ตอนที่ 2
1221 Words
“เห้ย! ไอ้เครย์ ทางนี้ ๆ !”
อาคัสโบกมือเรียกเมื่อเห็นเครย์เดินออกมาหน้าประตูของสนามบิน
“มาเร็วจังว่ะ..”
“กูก็กลัวมึงจะไม่กลับแล้ว”
“ไม่อยากอยู่ร่วมโลกกับไอ้เซนต์”
“ฮ่ะฮ่าๆ เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้นี่~”
“หุบปากน่า..”
“แล้วตอนนี้มึงรับตำแหน่งเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”
อาคัสที่ยกบุหรี่ขึ้นสูบเหลือบมองเครย์ที่สูบบุหรี่คาปากด้วยสายตาที่เป็นประกาย
“เออ!”
เครย์แสยะยิ้มมุมปาก เหตุผลที่เขากลับอิตาลีอีกครั้งก็เพราะต้องกลับไปให้ทันงานศพพ่อและต้องกลับไปรับตำแหน่งผู้นำตระกูลอันโตนิโอ
แต่เขาไม่คิดที่จะกลับไปใช้ชีวิตอยู่ที่อิตาลีเลยสักนิด คงเป็นเพราะที่นั้นมีแก๊งค์มาเฟียอยู่หลายแก๊งค์ และมันก็เป็นเรื่องน่ารำคาญที่เวลาจะทำอะไรก็มักจะโดนขัดแข้งขัดขากันตลอด
โดยเฉพาะแก็งค์ของพวกซานติโนที่เป็นมาเฟียตระกูลใหญ่เช่นเดียวกับเขา
ตุ๊บบ!
“หื้ม…”
เครย์กะแอมในลำคอรู้สึกเหมือนมีอะไรเล็กๆ วิ่งมาชน
“อ่ะ.. โอ๊ยยย!”
เขาเหลือบตาก้มมองคนตัวเล็กที่นั่งจุ้มปุกอยู่บนพื้นแต่ไม่คิดที่จะช่วยเลยสักนิด
พอมองดูแล้วเหมือนก้อนกลมๆ กลิ้งอยู่บนพื้นเลย
เขากระตุกยิ้มเล็กน้อยเมื่อคนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองด้วยสีหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์ที่เห็นว่าเขาไม่ยอมยื่นมือลงมาช่วย
“เป็นอะไรไหม?”
ก็เป็นอาคัสนั้นแหละที่ยื่นมือไปประคองคนตัวเล็กให้ลุกขึ้น
“มะ ไม่เป็นไรค่ะ.. งั้นขอตัวก่อนะคะ”
เธอก้มหัวให้อาคัสเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป
แต่ทว่า…
“ไม่คิดจะขอโทษหน่อยเหรอ?”
น้ำเสียงราบเรียบดังขึ้นจากทางด้านหลังทำเอาคนตัวเล็กฉุนกึก
รู้นั้นแหละว่าตัวเองผิดที่วิ่งไปชนเขา แต่ใครมันจะคิดล่ะว่าเขาจะยืนยิ้มเวลาเห็นคนล้มอยู่ตรงหน้าแท้ๆ
“ฉันไม่คิดจะขอโทษคนใจดำอย่างนายหรอก!”
“น้อยใจหรือไงที่ฉันไม่ช่วย?”
“ห้ะ! ตลกแล้ว.. อย่ามั่นหน้าไปหน่อยเลย!”
“…..”
“เฮงซวยจริงๆ เพิ่งมาถึงแท้ๆ กลับเจอเรื่องบัดซบซะได้~”
คนตัวเล็กสบถออกมาอย่างหัวเสียก่อนจะเดินตรงไปโดยที่ไม่หันกลับหลังไปสนใจพวกมาเฟียหนุ่มเลยสักนิด
ทั้งอาคัสและเครย์ตกตะลึงไปชั่วขณะที่คนตัวเล็กไม่แม้แต่จะหลงเสน่ห์พวกเขาเลยสักนิด
ทีแรกก็คิดว่าแกล้งเดินมาชนเพื่อเรียกร้องความสนใจเสียอีก
“ดะ เดี๋ยว..”
“…..”
เป็นเครย์ที่ตื่นจากภวังค์รีบตะโกนเรียกคนตัวเล็ก แต่เธอก็ยังไม่สนใจเขา ยังคงเดินต่อไปจนกระทั่งหยุดยืนหน้าแท็กซี่คันนึง
ดวงตาของทั้งอาคัสและเครย์เบิกกว้าง สองเท้ารีบวิ่งตรงเข้าไปหาคนตัวเล็กไม่รู้ตัว
“เธอ! หยุดก่อน!”
ตู้มมมมมมม!
“กรี๊ดดดดดดด!”
“เชี้ยเอ้ย~ พวกไหนว่ะ!”
เครย์สบถออกมา ท่อนแขนแกร่งโอบกอดคนตัวเล็กไว้แน่น
โชคดีที่เขาไหวตัวทันรีบดึงคนตัวเล็กมากอดไว้ก่อน เพราะแรงระเบิดเมื่อครู่ทำให้เราปลิวมาชนกับประตูทางเข้าของสนามบิน
แต่ไม่มีเวลาให้ตกใจ เพราะเขาได้ยินเสียงฝีเท้าหลายสิบคู่ที่วิ่งออกมาจากในสนามบิน
ตึก.. ตึก.. ตึก..
เสียงฝีเท้าของคนร่างใหญ่ไม่ต่ำกว่ายี่สิบคน วิ่งมุ่งออกมาในจังหวะฝีเท้าที่เท่ากัน มันสม่ำเสมอและคงที่ราวกับถูกฝึกมาอย่างดี
“ลุกเร็วไอ้เครย์!”
“ให้มันได้อย่างงี้สิว่ะ!”
ไม่รอช้าเครย์รีบอุ้มคนตัวเล็กที่หมดสติจากแรงระเบิดขึ้นพาดบ่าและรีบวิ่งตรงขึ้นรถไปทันที
คฤหาสต์ของเครย์
พรึ่บ!
ดวงตากลมโตเบิกกว้างทันที ทั่วทั้งร่างปวดหนึบเหมือนกระดูกแหลก
แต่ต้องตกตะลึงอีกครั้งเมื่อเหลือบไปเห็นแขนขวาถูกใส่เฝือกสีชมพูพริ้ง มือเล็กข้างซ้ายยกขึ้นแตะตรงหน้าผากซ้าย
“เวรเอ้ย!”
ฉันสบถออกมาอย่างหัวเสีย แขนก็โดนใส่เฝือกแถมหน้าผากก็มีผ้าก็อตพันแผลติดอยู่อีก
นี่ฉันหนีจากพี่เซนต์เพื่อมาเป็นมัมมี่เหรอ!!!
แล้วไม่ต้องสงสัยเลยว่าใครมันทำแบบนี้! มันเป็นใครไปไม่ได้นอกจากไอ้พี่เซนต์
นี่กะจะมัดฉันเป็นมัมมี่ให้อยู่ติดเตียงเลยสินะ! แผนการเฉียบขาดมาก!
“ตื่นแล้วเหรอ?”
“หื้ม.. ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่!”
“ก็นี่บ้านฉัน..”
“ห้ะ!! ทำไม!?”
“ก็ฉันไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน.. อีกอย่างจะพาไปโรงพยาบาลก็ต้องโดนซักประวัติ”
“ก็พาไปโรงพยาบาลสิ!”
“แล้วใครจะกรอกประวัติให้เธอ.. กระเป๋าเธอแหลกไปพร้อมแรงระเบิดแล้ว!”
“ห้ะ!”
โอ้ยย ~ ซิลเวียร์คนนี้หัวจะปวด.. ทำไมซวยซ้ำซวยซ้อนแบบนี้เนี่ย.. ทั้งเงิน ทั้งบัตรก็อยู่ในกระเป๋า
“นี่.. ขอยืมเงินหน่อยสิ”
“หื้ม.. เงินเหรอ..”
“ใช่.. ถ้าถึงบ้านแล้วเดี๋ยวฉันจะคืนให้”
“รู้อะไรไหม?”
“อะ อะไร?”
คนตัวเล็กขยับถอยหนีเมื่อจู่ๆ เครย์ก็เลื่อนตัวขึ้นมาบนเตียง
“ถ้าอยากได้เงินก็ต้องทำงานสิ~”
“ทำงาน? งานอะไร?”
“หึ.. เดี๋ยวก็รู้..”
อิตาลี
“พวกมันทำพลาดครับคุณเซนต์..”
“ห้ะ! เวรเอ้ย.. เด็กคนเดียวทำไมเอาตัวมาไม่ได้!”
เซนต์ที่นอนติดเตียงเพราะกินยานอนหลับไปเกินขนาดสบถอย่างหัวเสียเมื่อได้ยินไทด์ซึ่งเป็นมือขวาของเขารายงาน
แสบนักน่ะซิลเวียร์!
“ฮ่ะฮ่าๆ แสบพอกัน.. จอมวางแผนกันทั้งคู่~”
เทมิสเพื่อนสนิทของเซนต์หัวเราะลั่นเมื่อเห็นเพื่อนรักตัวดีโดนน้องสาวตลบหลัง
ถึงแม้ว่าเขาจะตลบหลังกลับก็เถอะ.. เดาว่าตอนนี้ยัยตัวแสบคงนอนติดเตียงอยู่ที่ไหนสักที่..
“เวรเอ้ย ~ กูอุตส่าห์เดาๆ ไว้แล้วแท้ๆ ว่ายัยนั้นจะไปที่ไหน”
“แล้วเป็นไงล่ะ?”
“ก็อย่างที่มึงเห็น.. ให้กูสะสางงานทางเสร็จก่อน.. กูจะไปลากยัยตัวดีกลับมาเอง!”
ไม่พูดเปล่ามือหนาเอื้อมไปหยิบซิก้าร์ขึ้นมาจุดสูบระบายความเดือดดาล
“ให้ผมส่งคนไปตามก่อนไหมครับ?”
“ระวังๆ ด้วย ที่นั้นมีไอ้เครย์อยู่.. ถ้ามันรู้ว่ายัยซิลเวียร์เป็นคนของซานนิโอ ไอ้เครย์คงไม่ปล่อยซิลเวียร์ไปแน่!”
“ครับ..”
“และห้ามให้ใครรู้เด็ดขาดว่าซิลเวียร์อยู่ไทย! ย้ำน่ะ กูย้ำ โดยเฉพาะไอ้เครย์!”
“ครับ!”
“ใจเย็นน่า~ เมืองออกจะกว้าง ยัยตัวแสบจะเจอไอ้เครย์ได้ไง”
“กูเผื่อไว้ไง.. ซิลเคยทำเรื่องที่กูคิดไว้ซะที่ไหน~”
“ฮ่ะฮ่าๆ ก็มึงเลี้ยงมาเองนี่หว่า~”
“ตอนเด็กๆ ก็น่ารักเอ็นดู แต่ทำไมโตมาถึงแสบจังว่ะ!”
“เอาน่า~ มึงพักผ่อนก่อน.. งานที่เหลือเดี๋ยวกูช่วยเครียห์พลางๆ”
“เออ.. แล้วก็ไอ้ไทด์!”
“ครับคุณเซนต์”
“ปล่อยข่าวออกไปว่า น้องกูป่วยหนักจนกูต้องพักงานและต้องอยู่เฝ้าน้องสาว”
“ครับ”
- Writer
