หมับ !
“คิดถึงจังเลย ~”
ไม่รอช้าซัมเมอร์รีบวิ่งไปกระโดดกอดเครย์เเละยิ้มร่าออกมา มือหนาเลื่อนขึ้นวางลงศีรษะคนตัวเล็กเเละยิ้มกว้างออกมาเช่นกัน
“ได้ข่าวว่าเรียนจบนานเเล้วนี่ ทำไมเพิ่งโผล่หัวมาล่ะ ?”
ซัมเมอร์คือน้องที่เครย์รู้จักเมื่อครั้งที่เธอยังทำตัวเป็นนักเลงเพื่อประชดพ่อ
“ก็พ่อบอกให้ซัมอยู่ทำงานที่โน่นอย่างน้อยสามปีนี่นา~”
“เเลกกับให้เราทำตามใจตัวเองใช่ไหม”
“โห~ รู้ทันตลอด”
“รู้สิ.. ลืมไปแล้วหรือไงว่าใครเป็นคนเข็นเราจนเรียนจบ ม.ปลายนะหื้ม.. ยัยนักเลงหัวไม้”
เครย์พูดปนขำ เขายังนึกถึงตอนที่น้องมาขอเข้าเเก็งค์ได้อยู่เลย..
“อึก ! ยะ อย่าพูดถึงเรื่องเมื่อก่อนสิ มันผ่านมาตั้งนานเเล้วนะ”
“เเต่เหมือนเรื่องที่เรามาขอเป็นลูกน้อง เพิ่งผ่านมาเมื่อวานเลยนะ”
“ก็ตอนนั้นวัยกำลังห้าวนี่นา~”
“เเล้วตอนนี้ล่ะ ?”
“พี่จะรับสมัครลูกน้องอยู่ป่ะละ ฮ่ะฮ่าๆ”
“เเสบๆ อย่างเราพี่คงปวดหัวตาย~”
“พูดตรงจน
