ตอนที่ 5
1734 Words
“ถ้าเป็นห่วงขนาดนั้นแล้วจะพาเขาไปทำไมว่ะ?”
เจโลเอ่ยถามเครย์ที่เอาแต่นั่งหันมองไปทางโต๊ะริมขวาสุด
สายตายังจดจ้องคนตัวเล็กที่นั่งบนตักชายหนุ่มไม่ลดละ
“ใครเป็นห่วงว่ะ.. ปากดีนัก! เจอแบบนี้หน่อยจะได้เข็ดหลาบ!”
เครย์ไม่สะท้กสะท้านกลับยกเหล้ากรอกปากรวดเดียว
“ให้มันจริงเถอะว่ะ!”
“เออ! กูไม่คืนคำแน่นอน!”
เครย์แสยะยิ้มมุมปาก แต่ระหว่างที่พวกเขากำลังหยอกล้อกันอย่างสนุกปาก
เพล้ง!
ชายหนุ่มทั้งสามเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า
ทั้งสามลุกพรวดขึ้นจากโซฟาตัวหรูอย่างไม่ได้นัดหมายและรีบเดินตรงไปทางต้นเสียงทันที
“จะไปไหนคะ เครย์?”
สองเท้าของเครย์หยุดชะงักเมื่อมือเล็กรีบคว้าข้อมือเขาไว้เสียก่อน
“…..”
“จะทิ้งเกลไปเหรอคะ?”
“ปล่อย!”
เกลเบิกตากว้างเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เครย์ตะวาดเสียงสั่นใส่เธอ
ไม่รอช้าเครย์รีบสะบัดมือทิ้งและรีบวิ่งตรงไปหาคนตัวเล็กทันที
อีกด้านหนึ่ง..
“อยู่บนตักพี่แท้ๆ อย่าทำมุ้ยสิคนสวย ~”
“นี่! ปล่อยนะ!”
ฉันดิ้นคลุกในวงแขนแกร่ง มือข้างซ้ายที่ยังใช้การได้พยายามผลักใบหน้าของเขาออกห่างจากซอกคอ
“ชู่วว~ นิ่งๆ ไว้ ขอชิมนิดเดียวเอง~”
ไม่พูดเปล่าเขาโน้มใบหน้าจรดริมฝีปากขบเม้มเบาๆ ตรงซอกคอนุ่ม
ทั้งโมโหไอ้เฮียเครย์ โมโหตัวเองที่แขนเดี้ยง โมโหไอ้เวรหื่นนี่ด้วย!
ทนไม่ไหวแล้ว.. อย่างน้อยฉันก็ได้ชื่อว่าเป็นมาเฟียนะ หงอยแบบนี้เสียชื่อน้องพี่เซนต์หมด!
“โอ๊ยยย! ยัยบ้านี่!”
ชายหนุ่มร้องลั่นเมื่อโดนนิ้วเรียวจกเข้าเบ้าตาเต็มๆ เท่านั้นยังไม่สาแก่ใจ มือเล็กหยิบแก้วเหล้าเขวี้ยงใส่หัวเขาเต็มแรง
เพล้ง!
“เชี้ยยยย!”
เพื่อนของเขาที่เหลืออุทานพร้อมกันเมื่อเห็นเลือดสีแดงสดไหลเยิ้มลงจากหัวของเพื่อน
ไม่คิดว่ายัยตัวเล็กจะกล้าทำอะไรที่บ้าดีเดือดขนาดนี้
เท่านั้นยังไม่พอเธอรีบขึ้นคร่อมร่างเขาไว้ มือเล็กข้างซ้ายกำเศษแก้วเพื่อหวังจะกรอกใส่ปากเขา
แต่ทว่า..
หมับ!
“พอได้แล้ว.. จะฆ่ามันให้ตายหรือไง?”
ข้อมือเล็กถูกดึงไว้ก่อนที่จะได้เอาเศษแก้วกรอกปาก ร่างทั้งร่างถูกเครย์กระชากลุกขึ้นจนตัวโยน โชคดีที่เธอทรงตัวทันไม่ล้มไปกระแทกชนอกแกร่งของเครย์
“อย่ายุ่ง!”
“ซิลเวียร์!”
“แล้วมันสมควรโดนไหมล่ะ!!”
มือเล็กยังคงกำเศษแก้วไว้แน่น เลือดที่ไหลเยิ้มจนทั่วมือเล็กทำเอาเครย์ขมวดคิ้วยุ่ง
มันมีอะไรทำให้เธอโกรธขนาดนั้น..
พอคิดแบบนี้ดวงตาเฉียบคมเหลือบไปเห็นรอยแดงทั่วซอกคอเล็กจึงรับรู้ได้โดยทันที
“เห้ยๆ ไอ้เครย์ พาน้องไปทำแผลก่อน”
ทั้งเจโลและอาคัสที่วิ่งตามหลังมา เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพราะมือเล็กยิ่งกำเศษแก้วแน่นกว่าเดิม ดวงตากลมโตจดจ้องเครย์ไม่วางตา
เครย์ก็มองน้องไม่วางตาเช่นกัน สภาพนี้คงพูดด้วยลำบากแล้วล่ะ..
“ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น!”
“ทำแผลก่อน ถ้าจะดื้อก็ค่อยไว้ทีหลัง”
“….”
“โอเครไหมครับ?”
ฉันเบิกตากว้าง เมื่อกี้ไอ้เหี้ยเครย์ เอ้ย.. ไม่ใช่ๆ ไอ้เฮียเครย์พูดมีหางเสียง
เป็นครั้งแรกเลยที่เขาพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ ไม่ใช่เสียงแข็ง
เครย์อาศัยจังหวะที่คนตัวเล็กยืนมึนจูงมือน้องเดินไปห้องพักรับรองส่วนตัวของเขาทันที ตามมาด้วยเจโลและอาคัสที่เดินตามหลังมาติดๆ
ผ่านไปสักพัก…
“เป็นไงล่ะ.. แขนเดี้ยงสองข้างแล้ว พอใจแล้วยัง?”
เครย์เอ่ยขึ้นหลังจากที่ทำแผลให้ร่างเล็กเสร็จ พวกเขาแอบขำนิดๆ ที่เห็นสองมือของเธอใช้การไม่ได้ อีกหน่อยก็คงจะคล้ายๆ มัมมี่แล้ว..
“……”
ฉันสบตาเฮียเครย์ตรงๆ ก็รู้แล้วว่าเดี้ยงสองข้าง นี่ก็กำลังเจ็บใจตัวเองอยู่เหมือนกันนั้นแหละ!
โอ๊ยยย! หนีพี่เซนต์มาลำบากแท้ๆ นี่เป็นทริปที่ฉันปวดใจสุด! รันทดสุด! แล้วแบบนี้จะมีหน้าไปเจอพี่เซนต์ได้ยังไง.. มีหวังโดนล้อแน่ๆ
“เป็นใบ้ด้วยเหรอ!”
ฉันจิ๊ปากและทำเสียงในลำคอมองสบตากับเฮียเครย์ตรงๆ
ปากเสียจนไม่อยากพูดด้วยอ่ะ!
“พูดงั้นน้องก็ยิ่งโกรธสิไอ้เครย์”
เจโลเอ่ยขึ้นพร้อมกับมองคนตัวเล็กที่ทำหน้ามุ้ย
ดูท่างานนี้ไอ้เครย์คงเจอศึกหนัก แต่คนที่จะโดนหนักกว่าคงเป็นยัยตัวแสบนั้นแหละ ไอ้เครย์ยิ่งชอบเอาชนะอยู่ด้วย มีหวังได้กัดกันตายไปข้างแหละ..
“ว่าไงตัวแสบ.. เราชื่อซิลเวียร์ใช่ไหม?”
“ค่ะ”
“ฉันชื่ออาคัสนะ ส่วนไอ้เวรนั้นที่ชอบปากเสียก็เจโล”
“ค่ะ”
เครย์เกือบหลุดขำเมื่อไอ้อาคัสเจอฤทธิ์ของยัยตัวแสบ.. เขาเลิกคิ้วใส่อาคัสที่โดนยัยตัวเล็กถามคำตอบคำ
พอโกรธแล้วชอบพาลเหรอ.. เครย์เหลือบตามองซิลเวียร์เล็กน้อยที่เอาแต่ทำหน้ามุ้ย แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ที่แผลเกือบทั้งตัวขนาดนี้.. แต่เธอไม่วิตกกังวลเลยสักนิด.. แถมตอนทำแผลยังทำหน้าปกติอีก ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นคงร้องไห้โฮไปแล้ว
“อ่ะแฮ่ม.. ละ แล้วเธออายุเท่าไหร่ล่ะ พวกฉันจะได้เรียกถูก”
“ให้เรียกลุงไหมคะ?”
“อุ๊บ.. ฮ่ะฮ่าๆ”
ทั้งเจโลและเครย์หัวเราะลั่นเมื่ออาคัสโดนหมัดฮุกของยัยตัวแสบเข้าเต็มเปา
“กูเริ่มเข้าใจมึงล่ะ ไอ้เครย์”
อาคัสเหลือบตาไปมองเครย์ที่เอาแต่ยิ้มยียวน
“พูดดีๆ สิ.. พวกฉันอายุห่างกว่าเธอตั้งเท่าไหร่”
ไม่พูดเปล่าเครย์ใช้มือหนาโยกหัวคนตัวเล็กไปมา
“จิ๊!”
“เป็นเด็กเป็นเล็กหักจิ๊ปากใส่ผู้ใหญ่เหรอ..”
“ฉันยี่สิบสามแล้วนะ ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว”
มือเล็กยกขึ้นปัดมือหนาออกให้พ้นศีรษะตัวเอง
“พวกฉันสามสิบสาม..”
“!!!”
เออ! ถ้าวัดที่อายุก็ไม่เถียงหรอก.. แต่มีผู้ใหญ่ที่ไหนชอบเอาชนะเด็กด้วยล่ะ!
“แล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะ?”
“พูดดีๆ ให้มีหางเสียง..”
คนตัวเล็กกรอกตามองบนก่อนจะถอนหายใจออกมา
“จะให้ซิลเรียกเพื่อนของเฮียว่ายังไง ‘คะ’ ?”
คนตัวเล็กเน้นคำทำเอาเครย์ขมวดคิ้วยุ่งและได้แต่ท่องยุบหนอพองหนอไว้ในใจ
ทั้งเจโลและอาคัสก็ชอบใจใหญ่ที่เห็นมวยถูกคู่
ไม่มีใครเลยสักคนที่กล้าต่อปากต่อคำกับไอ้เครย์ ไม่รู้ว่ายัยตัวเล็กเอาความกล้ามาจากไหน
นิสัยแบบนี้ก็ไม่แปลกหรอกที่จะโดนไอ้เครย์แกล้ง
“อย่าประชด พูดใหม่”
“นี่!”
“เร็ว..”
“!!!!”
“ถ้าไม่พูดก็ไม่ต้องกลับบ้าน อยู่รับแขกที่นี่ทั้งคืนเลยเป็นไง!”
“เวร!”
“หื้ม?”
“ป่าวค่ะ^^”
“เมื่อกี้เหมือนฉันได้ยินเธอด่า?”
“ป่าวนะคะ.. เฮียคงหูฟาด^^”
คนตัวเล็กคลี่ยิ้มกว้างส่งให้เฮียเครย์ เพราะเมื่อกี้เธอสบถออกมาเบาๆ บวกกับเสียงเพลงด้านนอกที่ดังกระหึ่มเข้ามาในห้องทำให้เครย์ได้ยินไม่ชัด
“งั้นต่อไปซิลจะเรียกเฮียอาคัส เฮียเจโลนะคะ ^^”
“ไม่ได้!”
เครย์ค้านเสียงแข็งทำเอาเพื่อนของเขาเลิกคิ้วมองเขาทันที
“เอ้า.. ทำไมอีกล่ะ!”
“เรียกอย่างอื่น..”
“อะไรอีก.. เรียกเฮียเหมือนกันแล้วจะทำไม ตัวเองยังให้ซิลเรียกเฮียเลย!”
“ไม่ได้ก็คือไม่ได้!”
เจโลและอาคัสกระตุกยิ้มมุมปากพร้อมกับมองไปทางเครย์
พวกเขารู้ดีเลยล่ะว่าทำไมมันถึงไม่ให้ซิลเรียกพวกเขาว่าเฮีย
“ก็บอกมาก่อนสิว่าทำไม?”
“ไม่มีเหตุผล เอาเป็นว่าเรียกอย่างอื่น”
“แล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะ?”
“คิดเองสิ โตแล้ว!”
“เมื่อกี้เฮียยังบอกอยู่เลยว่า ซิลเป็นเด็ก!”
“เออ! เป็นเด็ก หรือเธอจะให้ฉันเรียกว่า เด็กซิลล่ะ?”
“โห! ไร้เหตุผลสุด! เพิ่งเคยเจอผู้ใหญ่หน้ามึนแบบนี้ครั้งแรกเลย!”
“พอๆ ทั้งคู่เลย.. เถียงกันจนกลบเสียงเพลงหมดแล้ว”
อาคัสพูดแทรก เพราะถ้าปล่อยไว้วันนี้คงเถียงกันไม่จบ
ไอ้เครย์ก็นะ.. ความที่มันอยากให้น้องเรียกมันว่าเฮียแค่คนเดียว ทำไมต้องยุ่งยากด้วยว่ะ!
มันก็หน้ามึนอย่างที่น้องว่าจริงๆ นั้นแหละ
“เอาเป็นเรียกพี่ก็ได้ ไอ้เฮียเครย์จะได้สบายใจ ^^”
“พอใจแล้วใช่ไหมคร้าบ~ ไอ้เฮียเครย์~”
พอสบโอกาสทั้งอาคัสและเจโลรีบเอ่ยปากแซว ทำเอาเครย์ต้องถลึงตาใส่เพื่อนทันที
“ค่ะ พี่อาคัส พี่เจโล^^”
พอคนตัวเล็กพูดจบเครย์ไม่สบอารมณ์ทันที พอทีพูดกับเขาต้องให้บอกทุกครั้งว่าให้พูดเพราะๆ พอกับคนอื่นแล้วพูดเสียงหวานเชียว!
“กลับได้แล้ว!”
“กลับ?”
คนตัวเล็กเอียงคอถาม เพราะจู่ๆ เฮียเครย์ก็ลุกพรวดขึ้นจากโซฟาและเอาแต่ทำหน้ายุ่งคิ้วขมวด
ไม่พอใจอะไรอีกล่ะ!
“ทำไม?”
“แต่คลับยังไม่ปิด”
“จะรอรับแขกต่อเหรอ? ข้าวกับยาไม่ต้องกินแล้วสิ!”
“แล้วจะประชดเพื่อ!”
“รีบลุกมาได้”
ไม่พูดเปล่าเครย์รีบดึงแขนให้คนตัวเล็กเดินตาม ก่อนที่จะโดนลากออกไปซิลเวียร์ก้มหัวเล็กน้อยให้พี่อาคัสและเจโล เครย์เหลือบมองเล็กน้อยและรีบลากแขนเธอให้เดินออกไปทันที
เขาไม่แม้แต่จะผ่อนฝีเท้าเลยสักนิด ทำเอายัยตัวเล็กที่ขาสั้นต้องกึ่งวิ่งกึ่งเดินเพื่อให้ทันฝีเท้าที่ก้าวยาวๆ ของเฮียเครย์
คอยดูเถอะ.. ถ้ามีโอกาสจะเอาคืนให้สาสมเลย! รอดูได้เลยไอ้เฮียเครย์!
- Writer
