ตอนที่ 7
1247 Words
“รีบกินแล้วก็เลิกมองเฮียได้แล้ว”
“แล้วเมื่อกี้เฮียหายไหน..”
คนตัวเล็กเอ่ยถามก่อนจะอ้าปากกินข้าวต้มที่เฮียเครย์ป้อนให้
เเก้มยุ้ยๆ ที่กำลัวเคี้ยวข้าวเต็มปากทำให้เครย์เเอบยิ้มออกมา
“ยุ่ง..”
“เอ้า ! คนถามดีๆ”
แล้วจะให้ตอบยังไงก็เมื่อกี้เขาไปช่วยตัวเองมา !
“อ้าปาก..”
“อย่ารีบ.. อั่กก !”
มือเล็กจับข้อมือเฮียเครย์ไว้เมื่อเขายัดช้อนเข้ามาในปากเกือบถึงคอหอย
“เคี้ยวให้ละเอียด แล้วค่อยกลืน”
“รู้แล้วๆ”
“หางเสียง”
“รู้แล้วค๊า~”
“ขยับมาใกล้ๆ”
มือหนาเอื้อมไปหยิบทิชชู่ไปเช็ดปากให้คนตัวเล็กก่อนจะกลับไปตักข้าวต้มอีกรอบ
“ไม่เอาเห็ด”
“อย่าเลือกกิน”
“ไม่เอา ! ไม่กิน !”
คนตัวเล็กเบือนหน้าหนีเมื่อเฮียเครย์ตักเห็ดคำโตมาจ่อที่ปาก
“คำเดียว..”
“ไม่เอา”
“อ้าปาก..”
“ไม่ !”
เครย์รีบจับคนเล็กไว้เมื่อเห็นว่าเธอกำลังลุกหนี
เหมือนตัวเองกำลังป้อนข้าวเด็กสามขวบเลย.. ถ้าไอ้เจโลกับอาคัสเห็นมีหวังล้อจนลูกบวชแน่
“คำเดียว.. เดี๋ยวเฮียให้พันนึง !”
“อึก !”
“อ้าปากครับ”
“แค่คำเดียวนะ”
“ครับ”
พูดจบเครย์รีบป้อนข้าวให้คนตัวเล็กทันที เธอหลับตาปี๋พร้อมกับเคี้ยวด้วยท่าทางพะอืดพะอม
“แหวะ !”
“อ้าปาก..”
“อะไร.. ไม่กินแล้ว อุ๊บบ !”
ยังไม่ทันพูดจบจู่ๆ เฮียเครย์ก็ป้อนลูกอมให้คนตัวเล็กทันที
“อร่อยไหม”
“อื้มม หวานดี”
“หางเสียง”
“หวานดีค่ะ”
“เอ้า.. เสร็จแล้วก็รีบกินยา เดี๋ยวเฮียจะส่งเราเข้านอน”
พูดจบเฮียเครย์ป้อนยาใส่ปากคนตัวเล็กทันที
“ค๊า~”
“เดี๋ยว ! อย่าเคี้ยวยาสิ.. กินน้ำตามไปด้วย ไม่ขมหรือไง”
“กินจนชินแล้ว~”
“หื้ม.. ชินอะไร ยาเหรอ ?”
“อื้อ.. ใช่สิ”
“ก็เห็นแข็งแรงดี”
“ไม่ใช่เพราะป่วยหรอก”
“แล้วเพราะอะไร”
“หื้ม.. เฮียอยากรู้เรื่องซิลด้วยเหรอ~”
คนตัวเล็กยิ้มกริ้มพร้อมกับเอียงคอมองเฮียเครย์ที่เหมือนอึ้งๆ ไป เพราะโดนถามจี้จุด เขาเองก็ถามไปเพราะลืมตัวเหมือนกัน
“ใครมันจะไปอยากรู้เรื่องของเธอล่ะ”
“โห~ ปากแข็งอ่ะ เมื่อกี้ยังสนใจอยู่เลย~”
“ทำไมปากเล็กๆ นี่ไม่เดี้ยงบ้างนะ”
“อึก !”
“เก็บอะไรไว้ในปากหื้ม.. ทำไมมีเรื่องคุยไม่หยุดเลย”
มือหนากดลงตรงริมปากเล็ก ใบหน้าขยับเข้าใกล้เธอมากขึ้นจนยัยตัวแสบรีบผงะตัวถอยหนีด้วยความตกใจ
“จะขยับ มะ มาใกล้ทำไมอ่ะ”
มือเล็กยกขึ้นลูบแก้มใสที่แดงระเรื่อ เครย์ยกยิ้มมุมปากชอบใจ
เขาเข้าใกล้น้องนิดเดียวเอง แต่ไม่คิดว่าน้องจะเขินขนาดนี้
“อย่าลูบแบบนั้นสิ.. เดี๋ยวก็โดนผ้าก๊อตบาดแก้มหรอก”
เครย์ขมวดคิ้วยุ่งก่อนจะรีบจับข้อมือข้างซ้ายของน้องออกให้พ้นใบหน้า
ไม่ใจไม่ได้หรอก เพิ่งเจอกันเเปปเดียวก็เล่นทำเเขนเดี้ยงสองข้างเเล้ว นี้ยังไม่นับรวมเเผลตรงหน้าผากนะ
ยิ่งเห็นก็ยิ่งเจ็บเเทนเลย.. เเต่ดูเหมือนยัยตัวเเสบจะไม่ทุกข์ร้อนเลยสักนิด
ทำเหมือนตัวเองเจอเรื่องบาดเจ็บบ่อยๆ นั้นเเหละ
“อะไรของเฮีย ซิลไม่ได้บอบบางขนาดนั้นซะหน่อย~”
“นั้นสิ.. ขนาดแขนเดี้ยงสองข้างแล้วยังไม่หยุดพูดมากอีก”
เครย์รีบปล่อยมือคนตัวเล็กให้เป็นอิสระ เขาเองก็ลืมตัว ไม่รู้ทำไมถึงกลัวน้องเป็นแผลขนาดนั้น
“โห~ ไม่ทนุถนอมเค้าเลยอ่ะ~”
คนตัวเล็กทำหน้างอ เครย์แอบยิ้มออกมา แต่ต้องรีบหุบยิ้มทันทีเพราะกลัวยัยตัวเล็กจะเห็นเข้า
“พูดมาก.. รีบลุกมาได้แล้ว”
“ค๊า~”
เขารีบพูดเฉไฉก่อนจะลุกขึ้นเดินนำคนตัวเล็กไปที่เตียงนอนทันที
“อย่าวิ่ง !”
ฟุ่บ ~
ยัยตัวเล็กไม่ฟังเสียงบ่นรีบวิ่งนำหน้าเฮียเครย์ไปและรีบกระโดดขึ้นเตียงทันที ก่อนจะหัวเราะคิกคักออกมา
“เฮ้อ~ กูเลี้ยงอะไรอยู่ว่ะ”
เครย์พึมพำออกมาก่อนจะส่ายหน้าไปมา
ตอนแรกเขาแค่จะแกล้งซิลเฉยๆ แต่ไม่รู้ทำอีท่าไหนจากมาเฟียกลายมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กไปซะได้..
“เฮียเครย์ ห่มผ้าให้หน่อย”
“รู้แล้วๆ แล้วก็หัดพูดให้มันมีหางเสียงซะบ้าง.. ต้องให้เฮียบอกทุกรอบหรือไง”
“ค๊า~ คุณเฮียเครย์~”
“จริงๆ เลย~”
อิตาลี
ตระกูลซานติโน
“กูจะให้คนของเราไปที่ไทย แล้วแฝงตัวอยู่ในประเทศแบบเงียบๆ นะ”
เซนต์ละมือจากกองเอกสารตรงหน้าเงยหน้ามองเทมิสที่นั่งสูบซิก้าร์ตรงโซฟาตัวยาว
ถึงมันจะดูนิ่งขนาดนั้นแต่ในใจมันคงกระวนกระวายไม่น้อย เพราะเราไม่ได้ข่าวคราวของยัยตัวแสบเลย คนของเราตามหาแทบทุกซอกทุกมุมก็ยังหาไม่เจอ
ไม่รู้ไปมุดหัวอยู่ที่ไหน..
บอกแล้วว่าอย่าให้ยัยนั้นหลุด.. พอหลุดไปทีไรก็ตามจับลำบาก
ไม่รู้ครั้งนี้จะไปก่อเรื่องอะไรไว้อีก..
“ไม่ต้องแฝงตัว.. ให้คนของเราเข้าประเทศไปแบบเปิดเผยเลย”
“เอาจริงเหรอ มึงไม่ชอบให้เป็นจุดสนใจของพวกตำรวจไม่ใช่หรือไง”
เพราะเป็นตระกูลมาเฟียเก่าแก่และมีประวัติมาอย่างช้านาน มีใครบ้างที่จะไม่รู้จักตระกูลซานติโน
“แล้วมึงคิดว่าครั้งนี้มันใช่เรื่องเล่นๆ เหรอ ยิ่งฝั่งนั้นมีพวกไอ้เครย์อยู่”
“….”
“ต่อให้ต้องส่งคนไปทั้งตระกูลก็ต้องตามหาซิลเวียร์ให้เจอ !”
“…..”
“สั่งลงไป ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหนก็ต้องเอาตัวกลับมาให้ได้”
“มึงเอาจริงเหรอ มึงก็รู้คนของเราเคยนุ่มนวลซะที่ไหน”
“ทำไงได้ ถ้าไม่ใช่วิธีนี่ก็เอาซิลไม่อยู่หรอก”
“…..”
“รีบจัดการก่อนที่ไอ้เครย์จะรู้ว่าซิลอยู่ที่นั้น”
เพราะตอนนี้ไอ้เซนต์มันก็ทิ้งตระกูลไปไม่ได้อีก มันก็ไม่แปลกหรอกที่ไอ้เซนต์จะร้อนใจขนาดนี้
“เออๆ เดี๋ยวกูจะรีบจัดการให้”
“ถ้าครั้งนี้ยังทำพลาด กูจะทิ้งทุกอย่างแล้วไปพาตัวยัยนั้นกลับมาเอง !”
เทมิสนิ่งชะงักหลังจากที่เซนต์พูดจบ ถ้าหากครั้งนี้เซนต์ไปไทยจริงๆ คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ เพราะที่นั้นเป็นถิ่นของไอ้เครย์
ทั้งไอ้เครย์และไอ้เซนต์ก็เป็นมาเฟียตระกูลใหญ่ทั้งคู่ แถมอายุยังไล่เรี่ยกันจึงถูกเปรียบเทียบกันมาตั้งแต่เด็ก ต่างฝ่ายก็ต่างชิงดีชิงเด่นเพื่อให้ตัวเองเหนือกว่า
ไอ้เครย์ที่เบื่อการเป็นไม้เบื่อไม้เมาของไอ้เซนต์เต็มทีเลยตัดสินใจไปใช้ชีวิตอยู่ที่ไทย
แต่ถ้าครั้งนี้ไอ้เซนต์เลือกที่จะไปที่นั้นด้วยตัวเอง มันก็ไม่ต่างอะไรกับการเปิดศึกเลย เพราะไอ้เครย์คงไม่คิดว่าพวกเราแค่จะไปตามซิลเวียร์อยู่แล้ว
แค่คิดเล่นๆ กลิ่นเลือดก็โชยมาแล้ว.. ภาวนาให้ครั้งนี้ยัยซิลยอมกลับมาก่อนที่ไอ้เซนต์จะไปด้วยเถอะ…
- Writer
