ปิ๊งรักยัยเด็กจอมซื่อ

2. สายตาคุกคาม

(ปิ๊งรักยัยเด็กจอมซื่อ)

#ณ ร้านเจ๊ลำดวนหรือบ้านของนาเดียร์

ตัวบ้านจะเป็นสองชั้น ชั้นบนจะเป็นห้องนอนสองห้อง ชั้นล่างจะเปิดเป็นร้านขายอาหารประเภทส้มตำและยำต่างๆหรืออาหารจำพวกนี้อีกหลายอย่าง

"เดียร์! อาบน้ำแต่งตัวเสร็จรึยังลูกมาช่วยแม่กับพี่ตาลหน่อย! อาชาญพาลูกค้าที่รีสอร์ทมาทานอาหารที่ร้านกันเยอะเลย รีบลงมาช่วยแม่หน่อยลูก!" เจ๊ลำดวนตะโกนเรียกแล้วเอ่ยบอกลูกสาวตัวเองที่กำลังทำธุระส่วนตัวอยู่บนห้อง ซึ่งวันนี้ญาติของเธอที่เป็นเจ้าของรีสอร์ทมีนามว่าชาญก็ได้พาลูกค้าที่รีสอร์ทมาทานอาหารที่ร้านของเธอกันเยอะ นับได้ก็เกือบสิบคน มากันเป็นครอบครัว ซึ่งตอนนี้ก็มีแค่เธอที่กำลังเตรียมทำอาหารให้ลูกค้าและมีลูกสะใภ้ที่มีนามว่าน้ำตาลกำลังเดินเสิร์ฟน้ำให้ลูกค้าตามโต๊ะที่มีลูกค้าของทางรีสอร์ทนั่งกันอยู่

"เสร็จแล้วค่ะแม่! มาแล้วๆ" นาเดียร์ตะโกนตอบคนเป็นแม่ในขณะที่เธอกำลังวิ่งลงบันไดจากชั้นสองลงมาชั้นล่าง พอวิ่งมาถึงหน้าร้านเธอก็ไม่รอช้ารีบไปช่วยพี่สะใภ้เสิร์ฟน้ำให้ลูกค้าทันที เธอหยิบถาดเสิร์ฟมาแล้วหยิบแก้วน้ำเปล่าวางบนถาดสามใบกับน้ำดื่มขวดเล็กสามขวดใส่ถาด แล้วเดินไปเสิร์ฟให้ลูกค้าที่โต๊ะที่กำลังนั่งกันอยู่สามคน เป็นผู้ชายสองผู้หญิงหนึ่ง เมื่อเดินมาถึงโต๊ะของลูกค้านาเดียร์จึงเอ่ยบอกเป็นมารยาทก่อนที่จะเสิร์ฟน้ำให้ลูกค้า

"น้ำค่ะ"

ด้านชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาในเสื้อเชิ้ตสีขาวปล่อยชายเสื้อไว้นอกกางเกงหรือมาวิน เขาคือหนึ่งในลูกค้าที่มานั่งทานอาหารที่ร้าน เมื่อเขาได้ยินเสียงเล็กๆที่ดังมาจากด้านหลังของเขา เขาก็หันไปมองทันที ก็พบว่าเป็นเด็กผู้หญิงวัยรุ่น ตัวเล็กๆผิวขาวๆ มัดผมต่ำสองข้าง หน้าตาน่ารัก ใส่เสื้อครอปสีครีมแขนตุ๊กตา กางเกงยีนส์ทรงกระบอกสีเข้ม โชว์หน้าท้องน้อยๆให้พอดูเซ็กซี่และน่ารักในเวลาเดียวกัน มาวินที่เห็นแบบนั้นก็ไม่ยอมละสายตาไปจากเด็กสาวเลย เขาจ้องมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาแทะโลมอย่างไม่คิดปิดบังแต่อย่างใด

นาเดียร์ที่ถูกลูกค้าชายหนุ่มจ้องมองด้วยสายตาคุกคามแบบนั้น เธอก็รู้สึกประหม่าและหวั่นกลัวขึ้นมาทันทีกับสายตาของเขา เธอจึงรีบเสิร์ฟน้ำให้โต๊ะของเขาแล้วรีบไปช่วยแม่เตรียมอาหารให้ลูกค้าทันทีโดยไม่ได้สนใจเจ้าของสายตาคุกคามนั้นเลยว่าตอนนี้เขากำลังมองตามหลังของเธออย่างไม่ละสายตา

ทันทีที่เด็กสาวเดินมาช่วยแม่ของเธอที่กำลังตำส้มตำอยู่ แม่ของเธอก็หยุดการกระทำทุกอย่างแล้วให้เธอมาตำส้มตำแทน จากนั้นคนเป็นแม่ก็เดินไปคุยเม้ามอยกับญาติหรือชาญเจ้าของรีสอร์ทที่พาลูกค้ามา โดยปล่อยให้เด็กสาวเตรียมอาหารอยู่คนเดียว

และอยู่ๆในขณะที่เด็กสาวเตรียมจะทำส้มตำ ผู้ชายร่างสูงตัวโตเจ้าของสายตาคุกคามเมื่อครู่ก็เดินมาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะที่เธอกำลังตำส้มตำอยู่ แล้วเขาก็ทำทีเป็นสั่งส้มตำ จากนั้นก็ยืนมองเด็กสาวด้วยสายตาคุกคามเช่นเดิม เขายืนกัดนิ้วหัวแม่มือของตัวเองโดยที่จ้องมองเด็กสาวตลอดด้วยสายตาแทะโลม เขาจ้องมองเด็กสาวอย่างไม่คิดปิดบัง เขามองประมาณว่าเด็กคนนี้กูจะเอา จนเด็กสาวที่ถูกเขามองแบบนั้นก็ยิ่งรู้สึกหวั่นกลัวเข้าไปใหญ่กับสายตาที่เขามองมา ตอนนี้ในความคิดของเธอเขาดูเป็นคนเจ้าชู้และเหมือนเป็นคนไม่ดีไม่สมประกอบเสมือนคนโรคจิตยังไงยังงั้น เพราะทั้งท่าทางและสายตาคุกคามของเขามันส่อให้เธอคิดแบบนั้น ซึ่งเธอก็เคยเจอลูกค้าผู้ชายที่เข้ามาจีบโดยให้เบอร์ให้เฟสหรือช่องทางการติดต่อกับเธอและมองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์อยู่บ่อยครั้ง เธอมักจะเจอกับอะไรแบบนี้อยู่บ่อยๆ แต่เธอก็ไม่เคยสนใจใครเลยสักคน และทั้งนี้ทั้งนั้นก็ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนมองเธอได้น่ากลัวเท่ากับคนตัวโตคนนี้เลย แต่อีกความรู้สึกหนึ่งเธอกลับรู้สึกหวั่นไหวแปลกๆ เพราะทั้งรูปร่างหน้าตาของเขามันดูดีมาก เขาหล่อ สูง ขาว จนเธออดที่จะชื่นชมเขาอยู่ในใจไม่ได้

"ขอตำ..ได้มั้ย" อยู่ๆมาวินก็พูดขึ้น เขาพูดสองคำแรกแล้วเว้นวักคำพูดอย่างมีเลศนัยก่อนจะพูดสองคำหลังออกมา

"คะ? เอ่อ หมายถึงจะตำส้มตำเองเหรอคะ" เมื่อเข้าใจว่าคนตัวโตจะขอตำส้มตำเอง นาเดียร์จึงเอ่ยพูดกับเขาไปแบบนั้น ถึงแม้เธอจะรู้สึกแปลกๆกับคำพูดของเขาก็ตาม แต่กระนั้นเขาก็แปลกจริงๆนั้นแหละ มีอย่างที่ไหน เป็นลูกค้าแต่มาขอแม่ค้าตำส้มตำเอง ซึ่งเธอก็เพิ่งจะเคยเจอแบบนี้เป็นครั้งแรก

"ใช่" มาวินตอบเด็กสาวแค่นั้น

"โอเค ตำก็ตำค่ะ" นาเดียร์พูดกลับไปอย่างซื่อๆ แล้วผละมือจากการทำส้มตำเพื่อให้คนตัวโตมาทำแทนตามความต้องการของเขา