ปิ๊งรักยัยเด็กจอมซื่อ

6. น่ารักขนาดนี้ ทำไมถึงยังไม่มีแฟนนะ

(ปิ๊งรักยัยเด็กจอมซื่อ)

วันต่อมา

13:35 น.

"พี่มาทำไมอีกคะ" นาเดียร์เอ่ยถามคนตัวโตตรงหน้าเมื่อเดินออกมาหาเขาตรงข้างร้านเหมือนเมื่อวานที่เขาโทรให้เธอออกมา

"คิดถึงครับเลยมาหา"

"จะมาคิดถึงกันทำไม ไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย"

"งั้นก็เป็นกันตอนนี้เลยสิครับ" มาวินพูดพร้อมโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงไปใกล้ดวงหน้าเล็กของเด็กสาว

นาเดียร์รู้สึกประหม่าขึ้นมาทันทีเมื่อคนตัวโตยื่นหน้าเข้ามาใกล้ เธอมองเขาด้วยสายตาวูบไหวโดยไม่ได้พูดอะไร ใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้นมาเสียดื้อๆ

"ว่าไงหื้ม เป็นแฟนกับพี่มั้ยครับ" มาวินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ดวงหน้าเล็กของเด็กสาวอีกนิด จนใบหน้าของเธอกับเขาห่างกันแค่คืบเดียว สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของอีกฝ่าย

"กะ ใกล้เกินไปแล้วค่ะ ถอยออกไปเลย" นาเดียร์พูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก โดยไม่คิดจะตอบคำถามของคนตัวโตแต่อย่างใด พร้อมกับยกมือบางทั้งสองข้างขึ้นมาดันอกแกร่งออกห่างจากตัว

มาวินจึงยอมถอยออกห่างแต่โดยดี มองเด็กสาวด้วยรอยยิ้มเอ็นดูกับท่าทางของเธอ

"ตกลงว่าไง เป็นแฟนกับพี่ได้มั้ยครับ" เขาถามย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"พี่นี่ตลกเนอะ เราสองคนเพิ่งรู้จักกันเมื่อวาน อยู่ๆจะมาขอหนูเป็นแฟนเนี่ยนะ" นาเดียร์พูดพลางยกแขนเรียวเล็กขึ้นมากอดอก จ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่ไว้ใจ

"ตลกตรงไหน พี่ชอบเราพี่อยากคบกับเราพี่ก็ต้องขอเราเป็นแฟนสิ" มาวินพูดออกมาตรงๆหน้าตาเฉย

"นะ หนูไม่พูดกับพี่แล้วดีกว่า ขอตัวไปช่วยแม่ก่อนนะคะ" เมื่อได้ยินคำบอกชอบของคนตัวโตก็ทำเอาเขินไม่น้อย พอพูดจบนาเดียร์จึงเดินหนีไปช่วยงานแม่ในร้านทันที คนตัวโตก็ไม่รอช้าเดินตามเธอไปติดๆ

"อ่าว มาอีกแล้วเหรอพ่อหนุ่ม มาๆมานั่งก่อน" เมื่อเห็นมาวินเดินตามหลังลูกสาวเข้ามาในร้าน ลำดวนที่กำลังวุ่นอยู่กับการทำอาหารให้ลูกค้าก็เอ่ยทักทายมาวินไปทันทีด้วยรอยยิ้ม ซึ่งเมื่อวานตอนมาวินเข้ามาในร้าน เธอยังดูไม่ชอบในตัวมาวินอยู่เลย แตกต่างจากวันนี้โดยสิ้นเชิง เพราะความประพฤติตัวหรือการปฏิบัติตัวของมาวินในเมื่อวาน มันทำให้คนเป็นแม่อย่างเธอพอใจในตัวของมาวินขึ้นเยอะเลย

"สวัสดีครับน้าลำดวน" มาวินเอ่ยสวัสดีพร้อมกับยกมือไหว้

"ไหว้พระเถอะพ่อหนุ่ม นั่งตามสบายเลยนะ" ลำดวนเอ่ยพูดด้วยรอยยิ้ม พูดจบก็ตั้งหน้าตั้งตาทำอาหารต่อตามออเดอร์ที่ลูกค้าหน้าร้านสั่งมา โดยไม่ได้สนใจจับตาดูมาวินเหมือนกับเมื่อวานแต่อย่างใด

"พี่นั่งตามสบายเลยนะคะ หรือถ้าเบื่อก็กลับไปได้เลย เดี๋ยวหนูไปช่วยพี่ตาลเสิร์ฟน้ำให้ลูกค้าก่อน" นาเดียร์พูดกับคนตัวโตในขณะที่เธอกำลังเตรียมแก้วเตรียมน้ำใส่ถาดเพื่อที่จะไปช่วยพี่สะใภ้เสิร์ฟน้ำให้ลูกค้าที่เพิ่งทยอยเข้ามาใหม่

"หาโอกาสไล่กันจังเลยนะครับ มาเดี๋ยวพี่ช่วย" ประโยคแรกเขาพูดเหน็บแนมเด็กสาวอย่างไม่จริงจัง ประโยคหลังพูดพลางยื่นมือหนาไปหยิบถาดเสิร์ฟน้ำในมือบางของเด็กสาวมาถือไว้เอง แล้วเดินไปเสิร์ฟให้โต๊ะของลูกค้าที่เพิ่งทยอยเข้ามาใหม่

นาเดียร์ได้แต่มองตามหลังคนตัวโตด้วยรอยยิ้ม จากนั้นเธอก็เตรียมถาดเสิร์ฟน้ำใหม่อีกชุด แล้วเดินตามไปช่วยเขาเสิร์ฟน้ำทันที

เวลาต่อมา

21:45น.

วันนี้ไม่ต่างจากเมื่อวานที่มาวินอยู่ช่วยงานที่ร้านจนเก็บของปิดร้านเสร็จสรรพ หลังจากปิดร้านเก็บของเสร็จ ทุกคนก็ทานมื้อค่ำกันรวมถึงนินพี่ชายของนาเดียร์ที่เพิ่งกลับมาจากที่ทำงานด้วย ซึ่งในระหว่างที่กินข้าวกันนินก็ได้ซักถามโน้นนี่นั่นมาวินไม่หยุดตามประสาพี่ชายที่หวงน้องสาว ทว่าพอได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดนินก็พอจะยอมรับในตัวมาวินได้และไม่ได้ว่าอะไรถ้ามาวินจะตามจีบน้องสาวของเขา และเมื่อทานมื้อค่ำกันเสร็จทุกคนต่างขอตัวขึ้นห้องไปอาบน้ำนอนและพักผ่อนกันตามอัธยาศัย จะเหลือก็แต่นาเดียร์กับมาวินที่ยังนั่งกันอยู่สองคน

"พี่วินจะกลับเลยมั้ยคะ เดี๋ยวหนูเดินไปส่งที่รถ" นาเดียร์เอ่ยถามคนตัวโตที่นั่งข้างเธอหลังจากที่แม่กับพี่ชายและพี่สะใภ้ขึ้นห้องไปแล้ว

"พี่ยังไม่อยากกลับเลย ขออยู่ต่ออีกหน่อยได้มั้ย"

สิ้นคำพูดของคนตัวโต เด็กสาวก็พยักหน้าให้แทนคำตอบ จากนั้นเธอก็ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ของตัวเอง นั่งเป็นเพื่อนเขาต่อตามมารยาท

...

"น่ารักขนาดนี้ ทำไมถึงยังไม่มีแฟนนะ" อยู่ๆมาวินก็พูดออกมาเบาๆประหนึ่งพูดกับตัวเองในขณะที่นั่งมองเด็กสาวด้วยความหลงใหลและเอ็นดู

"คะ? เมื่อกี้พี่พูดกับหนูรึเปล่า" นาเดียร์เงยหน้าจากโทรศัพท์แล้วถามคนตัวโตออกไป เพราะเหมือนเมื่อกี้เธอได้ยินแว่วๆว่าเขาพูดอะไรสักอย่าง ถามจบก็ก้มเล่นเกมในมือถือต่อ

"เรารู้ตัวรึเปล่าว่าเราน่ารักมากเลยนะ แต่ทำไมถึงยังไม่มีแฟนล่ะ" มาวินตัดสินใจเอ่ยถามออกไปตรงๆในขณะที่นั่งดื่มเบียร์ไปด้วย

"รู้ตัวสิคะ มีผู้ชายมาจีบหนูตั้งเยอะแยะถ้าหนูไม่น่ารักผู้ชายพวกนั้นจะมาจีบหนูเหรอ" นาเดียร์เอ่ยตอบไปตรงๆโดยไม่ได้มองหน้าคนตัวโตเลย เพราะกำลังโฟกัสตั้งหน้าตั้งตาเล่นเกมในมือถือของตัวเองอยู่ ซึ่งคำตอบของเธอเหมือนจะดูกวนๆ ทว่าเธอแค่พูดออกมาตามความรู้สึกของตัวเองก็เท่านั้น ไม่ได้จะกวนเขาแต่อย่างใด

"หึ แล้วทำไมเราถึงยังไม่มีแฟนล่ะ" มาวินหลุดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูกับคำพูดซื่อๆของเด็กสาวแล้วเอ่ยถามเธอไปอีกครั้ง ทว่าลึกๆในใจเขากลับรู้สึกหงุดหงิดที่ได้ยินว่ามีผู้ชายคนอื่นมาจีบเธอ แต่แค่ไม่แสดงอาการหึงหวงออกมา

"ยังไม่เจอคนที่ชอบไงคะ ก็เลยยังไม่อยากคบใครเป็นแฟน" นาเดียร์เอ่ยตอบในขณะที่ตั้งหน้าตั้งตาเล่นเกมในโทรศัพท์อยู่อย่างนั้น

"แล้วพี่พอจะเป็นคนที่เราชอบได้มั้ย พี่พอจะเป็นคนที่เราอยากคบเป็นแฟนได้รึเปล่า" มาวินเอ่ยถามเด็กสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน มองเธอด้วยสายตารักใคร่เอ็นดู

ได้ยินดังนั้น นาเดียร์จึงหยุดเล่นเกมแล้วเงยหน้ามองคนตัวโตทันที เธอมองเขาอย่างใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่หลบสายตาเขาเลยแม้แต่น้อย แล้วเอ่ยพูดกับเขาไปตามความรู้สึกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ผู้ชายสมัยนี้เจ้าชู้จะตาย พี่เองก็เหมือนกันแหละ มาตามจีบหนูอยู่แบบนี้ใครจะไปรู้ว่าพี่อาจจะมีเมียรออยู่ที่บ้านก็ได้ ถ้าพี่ชอบหนูจริงๆและอยากจะคบกับหนูพี่ก็ต้องรอให้หนูไว้ใจในตัวพี่มากกว่านี้ก่อน พี่รอไหวมั้ยล่ะคะ ถ้าพี่รอไหวถึงวันนั้นหนูจะยอมเป็นแฟนกับพี่"

"ผู้ชายไม่ได้เหมือนกันทุกคนหรอกนะครับ แต่ก็ช่างเถอะเพราะพี่คงห้ามความคิดเราไม่ได้ แต่พี่จะพยายามทำให้เราไว้ใจในตัวพี่และยอมเป็นแฟนกับพี่ให้ได้ครับ" มาวินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเช่นกัน จ้องมองเด็กสาวอย่างไม่หลบสายตา พูดจบเขาก็ยิ้มอบอุ่นให้เธอ

ทั้งคำพูดทั้งรอยยิ้มอบอุ่นของคนตัวโตมันทำให้นาเดียร์รู้สึกใจสั่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคำพูดและแววตาของเขาที่มองมา ไหนจะรอยยิ้มของเขาอีก มันทำให้เธอรู้สึกดีเป็นอย่างมาก ทว่าด้วยความเขินและรู้สึกประหม่าขึ้นมาเสียดื้อๆ เธอจึงเอ่ยอ้างออกไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

"นะ หนูง่วงแล้ว พี่กลับไปได้แล้วค่ะ" ในขณะที่พูดก็กรอกสายตาไปมา ไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ

"หึ ถ้าเราง่วงงั้นพี่กลับก่อนก็ได้ครับ" มาวินหลุดยิ้มออกมาอีกครั้งด้วยความเอ็นดูกับท่าทีของเด็กสาวแล้วเอ่ยบอกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

สิ้นคำพูดของคนตัวโต นาเดียร์จึงลุกขึ้นแล้วเดินนำเขาออกไปทันที คนตัวโตจึงลุกขึ้นแล้วเดินตามหลังเธอไปติดๆ

"หนูส่งแค่นี้นะคะ" เมื่อเดินมาถึงประตูหน้าร้าน นาเดียร์ก็พูดกับคนตัวโตไปทันที จากนั้นก็รีบปิดประตูหน้าร้านอย่างไว

มาวินได้แต่มองเด็กสาวด้วยรอยยิ้มเอ็นดู จนประตูร้านปิดสนิท เขาจึงเดินไปขึ้นรถของตัวเองแล้วขับเคลื่อนรถออกไปยังที่พักทันที