที่จะต่อสายหาลูกมด “ค่าเจ๊มิกิ ฟื้นแล้วเหรอคะ?” “อืม ลูกมดคืนนี้คุณเพลิงลูกค้าวีไอพีของเมื่อคืนจะเข้ามาที่คลับตอนสองทุ่ม แกรบกวนจองห้องไว้ให้ฉันหน่อย” “อ๊าย ติดใจเด็กเราเหรอคะ? มาซ้ำเร็วปานสายฟ้าฟาด” “ติดใจเด็กอะไรล่ะ ติดใจฉันเนี่ย! ขนาดบอกไปแล้วว่าฉันไม่รับงานนอกสถานที่ แต่เขาไม่รู้ไงว่าฉันเป็นเจ้าของแถมยังรับงานเพราะความผิดผลาดจากทางเราอีก” “แม่มิกิจะขายออกก็งานนี้แล้วไหมคะเนี่ย”ลูกมดส่งเสียงแซวคนตัวเล็กมาตามสายโทรศัพท์ “เดี๋ยวฉันจะบอกคุณเพลิงเองคืนนี้จะได้จบ ๆ แกไม่ต้องบอกเรื่องนี้ให้เด็ก ๆ รู้เดี๋ยวฉันเสียปกครองหมด เอาห้องที่กระจกดำ ๆ หน่อย แล้วหาชุดนักเรียนญี่ปุ่นเอาไว้ให้ฉันด้วย” “ได้เลยค่าเจ๊ เดี๋ยวลูกมดจัดให้เลย ขอให้ปัง ๆ ได้ทิปเยอะ ๆ เลยนะคะ อิอิ ว่าแต่คุณเพลิงจะจองกี่ชั่วโมงคะ” “ปากเก่งเดี๋ยวก็ให้รับแขกเองซะเลย เขาไม่ได้บอก ฉันก็ลืมถาม เดี๋ยวยังไงฉันจะติดต่อเขาไปถามดู จะได้ลงเวลาอะไรให้ถูกต้อง” “ฮ่า ๆ ลูกมดเกรงว่าจะไปทำให้คุณเพลิงเสียอารมณ์เปล่า ๆ ค่ะ เป็นเจ๊น่ะดีแล้ว งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวลูกมดไปจัดการให้ค่ะ”มิกิกดวางสายไปในที่สุดพร้อมถอนหายใจออกมายาว ๆ กับความเอาแต่ใจของเพลิงที่อาจจะทำให้เรื่องมันยุ่งยากในภายหลังได้ “เอาวะ คืนนี้อีกคืน ดูสิว่าจะตื้อได้นานแค่ไหน เดี๋ยวจะเรียกให้แพง ๆ เลยจะได้ขยาดไม่กล้ามาอีก” มิกิสาวเท้าเดินออกจากยิมด้วยความยากลำบากกว่าทุกครั้ง เพราะขาทั้งสองข้างร้องอุทรและไม่ค่อยให้ความร่วมมือซักเท่าไหร่ แต่ร่างบางก็ฝืนเดินไปที่รถของตัวเองจนสำเร็จ ถึงแม้ว่าจะทุลักทุเลพอสมควร เมื่่อนั่งหย่อนตัวลงบนเบาะหนังราคาแพง คนตัวเล็กก็ไม่ลืมที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหารายชื่อของคนที่เธอต้องคุยเรื่องเวลาทำงาน ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้มิกิไม่ได้มีทีท่าว่าจะส่งข้อความหาอีกฝ่ายแต่อย่างใด Line Miki : สวัสดีค่ะคุณเพลิง นี่มิกินะคะ คือมิกิลืมถามไปน่ะค่ะว่าคุณเพลิงจะจองเวลาของมิกิกี่ชั่วโมงคะ? แล้วก็ไม่ต้องรอนานเหมือนเพลิงก็กำลังรอให้อีกฝ่ายติดต่อมาเช่นกัน Plerng : เหมาคุณมิกิจนกว่าคลับจะปิดครับ ถ้าคุณสะดวกตั้งแต่สองทุ่ม Miki : ได้ค่ะ คลับปิดตีห้า คุณเพลิงจะเปลี่ยนเวลาให้มาช้ากว่าสองทุ่มไหมคะ? Plerng : ไม่ครับจากสองทุ่มเป็นต้นไปเลย Miki : โอเคค่ะ แต่ค่าตัวมิกิแพงนะคะ (อิโมจิขยิบตา) Plerng : ขอเลขที่บัญชีแล้วก็ยอดครับ มิกิยิ้มเจ้าเล่ห์ทันที เพราะเธอค่อนข้างมั่นใจว่าถ้าเพลิงเห็นราคาแล้วน่าจะขยาดไม่กล้ามาเรียกใช้บริการกับเธออีก ติ๊ง… เสียงแจ้งเตือนเข้าไปยังโทรศัพท์หรูของเพลิงที่ยืนรอข้อความตอบกลับของคนตัวเล็กอยู่อย่างใจเย็น กดเปิดหน้าบทสนทนาที่ยังคุยค้างกันอยู่ มุมปากถูกยกขึ้นสูงเพราะเขารู้อยู่แล้วว่าคนตัวเล็กจะต้องมาไม้นี้ Line Miki : ยอดรวมจากสองทุ่มถึงตีห้า เก้าแสนบาท (แนบเลขที่บัญชี) ปล. อย่างที่แจ้งคุณเพลิงไปว่ามิกิไม่รับงานนอกรอบแล้วราคานี้ก็ไม่ได้เป็น En Vip ที่จะจบที่เตียงนะคะ แค่นั่งเป็นเพื่อนฟีลแฟนได้มีสัมผัสกันได้ตามความเหมาะสม แต่ไม่มีขึ้นเตียงค่ะ เมื่อส่งกดข้อความส่งตอบกลับเพลิงไป มิกิก็ทำเพียงแค่รอ จนเมื่อเสียงเตือนว่ามีเงินโอนเข้าของธนาคารเธอ มือเล็กจึงเปิดมันขึ้นดูทันที พร้อมกับดวงตาคู่สวยที่กว้างขึ้นจนแถบจะหลุดออกมาจากเบ้าเพราะความตกใจ มือเรียวขยี้ตาหลายรอบพร้อมทั้งจิ้มนิ้วนับจำนวณเลขศูนย์ซึ่งเธอคิดว่าเธอนั้นตาฝาดไปแล้ว “สองล้าน!? โอ๊ยยย พ่อบุญทุ่มนี่ขนาดว่าฉันเรียกแพงเกินราคาแล้วนะยังจะทิปอีก!”มิกิแทบจะเอาหัวโขกกับพวงมาลัยรถหรู เพราะสิ่งที่คาดหวังก่อนหน้านี้กลับกลายเป็นอีกอย่างไปโดยที่ไม่ได้คิดเอาไว้ก่อน ด้านเพลิงก็ยกยิ้มขึ้นก่อนที่จะเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแล้วเดินไปออกกำลังกายกับเทรนเนอร์ส่วนตัวด้วยความสบายอารมณ์

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more