ตอนที่ 4
1400 Words
“จ้องอะไรขนาดนั้นว่ะ!”
เจโลเพื่อนสนิทของเครย์อีกคนเอ่ยถามเมื่อเห็นเครย์เอาแต่มองคนตัวเล็กที่กำลังหยิบโน่นหยิบนี่ให้กับเหล่าโฮสต์ด้วยท่าทางทุลักทุเล
“ป่าว..”
“ป่าวอะไร? กูก็เห็นเหมือนที่ไอ้เจโลเห็น”
“กูบอกว่าป่าวก็ป่าวสิว่ะ!”
เครย์ตอบเสียงแข็งก่อนจะยกแก้วเหล้ากระดกลงคอรวดเดียว
จริงๆ ก็แอบไม่สบอารมณ์นั้นแหละ ทีตอนอยู่กับเขาเอาแค่แยกเขี้ยวใส่ พออยู่กับคนอื่นทำไมถึงยิ้มได้ซะขนาดนั้น
ดูก็รู้ว่าเธอจงใจทำตัวนิสัยไม่ดีใส่เขาแค่คนเดียว
ยิ่งท่าทางเงอะงะเวลาทำงานแล้วมีคนคอยช่วยยิ่งทำให้เขาไม่สบอารมณ์เข้าไปใหญ่..
“ทำไมขมวดคิ้วยุ่งอย่างนั้นล่ะคะ เครย์?”
มิเกลนางแบบสาวชื่อดังเอ่ยขึ้นพร้อมกับนั่งลงบนตักแกร่งก่อนจะยกแขนคล้องคอเครย์
“ไม่มีอะไรหรอกมิเกล.. แค่แมวที่มันเลี้ยงไว้ไม่ค่อยเชื่องน่ะ”
“แมว?”
มิเกลเอียงคอถามเจโลที่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขบขัน ทำเอาเครย์ขมวดคิ้วยุ่งมากกว่าเดิม
“ยุ่งไม่เข้าเรื่องน่า เจโล!”
“แตะติดแตะหน่อยไม่ได้เลยนะ!”
“เออ! กูเห็นมันแกล้งน้องเขาตั้งแต่อยู่สนามบินแล้ว”
“สนามบิน? ไม่ใช่พวกมึงหนีระเบิดกันมาเหรอ?”
“ใช่แหละ.. เหตุเกิดเพราะตัวเองแท้ๆ แทนที่จะช่วยน้องเขา ยังเสือกพาน้องมาแกล้งอีก”
“จะหุบปากกันได้หรือยัง!”
เครย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์เมื่อได้ยินเพื่อนทั้งสองเอาแต่หยอกล้อกันจนสนุกปาก
“อย่าอารมณ์เสียสิค่ะ ~ อยู่กับเกลแท้ๆ”
มือเล็กประคองใบหน้าเข้มหันมาสบตากับเธอก่อนจะประจูบลงบนเรียวปากหนาอย่างอ้อยอิ่งเอาใจ
“ว่าแต่รู้ยังว่าใครเป็นคนทำ?”
“ยัง.. ให้คนของเราสืบอยู่”
“คงไม่เกี่ยวกับยัยตัวเล็กนั้นใช่ไหม?”
เจโลเหลือบตามองไปทางอาคัสและเป็นจังหวะเดียวกันกับที่เครย์ถอนจูบจากมิเกลพอดี
“ไม่หรอก.. รถคันนั้นจอดพร้อมกับรถของกูพอดี อีกอย่างยัยนั้นจะไปเกี่ยวข้องกับพวกมาเฟียได้ยังไง”
อาคัสกลั้วหัวเราะพลางเหลือบตาไปมองคนตัวเล็กที่กำลังทำงานอย่างทุลักทุเล
ไอ้เครย์ก็จริงๆ เลย น้องเจ็บแขนขนาดนั้นยังให้ทำงานอีก
ให้เงินไปก็จบๆ แล้ว.. ไม่รู้มันคิดอะไรของมันอยู่
“ว่าแต่ได้ข่าวไอ้เซนต์กันหรือยัง?”
“ทำไม?”
“เห็นว่ามันหยุดงานเพื่อเฝ้าไข้น้องสาวมันเลยนะ”
“ก็ไม่แปลกหรอก.. เห็นว่ามันรักน้องสาวมากเลยให้คนตามคุ้มกันเกือบ 24 ชม.”
“ว่าแต่มึงเคยเห็นหน้าน้องมันบ้างไหมว่ะไอ้เครย์?”
“ไม่เคย..”
“เอาจริง? มึงอยู่อิตาลีแต่ไม่เคยเห็นน้องมันเนี่ยนะ!”
ทั้งอาคัสและเจโลสลับมองหน้ากันอย่างเหลือเชื่อ
“เออ! ไม่เคยเห็น.. แต่ใครๆ ก็พูดว่าไอ้เซนต์มันหวงน้องมาก เลยให้คนตามคุ้มกันอย่างที่ไอ้อาคัสพูดนั้นแหละ”
“เอาซะกูอยากเห็นหน้าน้องมันเลยว่ะ.. ว่าจะเด็ดดวงขนาดไหน ~”
เจโลแสยะยิ้มมุมปาก เพราะใครๆ ต่างรู้จักใบหน้าของเซนต์ดีว่าหล่อขนาดไหน..
“ไม่รู้สิ.. เห็นว่ายัยนั้นร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เด็ก.. ไอ้เซนต์เลยไม่ให้ออกไปไหนมั้งน่ะ”
เครย์พูดเสริมก่อนจะยกบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ
“มึงว่าจะสวยไหมว่ะ?”
เจโลถามต่อพร้อมกับมองเพื่อนๆ ทั้งสองคนอย่างขอความคิดเห็น
“มึงก็ลองนึกภาพตอนไอ้เซนต์เป็นผู้หญิงสิ”
“ไม่เอาอ่ะ ขนลุก ~”
เจโลตอบพร้อมกับทำสีหน้าหวาดผวา ทำเอาทั้งอาคัสและเครย์ถึงกับหลุดขำออกมา
“แต่ไอ้เซนต์โหดขนาดนั้น กูก็อยากรู้จริงๆ นะว่าน้องสาวมันจะเป็นคนยังไง…”
“มึงสงสัยเหมือนกูเลยอาคัส! ยิ่งมันปกปิดกูยิ่งอยากรู้”
“พวกมึงอย่าอยากรู้อะไรไม่เข้าเรื่อง.. อีกอย่างคนอย่างไอ้เซนต์ไม่ใช่คนที่ควรยุ่งเกี่ยวด้วย”
“เอ่อ.. เฮียเครย์คะ”
“หื้ม?”
พนักงานสาวเอ่ยเรียกทำเอาบทสนทนาต้องหยุดชะงัก
“มีคนขอน้องซิลเวียร์ไปนั่งด้วยน่ะค่ะ”
“ซิลเวียร์?”
“ค่ะ.. เฮียไม่รู้ชื่อน้องเหรอคะ?”
พนักงานสาวเอียงคอถามทำเอาทั้งเจโลและอาคัสถึงกับแอบขำออกมา
ก็เห็นมาด้วยกัน.. คิดว่าจะรู้จักกันเสียอีก..
“ปะ ป่าว”
“โห~ ขนาดแขนเดี้ยงนะเนี่ย~”
เจโลแสยะยิ้มุมปากพลางเหลือบมองเครย์ที่ทำคิ้วยุ่งทันทีหลังจากที่พนักงานสาวพูดจบ
“ฮ่ะฮ่าๆ ตัวเล็กแค่นั้นแต่แสบใช่เล่นเลยว่ะ~”
“เออ.. ใครจะคิดว่าแค่ชื่อน้องเขาก็ไม่อยากบอกมึงว่ะ ฮ่ะฮ่าๆ”
“กูก็ไม่คิดจะยุ่งกับยัยนั้นอยู่แล้ว.. ให้ยัยนั้นทำงานจนมีเงินพอกลับบ้านก็แยกย้ายกันไป”
“ให้มันจริงเถอะ..”
“เออ! ยัยนั้นไม่ใช่สเปกกูหรอก!”
เครย์เหลือบตาไปเห็นคนตัวเล็กกำลังคุยเล่นกับโฮสต์ชายก็ยิ่งไม่สบอารมณ์
“จะให้น้องเขาไปไหมคะ?”
“ก็เอาสิ..”
“ละ แล้วต้องให้น้องเปลี่ยนชุดก่อนไหมคะ?”
พนักงานสาวเอ่ยถาม เพราะจริงๆ แล้วเด็กในร้านทุกคนไม่เว้นแม้แต่โฮสต์ก็ต้องใส่เครื่องแบบของร้านกันทั้งนั้น แต่น้องกลับใส่เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่เนี่ยสิ..
ใครเห็นก็ดูออกแล้วว่าเป็นของเฮียเครย์.. ก็เล่นเดินมาพร้อมกันซะขนาดนั้น
“ไม่ต้องหรอก..”
“ดะ ได้ค่ะ”
“เดี๋ยว!”
“คะ?”
“เรียกซิลเวียร์มานี่ก่อน”
“ได้ค่ะ”
พนักงานก้มหัวให้เฮียเครย์ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปด้วยความงุนงง
ผ่านไปไม่นานนัก..
“มีอะไร?”
คนตัวเล็กเหลือบตามองชายหนุ่มสามคนด้วยสายตาไม่พอใจ เพราะทุกคนเอาแต่จ้องมองมาที่เธอเป็นตาเดียว
โดยเฉพาะนางแบบสาวปากแดงที่กำลังนั่งบนตักของเครย์ เธอเอาจ้องมองมาด้วยสายตาเชือดเฉือนไม่ลดละ
“พูดเพราะๆ”
“ไม่!”
“เล็กจี๊ด แต่โดนใจว่ะ ฮ่ะฮ่าๆ”
เจโลหัวเราะลั่นเมื่อเครย์โดนตอกกลับ
“กูบอกมึงแล้ว.. คนนี้เด็ด!”
“หุบปาก!”
ยิ่งเพื่อนแซวยิ่งทำให้เครย์ไม่สบอารมณ์
“ไปดูแลแขกซะ!”
“ว่าไงน่ะ!”
“บอกให้ไปดูแลแขกไง!”
“นายจะให้ฉันไปเป็นเด็กนั่งดริ๊งเหรอ!”
“ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้เรียกฉันว่ายังไง?”
“บอกแล้ว! แต่ไม่อยากเรียก มีอะไรป่ะ?”
“ซิลเวียร์!”
“อะไร?!”
คำตอบห้วนๆ ทำเอาเครย์ฉุนกึก มันจะอะไรนักหนาว่ะ ก็แค่พูดเพราะๆ กับเขาหน่อยไม่ได้หรือไง!
ยิ่งแววตาแข็งกร้าวที่เธอใช้มอง ยิ่งทำให้เครย์เดือดพล่าน
ไม่รอช้าเขารีบลุกขึ้นกระชากแขนเล็กให้เดินตามก่อนจะเหวี่ยงใส่แขกผู้ชายที่เคยเรียกร้องหาซิลเวียร์
ปึก!
“โอ๊ยยย!”
ร่างเล็กเจ็บจนนิ่วหน้าเมื่อเครย์เหวี่ยงลงเต็มแรง ถึงจะมีท่อนแขนแกร่งของพวกผู้ชายรับไว้ก็เถอะ..
“ใช้ได้ตามสบาย.. คนนี้ไม่ต้องสนกฎของร้าน!”
เครย์ตะโกนลั่นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ก่อนจะเหลือบมองร่างเล็กที่กัดฟันกรอดจ้องเขาเขม็ง
“หมายถึงโดนตัวตามสบายเลยใช่ไหมครับ?”
กลุ่มชายหนุ่มเอ่ยถามเพราะที่คลับมีกฎว่าห้ามแตะเนื้อต้องตัวเหล่าพนักงานหรือโฮสต์เด็ดขาด
เครย์ตั้งกฎนี้ขึ้นก็เพื่อความปลอดภัยของลูกน้อง
“เอาสิ! ส่วนเงิน.. ก็แล้วแต่จะให้ละกัน!”
เครย์แสยะยิ้มมุมปากใส่คนตัวเล็กก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป
“เดี๋ยวสิ.. อย่าเพิ่งไป!”
“จะไปไหนล่ะ สาวน้อย~ อยู่สนุกด้วยกันก่อนสิ..”
ยังไม่ทันได้ลุกขึ้น ร่างทั้งร่างกลับถูกท่อนแขนแกร่งคว้าไว้ก่อนจะอุ้มเธอไปนั่งลงบนตักแกร่งอีกครั้ง
ดวงตากลมโตสั่นไหวหันไปมองแผ่นหลังกว้างของเครย์ที่เดินไปอย่างไม่สนใจใยดี
เกิดมายังไม่เคยมีใครทำกับฉันแบบนี้เลยสักครั้ง!
แล้วนายเป็นใคร !
- Writer
