ตอนที่ 1
814 Words
อิตาลี
ตระกูลซานติโน
“จะไปไหนคะ คุณหนู ^^?”
อัลเลนสาวใช้ประตำตัวของซิลเวียร์เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเมื่อทันทีที่เห็นคุณหนูลุกขึ้นจากเตียงและกำลังจะเดินไปเปิดประตูห้อง
“ไปห้องครัวน่ะ ^^”
“อ่อค่ะ ^^”
“อื้ม^^”
“คุณหนูกำลังจะออกจากห้องแล้ว”
“เฮ้อ~”
ซิลเวียร์ถอดหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่ออัลเลนหันไปพูดใส่หูฟังสื่อสาร เพราะไม่ว่าเธอจะเดินไปไหนมาไหนก็ต้องมีคนเดินตามเป็นพรวน
ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะพี่เซนต์นั้นแหละ! ดันสั่งให้คนตามประกบฉันแจเลย! แถมตอนนอนยังแอบให้อัลเลนเข้าๆ ออกๆ ห้องฉันอีก..
ซิลเวียร์หัวจะปวด ~
ห้องครัว
“คุณหนูจะทานอะไรคะ เดี๋ยวอัลเลนสั่งให้พ่อครัวเตรียมให้”
“ไม่ต้องหรอก ฉันอยากทำแซนวิชด์ง่ายๆ กินเอง”
“แต่ว่า..”
“ไม่ต้องรบกวนหรอก นี่ก็ดึกแล้ว”
“ได้ค่ะ^^”
อัลเลนตอบพร้อมกับขยับถอยไปยืนห่างๆ เพราะคิดว่าบางทีคุณหนูอาจต้องการเวลาส่วนตัว
ซิลเวียร์ยกยิ้มมุมปากก่อนจะแอบหยิบซองกระดาษเล็กๆ ที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกมาและค่อยๆ เทยานอนหลับใส่ในถังน้ำที่ไว้ใช้ทำอาหารจนหมดซอง
“คิกๆ”
“คุณหนูคะ?”
อัลเลนขมวดคิ้วยุ่ง เธอเหมือนจะได้ยินเสียงหัวเราะเล็กๆ เลย
“หื้ม ^^ ว่าไงอัลเลน?”
“เมื่อกี้คุณหนูหัวเราะหรือเปล่าคะ?”
“เปล่านี่ ~”
“แล้วไม่ทานแซนวิชด์แล้วเหรอคะ?”
อัลเลนเอียงคอถามเมื่อจู่ๆ เห็นคนตัวเล็กเดินไปเปิดตู้เย็นและหยิบนมสดออกมาอุ่น
“ไม่เอาล่ะ กินแค่นมอุ่นก็พอ^^”
“ถ้างั้นกลับห้องเลยไหมคะ?”
“อื้ม..”
ไม่รอช้าร่างเล็กเทนมสดที่เพิ่งอุ่นเสร็จใส่แก้วและรีบวิ่งตรงขึ้นห้องไปทันที
“ไปไหนมา?”
เซนต์ที่ยืนรอน้องสาวตัวดีอยู่หน้าห้องสักพักแล้วเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นซิลเวียร์เดินมาพร้อมกับคนใช้ที่เดินตามหลังเป็นพรวน
ถ้าไม่จับตาดูไว้ เขาก็คงไม่สบายใจหรอก.. ไม่รู้ยัยตัวแสบจะแอบหนีไปตอนไหน
ชอบหาเรื่องออกไปเล่นซนข้างนอกอยู่เรื่อย.. พอหลุดไปทีไรก็ตามจับลำบากเหลือเกิน
“ห้องครัวไง.. ว่าแต่ทำไมพี่ยังไม่นอน?”
“ก็กะจะมาส่งเธอเข้านอนก่อนไง”
“โห~ ซิลไม่ใช่เด็กๆ แล้วน่ะ ยังจะมาส่งเข้านอนอีก ~”
“เด็กในสายตาพี่อยู่ดีนั้นแหละ..”
“ชิ! ไม่เถียงหรอก~”
“แล้วกินแค่นั้นจะอิ่มเหรอ? ให้พี่เรียกพ่อครัวมาทำอาหารให้ไหม?”
“แค่นี่ก็อิ่มแล้วน่า~ พี่นั้นแหละ.. ไปนอนได้แล้ว”
คนตัวเล็กตอบปัดๆ ก่อนจะเปิดประตูห้องเดินเข้าไปพร้อมกับเซนต์ที่เดินตามหลังไปติดๆ
“จะตามมาทำไมอีก?”
“บอกแล้วไงจะส่งเข้านอน”
ไม่พูดเปล่าเซนต์ไปนั่งรอบนเตียงนุ่ม คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาก่อนจะยกนมสดซดจนหมดแก้วและรีบวิ่งขึ้นไปนอนลงบนเตียงนุ่ม เซนต์จึงเอื้อมมือไปดึงผ้านวมห่มให้น้องสาวตัวแสบ
“ฝันดีนะ ยัยตัวแสบ..”
“ค๊า~”
เซนต์จุ๊บเบาๆ ลงบนหน้าผากน้องสาวก่อนจะเลื่อนมือไปปิดไฟหัวเตียงและหมุนตัวออกจากห้องนอนไป
แต่ก่อนที่เซนต์จะปิดประตูห้องเขาหันหลังกลับไปมองน้องสาวอีกครั้ง ในใจก็ครุ่นคิดว่าทำไมวันนี้ซิลเวียร์ถึงทำตัวเชื่อฟังจัง
แต่ก็คงไม่มีอะไรหรอก~ เขาสะบัดความคิดทิ้งก่อนจะปิดประตูลง
วันต่อมา..
01:30 น.
แอ๊ด…
ร่างเล็กค่อยเปิดประตูห้องและชะโงกหน้าออกมาเล็กน้อย ด้านหน้าห้องมีการ์ดประมาณสามสี่คนนอนสลบอยู่
“เยี่ยมม >//////<
เมื่อเห็นอย่างนั้นจึงรีบวิ่งออกจากบ้านและหยุดยืนหน้าประตูรั้วบานใหญ่ มือเล็กล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าและหยิบระเบิดขนาดจิ๋วออกมา
เธอมองระเบิดในมือพร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปาก ไม่รอช้ามือเล็กรีบดึงสลักระเบิดออกก่อนจะโยนใส่ประตูบานใหญ่ที่ทำจากเหล็กชั้นดี
ตู้มมมม!
มือเล็กยกมือป้องตาตัวเองไว้เมื่อแสงจากระเบิดสว่างวาบ ระเบิดเสียงดังสนั่นแต่ไม่มีแม้แต่ใครสักคนที่จะวิ่งออกมาดู
เธอไม่ลืมที่จะหันไปตะโกนขึ้นไปให้ดังจนถึงชั้นสองด้วยน้ำเสียงเริงร่า
“ไปก่อนน่ะค๊า~ พี่เซนต์!”
ไม่รอช้าเมื่อเห็นประตูรั้วแหลกละเอียดด้วยมือตัวเองเธอจึงรีบวิ่งแจ้นออกไปทันที
- Writer
