7. พี่จะไม่ทำอะไรเรา ถ้าเราไม่ยอม
989 Words
(ปิ๊งรักยัยเด็กจอมซื่อ)
สองอาทิตย์ต่อมา
วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่มาวินตามเฝ้าตามจีบเด็กสาวเหมือนอย่างเช่นทุกวันที่ผ่านมา แต่วันนี้ดูเหมือนว่าร้านของเธอจะปิดเพราะประตูหน้าร้านเปิดไว้แค่บานเดียวและตรงโต๊ะนั่งให้บริการลูกค้าก็ว่างเปล่า ไม่เหมือนอย่างเช่นทุกวันที่ดูครึกครื้นกว่านี้
"วันนี้ร้านปิดเหรอครับ" เขาถามเด็กสาวด้วยความแปลกใจเพราะตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ที่เขาตามเฝ้าตามจีบเธอ เขาไม่เคยเห็นร้านของเธอปิดเลยสักวัน ในขณะที่เอ่ยถามเขาก็เดินเข้าไปหาเด็กสาวที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ข้างในร้านคนเดียว
"ค่ะ วันนี้แม่กับพี่ๆไปเที่ยวกันหมดเลยต้องปิดร้านหนึ่งวัน" นาเดียร์เงยหน้าขึ้นมาเอ่ยตอบคนตัวโตแล้วก้มหน้าก้มตาเล่นเกมในโทรศัพท์ต่อ เธอไม่ได้ดูตกใจกับการมาของเขาเหมือนวันแรกๆเพราะเธอเริ่มชินไปเสียแล้วกับการไปมาของเขา
"แล้วทำไมเราถึงอยู่บ้านล่ะ ไม่ไปเที่ยวกับคนอื่นเหรอ" มาวินถามต่อ พลางนั่งลงบนโซฟาข้างๆเด็กสาว
"ไม่ค่ะ หนูไม่ค่อยชอบเที่ยว อีกอย่างเที่ยวกับผู้ใหญ่น่าเบื่อจะตาย สู้อยู่บ้านเล่นเกมสนุกกว่าเยอะ" นาเดียร์ตอบในขณะที่กำลังตั้งอกตั้งใจเล่นเกมในโทรศัพท์ ซึ่งเธอเป็นเด็กที่ชอบเล่นเกมมากๆ เวลาว่างเธอมักจะเล่นเกมตลอด แต่ก็ไม่ถึงขั้นติดเกมอะไรขนาดนั้น
"ทุกคนไปเที่ยวกันหมดเลยเหรอครับ เหลือเดียร์อยู่บ้านคนเดียวเหรอ" มาวินถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ สายตาคมกริบที่มองเด็กสาวแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์
"ค่ะ" นาเดียร์ตอบในขณะที่ก้มหน้าก้มตาเล่นเกมอยู่อย่างนั้น ไม่ได้สนใจอะไรเลยว่าตัวเองกำลังจะโดนเสือร้ายเขมือบลงท้องอยู่แล้ว
เมื่อได้ยินคำตอบยืนยันของเด็กสาวว่าเธอนั้นอยู่บ้านคนเดียว มุมปากหนาก็กระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาทันที และไม่รอช้ายื่นมือหนาไปคว้าโทรศัพท์จากมือเล็กมาอย่างไวโดยที่อีกคนไม่ทันตั้งตัว
พรึ่บ!
"พี่วิน! พี่มาแย่งโทรศัพท์หนูทำไมเนี่ย หนูลงแรงค์อยู่ เอาโทรศัพท์หนูมานะ เดี๋ยวหนูแพ้ เอาคืนมาเลย" นาเดียร์โวยวายออกมาทันทีเมื่อคนตัวโตมาแย่งโทรศัพท์ของเธอไปหน้าตาเฉย เธอจึงพยายามแย่งโทรศัพท์ของตัวเองกลับมา แต่คนตัวโตก็ไม่ยอมคืนให้
ปึก!
"เฮ้ย! พี่วินนั่นมันโทรศัพท์หนูนะ พี่มาโยนโทรศัพท์ของหนูแบบนี้ได้ไง" นาเดียร์อุทานตกใจออกมาแล้วโวยวายใส่คนตัวโตอีกครั้งที่เขาโยนโทรศัพท์ของเธอลงบนโซฟาตัวเล็กอีกตัว เธอมองโทรศัพท์ของตัวเองตาละห้อย แล้วตวัดสายตามองค้อนใส่คนตัวโตอย่างไม่พอใจ ทว่า...
พรึ่บ!
"ว๊าย! พะ พี่วิน พี่จะทำอะไรเนี่ย" เธออุทานตกใจออกมาอีกครั้งเพราะอยู่ๆคนตัวโตก็ขึ้นคร่อมร่างของเธอเอาไว้ ทำเธอตกใจและประหม่าเป็นอย่างมากกับการกระทำที่อุกอาจของเขา มือบางสองข้างยกขึ้นมาดันอกแกร่งเอาไว้ทันทีอัตโนมัติ ร่างกายเริ่มสั่น ใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้
"ไม่ต้องกลัวนะเด็กดี พี่จะไม่ทำอะไรเรา ถ้าเราไม่ยอม" มาวินพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นมาลูบศรีษะเล็กไปด้วยอย่างปลอบประโลม
ซึ่งคำพูดและการกระทำที่อ่อนโยนของคนตัวโตทำให้เด็กสาวเริ่มผ่อนคลาย เธอค่อยๆลดแรงของมือบางทั้งสองข้างที่ดันอกแกร่งอยู่ เปลี่ยนเป็นวางทาบไว้เฉยๆ มองคนตัวโตบนร่างด้วยสายตาวูบไหว ใจดวงน้อยเต้นแรงมากจนเธอกลัวว่ามันจะกระโจนออกมานอกอก
ด้านมาวินพอเห็นว่าเด็กสาวเริ่มนิ่ง มือหนาที่ลูบศรีษะเล็กอยู่ก็ค่อยๆเลื่อนลงมาแล้วใช้นิ้วโป้งใหญ่เกลี่ยริมฝีปากบางอมชมพูเบาๆ มองมันอย่างหลงใหล แล้วเบนสายตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ตอนนี้สั่นระริก ไหนจะใบหน้าซื่อๆของเด็กสาวที่เขาเห็นแล้วมันกระตุ้นต่อมราคะของเขาเสียจริง ว่าแล้วเขาก็อดใจไม่ไหว โน้มใบหน้าลงไปประกบจูบปากบางทันทีอย่างนุ่มนวล
"อื้อ!" ดวงตากลมโตเบิกโพลงพร้อมกับสองมือบางกำเสื้อยืดตรงอกแกร่งทันทีด้วยความตกใจ แต่กระนั้นก็หน้าแปลกที่เธอไม่ได้ผลักใสเขา จากนั้นเธอก็หลับตาปี๋ ถึงจะตกใจไม่น้อยที่โดนคนตัวโตจูบ แต่เธอก็ยอมให้เขาจูบโดยไม่นึกรังเกียจสัมผัสของเขาเลยแม้แต่น้อย
"อืม~" มาวินครางในลำคอด้วยความพอใจที่เด็กสาวไม่ได้ผลักใสจูบของเขา หนำซ้ำเธอยังยอมเปิดปากปล่อยให้เขาสอดแทรกลิ้นสากเข้าไปตวัดดูดดันลิ้นเล็กของเธออย่างง่ายดาย เขาลอบกระตุกยิ้มเอ็นดูลิ้นเล็กที่บางทีก็หลบหลีกลิ้นของเขา แต่บางทีก็เหมือนจะตวัดลิ้นตอบ การตอบสนองของเด็กสาวมันช่างเงอะงะและไม่ประสีประสาเอาเสียเลย แต่มันกลับทำให้เขาชอบมากในความซื่อและไม่ประสีประสาของเธอ ความไร้เดียงสาของเธอมันทำให้เธอน่าทะนุถนอมยิ่งนัก แต่กระนั้นมันกลับทำให้เธอดูน่ารังแกในเวลาเดียวกัน ซื่งเขาก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าอยากจะรังแกเธอ เขาไม่อยากปล่อยให้คนตัวเล็กใต้ร่างหลุดมือไปเลย...
- Writer
