“ฝันดีค่ะเฮีย~”
หมับ !
“มะ มีอะไรเหรอเฮีย ?”
คนตัวเล็กสะดุ้ง ก่อนที่จะปิดประตูเฮียเครย์ใช้มือจับบานประตูไว้ เเละก้าวเท้าเข้ามาในห้อง
“เรารู้เเล้วไม่ใช่เหรอว่าเฮียรู้สึกยังไงกับเรา ?
“ระ รู้สึกอะไร ซิลจะไปรู้อะไรได้ล่ะ ~”
คนตัวเล็กหลบสายตาของเฮียเครย์ที่เอาเเต่จ้องมองไม่ลดละ สองเท้าก้าวถอยหลังเเต่เฮียเครย์ก็ยังเดินเข้ามาเรื่อยๆ
“คืนนั้นเราไม่ได้หลับสักหน่อย”
“เฮียรู้ ?”
“มีอะไรที่เฮียไม่รู้บ้างล่ะ”
“ละ เเล้วทำไมถึงยังทำเเบบนั้นล่ะ ?”
โอ้ยยย ! ไม่เอาเเล้ว อยากหนีไปจากตรงนี้จริงๆ
ขอร้องเลย.. ขออย่าให้เฮียถามอะไรที่ฉันตอบไม่ได้ด้วยเถอะ !
“แล้วทำไมเรายังทำเฉยอยู่อีก ทั้งๆ ที่เฮียก็ชัดเจนขนาดนี้เเล้ว”
“เเล้วเฮียจะให้ซิลทำไงเล่า..”
“ที่เฮียคอยดูเเลเรามาตลอด เราไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอ”
“ซิลไม่อยากคุยเรื่องนี้อ่ะ”
“ซิลเวียร์..”
“ซิลยังไม่พร้อมจริงๆ”
ก็มันยังไม่พร้อมจริงๆ อ่ะให้ท
