ปิ๊งรักยัยเด็กจอมซื่อ

5. ก่อนกลับ พี่ขออะไรหน่อยได้มั้ย

(ปิ๊งรักยัยเด็กจอมซื่อ)

ผ่านไปสักพักลูกค้าก็เริ่มทยอยเข้าร้านเยอะขึ้น ทุกคนในร้านต่างก็วุ่นอยู่กับหน้าที่ของตัวเอง ด้านมาวินที่นั่งมองเด็กสาวอยู่ตลอดเวลาก็ลุกขึ้นเดินไปหาเด็กสาวที่กำลังทำอาหารให้ลูกค้าอยู่ที่เคาน์เตอร์ทำอาหาร แล้วเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ให้พี่ช่วยมั้ย"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่ไปนั่งเถอะ" นาเดียร์เอ่ยตอบในขณะที่กำลังตำส้มตำให้ลูกค้าอยู่

"ไม่เป็นไร พี่อยากช่วย" พูดจบ มาวินก็เดินอ้อมไปหลังโต๊ะทันที แล้วช่วยเด็กสาวทำโน้นทำนี้เท่าที่เขาช่วยได้ ซึ่งเขาเป็นคนทำอาหารเป็นอยู่แล้ว จึงไม่ใช่เรื่องยากหรือลำบากอะไรเลยที่ต้องมาช่วยเธอ

นาเดียร์มองการกระทำของคนตัวโตโดยไม่ได้เอ่ยห้ามอะไร ในเมื่อเขาอยากช่วย เธอเองก็ไม่อยากขัด จากนั้นเธอกับเขาก็ช่วยกันทำอาหารตามออเดอร์ที่ลูกค้าสั่งมา โดยมีสายตาของคนเป็นแม่ที่กำลังวุ่นอยู่กับหน้าร้านลอบมองพวกเขาสองคนอยู่ตลอด

ตอนแรกลำดวนเหมือนจะไม่พอใจในตัวมาวินเท่าไหร่ แต่พอตอนนี้กลับเริ่มใจอ่อนเพราะการกระทำของมาวินที่ดูจะรู้งานและอยู่เป็น ซึ่งมันก็ทำให้คนเป็นแม่อย่างเธอใจอ่อนและยอมรับในตัวมาวินได้มากขึ้นในระดับหนึ่ง แต่กระนั้นก็ใช่ว่าจะวางใจในตัวมาวินเสียทีเดียว

เวลาต่อมา

21:55น.

"ขอบใจมากนะพ่อหนุ่มที่ช่วยงานในร้านและยังอยู่ช่วยเก็บของปิดร้านอีก" ลำดวนเอ่ยขอบคุณมาวินหลังจากที่ได้ชวนมาวินทานข้าวที่บ้านเพื่อตอบแทนที่มาวินอยู่ช่วยงานในร้านจนร้านปิด ซึ่งในระหว่างที่ทานข้าวกัน เธอก็ได้ซักถามโน้นนี่นั่นชายหนุ่มไปเรื่อย ตามประสาคนเป็นแม่ที่ต้องแสกนผู้ชายดีๆให้ลูก จนได้รู้อะไรหลายๆอย่างเกี่ยวกับตัวมาวิน ซึ่งพอรู้แบบนั้นก็ทำให้คนเป็นแม่อย่างเธอพอใจขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง เพราะเท่าที่ฟังดูแล้วชายหนุ่มก็ไม่ได้แย่อะไรเลย ฐานะทางบ้านก็ดี การงานก็ดี เหลือแค่ต้องดูนิสัยใจคอกันไปเรื่อยๆเท่านั้น

"ไม่เป็นไรครับ ผมเต็มใจและยินดีช่วย" มาวินเอ่ยพูดด้วยรอยยิ้ม พลางเหลือบมองไปยังเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างแม่ของเธอ เรียกได้ว่าเขาแทบจะไม่ละสายตาไปจากเธอเลย

"อือ ยังไงก็ขอบคุณมาก เดียร์เดี๋ยวส่งพี่เค้าด้วยล่ะ แม่จะไปอาบน้ำนอนแล้ว" ประโยคแรกลำดวนพูดกับมาวิน ประโยคหลังหันไปพูดกับลูกสาวตัวเองที่ยืนอยู่ข้างๆ

"ค่ะแม่" นาเดียร์เอ่ยตอบแม่ด้วยรอยยิ้ม จากนั้นแม่ของเธอก็เดินขึ้นห้องไป ส่วนเธอก็เดินไปส่งคนตัวโตที่รถของเขา โดยมีเขาเดินตามหลังมาติดๆ

"ก่อนกลับ พี่ขออะไรหน่อยได้มั้ย" มาวินเอ่ยถามเด็กสาวไปทันทีเมื่อเดินมาถึงรถของตัวเอง

"ขออะไรคะ?" นาเดียร์ถามกลับ มองคนตรงหน้าตาแป๋ว

"พี่ขอหอมแก้มเราได้มั้ย" มาวินตอบออกไปตรงๆ มองเด็กสาวด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

"เฮ้ย! จะบ้าเหรอพี่ ไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อยจะมาขอหอมแก้มหนูแบบนี้ได้ยังไงกัน" นาเดียร์ตกใจไม่น้อยที่อยู่ๆคนตัวโตก็มาขอหอมแก้มเธอดื้อๆ ทั้งที่เธอกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันเลย

ฟอด~

สิ้นคำพูดของเด็กสาว มาวินก็ฉกฉวยโอกาสหอมแก้มของเธอไปทันที เขาสูดดมกลิ่นแก้มนุ่มที่หอมอ่อนๆเหมือนแป้งเด็กเข้าปอดอย่างชื่นใจแล้วผละออก ทำเอาเด็กสาวตกใจดวงตาปรือโตชะงักอึ้งไปกับการกระทำของเขา แต่เมื่อตั้งสติได้เธอก็ต่อว่าเขาไปทันที

"พี่มาหอมแก้มหนูแบบนี้ได้ไงอะ! เราไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย มาทำแบบนี้กับหนูได้ยังไง! ไอพี่บ้า! บ้าที่สุดเลย!"

เด็กสาวโวยวายต่อว่าคนตัวโตยกใหญ่ ทว่าแทนที่เขาจะสะทกสะท้านหรือรู้สึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองทำแต่ก็เปล่าเลย เขากลับยิ้มหน้าระรื่นแล้วเดินไปขึ้นรถของตัวเองหน้าตาเฉย และขับรถออกไปทิ้งให้เด็กสาวได้แต่นึกไม่พอใจกระฟัดกระเฟียดอยู่คนเดียวกับการกระทำของเขาเมื่อครู่ แต่ใช่ว่าเธอจะไม่เขินที่โดนเขาหอมแก้ม เพราะลึกๆแล้วเธอเองก็เขินอยู่ไม่น้อย จากนั้นเธอก็เดินเข้าบ้านปิดประตูหน้าร้านจนเรียบร้อย แล้วเดินขึ้นห้องไปพลางลูบแก้มนุ่มของตัวเองข้างที่โดนคนตัวโตหอม โดยที่ปากบางอมยิ้มน้อยๆออกมา...