“พอหลับเเล้วเหมือนเป็นคนละคนเลย~”
เจโลเอียงคอมองคนตัวเล็กที่กำลังนอนหลับซบไหล่เฮียเครย์อยู่
ตอนตื่นไม่ต่างอะไรกับเเมวผสมลิง เเต่พอหลับเเล้วเหมือนลูกแมวอ้อนเลย
เข้าใจเลยล่ะว่าทำไมไอ้เครย์ถึงตามประกบไม่ให้คลาดสายตา
“เอาลูกตามึงไปมองทางอื่น”
เครย์หรี่ตามองเจโลด้วยเเววตาไม่พอใจ เขาไม่อยากให้ใครเห็นมุมที่เขาอยากเก็บไว้ดูคนเดียว
“รีบพาน้องกลับไปนอนเถอะ.. เดี๋ยวงานที่เหลือกูจัดการต่อเอง”
“อื้ม… ถ้าได้เรื่องเเล้วรีบโทรบอกด้วยล่ะ”
เครย์ยังรู้สึกกวนใจกับผู้ชายหัวโล้นสามคนก่อนหน้านี้ เขาจำรอยสักนั้นได้เเม่นว่าเป็นพวกซานติโนเเน่นอน
เเต่น่าเเปลกที่ทำไมพวกนั้นถึงมายุ่งกับซิลเเทนที่จะพุ่งเป้ามาหาเขาล่ะ
เขาไม่มีทางยอมเเน่ถ้าพวกนั้นจะมายุ่งกับซิลเวียร์ !
“เเสดงว่าพรุ่งนี้ไม่มาใช่ป่ะ ?”
“เออ !”
เพราะไม่อยากให้ใครมองน้อง เขาเลยคิดว่าจะไม่พาน้องมาที่เเบบนี้อีก
ไม่รอช้าเขารีบอุ้มคนตัวเล็กไว้ในอ้อ
