"หนูจ๊ะ" แม่ของจ้าวฮั่นคว้าหมับมาตรงไหล่ของฉันกับพัชจนเราสองคนถึงกับสะดุ้งโหยงด้วยความหวาดผวาว่าจะโดนเธอกระโดดเตะเข้าปากไปด้วยอีกคน ฮ่าๆๆ
"ค่ะ" ฉันกับพัชจึงทำได้เพียงแค่ครางรับเสียงอ่อยก่อนจะค่อยๆ พากันหันกลับมาตามเสียงเรียกนั้น
"คุณน้ามีธุระอะไรจะคุยกับพวกหนูหรือคะ"
"แม่ขอโทษแทนไอ้ลูกเวรของแม่ด้วยนะลูก จริงๆ แล้วแม่สั่งสอนมันจนปากจะฉีกแล้ว แต่น่าเสียดายที่ไอ้ลูกเวรมันมีปัญหาเรื่องความจำ!"
ฉันกับพัชแอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอเพราะพอที่จะรับรู้ได้ถึงลางร้ายมรณะของจ้าวฮั่นหลังจากนี้ขึ้นมาบ้างแล้ว...
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เจ้าเอยเองก็มัวแต่คุยกับพัชเลยไม่ทันระวังค่ะ" ฉันสบตานิ่งกับจ้าวฮั่นอยู่ครู่หนึ่งและหันมาฉีกยิ้มให้กับคุณน้าคนสวยที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่บังเกิดเกล้าของเขา
"ชื่อเจ้าเอยเหรอลูก..." เธอขยับตัวเข้ามาหาฉันด้วยท่าทีที่ดูคล้ายกับตื่นเต้น ซึ่งฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าชื่อของฉันม
