ตอนที่ 8
1163 Words
Rrr Rrr~
“มีไร ?”
[คนของเราบอกว่าเห็นพวกซานติโนอยู่สนามบิน]
เครย์ขมวดคิ้วยุ่งทันทีที่อาคัสพูดจบ ได้ยินชื่อตระกูลบัดซบนี่ทีไรอารมณ์เสียทุกที
“แล้วพวกมันมาทำไม ?”
[เห็นว่ามาตามหาอะไรบางอย่าง]
“อะไรที่สำคัญถึงขั้นที่มันยอมส่งคนมาเหยียบถิ่นกูว่ะ”
[คงจะเป็นของสำคัญมาก เพราะไม่งั้นพวกมันไม่ยกโขย่งกันมาหรอก]
“หื้มม..”
[มึงไม่รู้อะไร ตอนนี้คนของไอ้เซนต์อยู่จนแน่นสนามบินแล้ว]
“หึ.. ก็ให้มันมาสิ กูก็อยากจะรู้นักว่าอะไรคือของสำคัญที่ไอ้เซนต์ยอมพลิกแผ่นดินเพื่อตามหามัน !”
[เดี๋ยวกูรีบสืบให้]
“เออ.. ถ้าสืบเจอแล้วก็รีบไปชิงมาก่อนที่ไอ้เซนต์จะได้มันไปล่ะ”
[เออ ! ของถนัดอยู่แล้ว !]
“กูวางละ !”
[เออ !]
ติ๊ด !
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“เข้ามา”
“คุณเครย์ค่ะ ไม่ทราบว่าเสื้อผ้าของคุณซิลเวียร์อยู่ไหนคะ ?”
สาวใช้เอ่ยถามเพราะในตู้เสื้อผ้าของซิลเวียร์มีแต่พวกชุดซับในและมีเพียงกางเกงขาสั้นเท่านั้น
“ก็เสื้อฉันไง มีตั้งเยอะแยะ ไปเลือกเอา”
“คะ ?”
เกิดความงุนงงชั่วขณะ เธอไม่เข้าใจสิ่งที่เครย์ต้องการจะสื่อ ก็เห็นเมื่อวานเขาสั่งให้คนไปซื้อชุดให้คุณซิลเวียร์ แต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่มีเสื้อสักตัว
“ไปเลือกเอาในตู้เสื้อผ้าฉัน จะเอาตัวไหนก็ได้ รีบๆไปเร็วเข้า ฉันต้องไปทำงานแล้ว”
“ค่ะ”
สาวใช้ตอบก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในห้องแต่งตัวของเครย์และรีบเลือกเสื้อให้คนตัวเล็กทันที
“เอาตัวอื่น..”
“คะ ?”
“บอกว่าเอาตัวอื่นไง”
มือบางหยุดชะงักเมื่อเธอตั้งใจหยิบเสื้อยืดคอกว้างลงจากไม้แขวน
“ตะ แต่ตัวนี้คุณซิลเวียร์น่าจะใส่สบาย”
“น้องตัวเล็ก ใส่ไม่ได้ คอมันกว้างเกิน”
“คะ ?”
ตอนนี้เธอเริ่มไม่เข้าใจแล้ว ไหนบอกเอาตัวไหนก็ได้ แล้วคอกว้างมันเกี่ยวอะไร ที่เธอเลือกตัวนี้เพราะคิดว่าในคลับน่าจะอากาศร้อน ถ้าคุณซิลเวียร์ใส่ตัวนี้น่าจะสบายกว่าใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวของคุณเครย์
“เลือกใหม่”
ถึงคุณเครย์จะพูดแบบนั้น แต่จะให้เธอเลือกตัวไหนล่ะ เพราะถ้าเทียบขนาดแล้ว คุณซิลเวียร์จัดว่าเป็นผู้หญิงตัวเล็กมาก ต่อให้ใส่เสื้อยืดคอกลมมันก็แหวกลึกอยู่ดี
“อ่ะ เอ่อ..”
“ตัวไหนก็ได้ รีบๆ เลือกเร็วเข้า”
“งะ งั้นคุณเครย์ ชะ ช่วยเลือกให้คุณซิลเวียร์ได้ไหมคะ”
สาวใช้กลั้นใจถามพร้อมกับหลับตาแน่น เธอรู้ดีเลยว่าต่อให้เลือกอีกสิบตัวก็ไม่มีทางถูกใจคุณเครย์แน่
“เฮ้อ.. งั้นก็หลบไป”
“ค่ะ”
สุดท้ายแล้วเครย์เลือกหยิบเสื้อเชิ้ตลำลองแขนยาวลงจากไม้แขวนเเละยื่นให้สาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านหลัง
เธอเบิกตากว้างเล็กน้อย เพราะเสื้อเชิ้ตเจ้านายยื่นให้มันเป็นสีดำและยังเป็นยี่ห้อเดียวกันกับที่คุณเครย์ใส่อยู่ตอนนี้
นี่มันไม่ต่างอะไรกับเสื้อคู่เลยนะ ! เเถมเมื่อกี้คุณซิลเวียร์ยังเเอบด่าคุณเครย์โรคจิตอยู่เลยที่ซื้อมาให้เเค่กางเกงขาสั้นกับชุดซับใน
“รีบๆ ออกไปได้เเล้ว ฉันให้เวลาสิบนาทีเเล้วรีบพาซิลเวียร์ไปรอข้างล่าง”
“ได้ค่ะ”
สาวใช้ตอบเเละรีบหมุนตัวเดินจากห้องทันที
ยี่สิบนาทีผ่านไป
“มาสายไปสิบนาที”
เครย์กอดอกนั่งรอคนตัวเล็กอยู่ตรงโซฟาด้านล่าง เขาเห็นซิลเวียร์เดินหน้ามุ้ยลงบันไดมา
“นี่มันอะไรอ่ะ”
“อะไร ?”
“ก็เสื้อที่ใส่กันอยู่ไง !”
“ทำไมล่ะ”
“นี่เฮียถามเพราะไม่รู้หรือโ- อึก..”
ริมฝรปากหยุดชะงัก สายตาเหลลือบมองเฮียเครย์ที่นั่งขมวดคิ้วยุ่ง
“หื้ม”
“ที่ถามเพราะเฮียไม่รู้หรือไม่รู้จริงๆ กันเเน่”
“มันก็เเค่เสื้อ”
“ใช่ ! เเต่มันสีเดียวกัน ลายเดียวกัน.. เเล้วก็เดี๋ยวนะ..”
ตัวเล็กเดินเข้าไปหาเฮียเครย์เเละเดินวนมองสำรวจรอบตัวเฮียเครย์
เครย์ขมวดคิ้วยุ่ง.. ทำไมยัยตัวเเสบถึงอยู่ไม่นิ่งเลยนะ วนๆ เวียนๆ รอบตัวเขาอยู่ได้
หมับ !
“ทะ ทำอะไร ?”
เครย์กระชากเเขนเล็กเข้าใกล้ เข่าเล็กทรุดลงตรงเบาะโซฟา ใบหน้าเล็กโน้มเข้าใกล้เฮียเครย์
“ถ้าจะดู.. ก็มาดูใกล้ๆ เดินวนเเบบนั้นเฮียปวดหัว”
ซิลเวียร์สะดุ้งเมื่อเฮียเครย์เลื่อนเเขนเเกร่งอีกข้างโอบเอวบางไว้
“ตะ เเต่เเบบนี้มันใกล้ไป”
“ใกล้ๆ สิดี จะได้เห็นชัดๆ”
เฮียเครย์กระชับอ้อมเเขนให้ใกล้ชิดคนตัวเล็กมากขึ้น จนตอนนี้เธอเเทบจะนั่งบนตักเฮียเครย์อยู่เเล้ว
พอยิ่งเห็นเเก้มใสๆ เเดงระเรื่อเขายิ่งอยากเเกล้ง เพราะทุกทียัยตัวเเสบเอาเเต่ทำตัวป่วนไม่หยุด โดนเอาคืนซะบ้างจะได้เข็ดหลาบ
“หะ เห็นชัดเเล้วน่า.. ปะ ปล่อยได้เเล้ว”
“เห็นชัดอะไร เมื่อกี้เราเอาเเต่มองหน้าเฮียอยู่เลย~”
ฟุ่บ !
“ฮะ เฮียเครย์ !!”
สุดท้ายเครย์กระชากเเขนเล็กจนสุดมือ ทำให้ซิลเวียร์เสียหลักนั่งลงบบนตักเเกร่ง
“ว่าไงครับ..”
“ยะ อย่าเเกล้ง >////<”
คนตัวเล็กทำตัวไม่ถูก ยิ่งเฮียเครย์ขยับหน้าเข้ามาใกล้ยิ่งทำให้ใจสั่น จะถอยหนีก็ไม่ได้เพราะมือของเฮียรั้งเอวไว้อยู่ เเถมมืออีกข้างก็โดนเฮียจับไว้จะให้ยกปิดหน้าก็ไม่ได้
เเล้วทีนี้จะให้เอาหน้ากับลูกตาไปไว้ที่ไหนล่ะ T_T
“ฮ่ะฮ่าๆ ไม่เเกล้งเเล้วๆ”
เครย์ปล่อยคนตัวเล็กให้เป็นอิสระ ถึงจะยังไม่ค่อยอยากปล่อยก็เถอะ เเต่ถ้าเเกล้งไปมากกว่านี้น้องต้องโกรธเเน่ๆ
“ผู้ใหญ่รังเเกเด็ก !”
“ก็เด็กมันน่าเเกล้งนี่~”
“เฮียเครย์ !!”
“ครับ ^^”
“เฮียห้ามเข้าใกล้ซิลในระยะห้าเมตรเลยนะ !”
คนตัวเล็กค่อยๆ ขยับตัวลงจากตักเเกร่ง เครย์เห็นท่าทางทุลักทุเลจึงหลุดออกมา จริงๆ เขาจะอุ้มน้องลงก็ได้ เเต่ก็นั้นเเหละ.. อยากเเกล้งน้องเหมือนเดิม !
- Writer
