ตอนที่ 3
1165 Words
KII ME CLUB
“สวัสดีครับเฮียเครย์”
“อื้ม”
“สวัสดีค่ะเฮียเครย์”
ตลอดทางเดินเข้ามาภายในคลับมีแต่เหล่าพนักงานกล่าวทักทายชายหนุ่มร่างสูงที่เดินอยู่เบื้องหน้า ไม่เว้นแม้แต่หนุ่มๆ สาวๆ บาร์โอสต์
แค่เห็นชื่อคลับก็เหมือนเอาตัวเองลงไปตายแล้ว!
“นาย!”
“….”
“นี่.. นายน่ะ!”
กึก!
“เฮียเครย์..”
“ห้ะ?”
“ต่อไปเรียกฉันว่าเฮียเครย์”
“ทำไมฉันต้องเรียกด้วยล่ะ?”
“ไม่เอาหรือไง.. เงินน่ะ”
“!!!!”
เครย์แสยะยิ้มมุมปากพร้อมกับก้มหน้ามองคนตัวเล็กทาทำหน้ามุ้ย
ถ้าก่อนหน้านี้เธอทำตัวน่ารักกว่านี้เขาคงจะให้เงินเธอไปฟรีๆ แล้วล่ะ
แต่พอเห็นใบหน้ารั้นๆ ทีไรเขาก็อยากจะแกล้งเธอทุกครั้ง
ไม่รู้ยัยนี่โตมายังไง.. ทำไมถึงชอบพูดออกคำสั่งนัก..
“ไหนลองเรียกสิ.. เฮียเครย์”
“…..”
เครย์เท้าสะเอวก้มมองคนตัวเองที่กำลังเบือนหน้าหนีไปอีกทาง
ทำไมถึงดื้อกับเขานักน่ะ! เห็นแล้วอยากเอาชนะเลย..
“นับหนึ่ง..”
“…..”
“นับสอง..”
“…..”
“ถ้าถึงสามเมื่อไหร่…”
“ฮะ เฮียเครย์”
เครย์กระตุกยิ้มมุมปาก ก็ไม่รู้ว่าทำไมพอยัยตัวเล็กเรียกเขาแบบนี้แล้วหัวใจถึงรู้สึกจักจี้แปลกๆ ทั้งๆ ที่คนอื่นๆ ก็เรียกเขาแบบนี้
“ไม่ได้ยิน..”
“นี่!”
“ยังอีก.. โตมายังไงหื้ม.. กับผู้ใหญ่ก็พูดให้มันเพราะๆ หน่อยสิ”
คนตัวเล็กกัดฟันกรอดเงยหน้ามองเฮียเครย์ที่กำลังกระตุกยิ้มมุมปากชอบใจ
ก็รู้ทั้งรู้ว่าฉันไม่อยากเรียก.. เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเมื่อกี้เขาได้ยินฉันเรียกเต็มสองหู!
“ผู้ใหญ่รังแกเด็กสิไม่ว่า!”
“ถ้าโตพอที่จะเสียซิง เขาก็ไม่เรียกเด็กแล้ว!”
“!!!!!”
นี่มันตลกร้ายชัดๆ หนีจอมวางแผนอย่างพี่เซนต์มาเจอคนเจ้าเล่ห์แบบนี้เนี่ยน่ะ!
“ไหนลองเรียกใหม่สิ.. เอาแบบหวานๆ เพราะๆ”
“ไอ้!!”
“เอาไหมเงินน่ะ?”
“!!!!”
“ถ้ายอมเรียกเฮียเครย์เพราะๆ ฉันจะให้ครั้งละหนึ่งพันเลย~”
“อึก!”
คนตัวเล็กถึงกับพูดไม่ออก ครั้งละหนึ่งพันมันก็ดูล่อตาล่อใจน่ะ แต่จะให้เรียกหมอนี่แบบเพราะๆ เหรอ! แถมต้องพูดหวานๆ อีก.. รู้สึกกระดากปากจนอยากจะอ้วกเลย!
“เร็วสิ..”
“เฮีย.. เครย์ >////< รู้สึกเหมือนมีน้องสาวเลย!”
ไม่รอช้าลูกพลับใช้นิ้วเรียวหยิกแก้มคนตัวเล็กอย่างมันเขี้ยว
เพราะด้วยส่วนสูงที่ไม่เกินหนึ่งร้อยหกสิบห้า พอยืนกับพวกพี่ๆ แล้ว ซิลเวียร์ไม่ต่างอะไรกับเด็กมัธยมเลยด้วยซ้ำ ใบหน้าที่จิ้มลิ้มที่ปราศจากเครื่องสำอางค์เติมแต่ง ผมสีบลอนด์ทองประกายเงางามขับผิวเนียนให้ดูขาวยิ่งขึ้น ดวงตาสีน้ำผึ้งพอโดนแสงสปอตร์ไลต์ทีไรก็เปลี่ยนเป็นสีทอง
ยิ่งเห็นก็ยิ่งเหมือนตุ๊กตา..
“ว่าแต่ทำไมน้องซิลเวียร์พูดไทยชัดจังคะ?”
“แม่ซิลเป็นคนไทยค่ะ ^^ แล้วก็.. ถ้าพี่ๆ ไม่ว่าอะไร.. ต่อไปเรียกซิลเฉยๆ ก็ได้ค่ะ.. เรียกแบบนี้ดูสนิทมากกว่า…”
“โอ๋~ น้องสาว.. อยากสนิทกับพี่เหรอ ~ น่ารักจัง~”
ไม่พูดเปล่าลูกพลับดึงซิลเวียร์เข้าไปกอดพร้อมกับถูไถใบหน้าไปมาแนบลงบนแก้มใสของคนตัวเล็ก
“น้อยๆ หน่อย ลูกพลับ น้องเจ็บอยู่!”
เจย์เอ่ยขึ้นพร้อมกับวางเอกสารและป้ายชื่อลงบนเคาร์เตอร์บาร์
“อ่ะ! จริงด้วย..”
“ไม่เป็นไรค่ะ^^”
“ว่าแต่เรากรอกเองได้ใช่ไหม?”
เจย์เหลือบมองคนตัวเล็กสลับมองเฝือกสีชมพูพริ้งค์
“น่าจะได้อยู่มั้งคะ..”
“พี่ช่วย…”
เจย์แย่งปากกาที่อยู่ในมือคนตัวเล็กไปก่อนจะเริ่มเขียนประวัติลงในกระดาษทีละข้อ
“ขอบคุณค่ะพี่เจย์^^”
“ครับ ^^”
- Writer
