เสี่ยงรักพนันใจ

Episode : การลงทุนมีความเสี่ยง

Episode : การลงทุนมีความเสี่ยง

อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช

สนามกีฬาชนโคชยพัทธ์

ระยะเวลาร่วมสัปดาห์ด้วยกันที่ผมมานั่งทบทวนในที่พลั้งปากรับข้อเสนอบางอย่างเพราะต้องการจะสั่งสอนให้ ‘เด็กเมื่อวานซืน’ บางคนให้ตื่นรู้ว่าไม่มีสิ่งใดที่จะได้มาซึ่งมั่นใจเพียงอย่างเดียว...ตราบใดที่ความเชื่อมั่นในตัวเองเป็นเพียงแค่องค์ประกอบส่วนหนึ่งของการ ‘ประสบความสำเร็จ’

ยกตัวอย่างใกล้ตัวเป็นกรณีของผมเองก็แล้วกันนะ ในฐานะเจ้าของและผู้บริหารสนามชนโคที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของภาคใต้ โดยนอกเหนือจากพื้นที่สนามด้านหน้าแล้ว ถัดออกไปจากแนวกำแพงกั้นก็ยังมีคาสิโนขนาดกลาง รวมถึงแหล่งแสงสีเสียงอย่าง ‘ไนต์คลับ’ โดยทั้งหมดล้วนแล้วแต่ก่อตั้งอยู่บนที่ดินร่วมสามร้อยกว่าเอเคอร์ที่ซึ่งมีผมเป็นผู้ถือครองกรรมสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

หลายต่อหลายคนต่างก็บอกว่าผมสามารถยืนอยู่ตรงจุดนี้ได้ก็เป็นเพราะต้นทุนอำนาจที่ได้รับมาจากบรรพบุรุษ ซึ่งถ้าหากจะว่ากันตามตรงผมเองก็ไม่คิดจะปฏิเสธเรื่องนั้นเพราะมันเป็นความจริงที่ผมไม่จำเป็นต้องปิดบัง แต่ในขณะเดียวกันผมก็ใช้ความพยายามอยู่ไม่น้อยเหมือนกันนะกว่าจะผลักดันตัวเองให้เดินทางมาถึงจุดที่เคยเฝ้าใฝ่ฝันนี้

เพราะฉะนั้นผมถึงมีความประสงค์ให้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนนั้นได้เข้าใจว่าในบางครั้งความทะเยอทะยาน ความกล้าที่จะเสี่ยงหรือแม้แต่ความเชื่อมั่นในตัวเองก็ล้วนเป็นเพียงส่วนหนึ่งของการประสบความสำเร็จเท่านั้นและไม่มีอะไรรับประกันว่าคุณจะได้ทุกสิ่งที่ต้องการเพียงเพราะเชื่อมั่นว่าสามารถทำได้ :)

"มานั่งโง่อยู่ตรงนี้นี่เอง...กูรึก็หาไปเถอะ" ประโยคที่ฟังอย่างไรก็กวนประสาทของ 'จ้าวฮาย' รึที่เรียกได้โดยทั่วไปว่า 'ไอ้ฮาย' น้องชายฝาแฝดลำดับแรกดังแทรกขึ้นขณะผมกำลังโฟกัสอยู่กับสัญญาการแข่งขันชนโคที่หากไม่มีอะไรผิดพลาจก็อาจเกิดขึ้นในอีกประมาณสองเดือนข้างหน้า

"จะนั่งโง่...นอนโง่ หรือตะแคงโง่ก็ก็หล่อกว่ามึงอยู่ดีนะแหละ" ผมสวนกลับด้วยคำตอบที่กวนอวัยวะเบื้องล่างคนฟังไม่ต่างกัน ก่อนจะยื่นเอกสารให้กับมันที่ยื่นมือมารอก่อนหน้า

"ข้างละสามสิบล้านอะนะ เอางี้...กูเข้าใจว่าสถานะทางการเงินของมึงไม่ได้ลำบากหากจะลงเดิมพันหนักถึงขนาดนี้ แต่อีกคนนี่นะสิ...แต่พอคิดอีกทีมันไม่ใช่เรื่องของกูนี่หว่า" มันว่าขึ้นหลังกวาดตาอ่านหนังสือสัญญาณที่ผมทำไว้คร่าว ๆ หลังจากได้เห็นตัวเลขเดิมพันที่เขียนไว้ในนั้น

เชื่อไหมผมมองออกนะว่ามันไม่โอเคสักนิดแม้ปากจะบอกว่าเป็นเรื่องของผมและฝ่ายตรงข้าม อย่างตอนที่ผมเข้าวงการนี้แรก ๆ มันก็มักจะเตือนเสมอว่าสิ่งที่ได้อาจไม่คุ้มเสียหากต้องฝากความเสี่ยงเอาไว้กับตัวแปรสำคัญของธุรกิจนี้อย่าง ‘วัวชน’ แต่ก็นะ...ขึ้นชื่อว่าเดิมพันมันก็ต้องแขวนชีวิตอยู่บนความเสี่ยงกันทั้งนั้นนะแหละ หากอยากได้เงินเขามาใส่กระเป๋า...ก็ต้องยอมรับด้วยว่าเราก็มีโอกาสจะเสียส่วนของตัวเองให้กับเขาด้วยเหมือนกัน

"เด็กมันว้อนท์อะดิกูเลยจะช่วยปรับระบบความคิดเอาซะหน่อย ถ้าเกิดเป็นฝ่ายเราที่ต้องเสียกูก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรอยู่แล้วเพราะเงินเดิมพันส่วนนั้นมันไม่ได้อยู่ในข้อตกลง แต่ถ้าผลมันเป็นอีกแบบกูก็คงไม่แม้แต่จะให้ความสงสารเพียงเพราะอีกฝ่ายต้องหมดสิ้นซึ่งทุกอย่างด้วยเหมือนกัน...แม่งแฟร์ดีออก"

เสียงทุ้มตอบรับด้วยท่าทีสบาย ๆ เมื่อผมไม่ได้คาดหวังว่าจะต้องเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะและที่ทำลงไปทั้งหมดก็เพราะเหตุผลที่กล่าวไปก่อนหน้า ก่อนจะเบี่ยงตัวออกไปด้านข้างแทบไม่ทันเมื่อจู่ ๆ ร่างสูงใหญ่ของแฝดเล็กอย่าง 'จ้าวฮาน' มันแทรกลงนั่งระหว่างผมกับไอ้ฮายด้วยสภาพหน้าที่ไม่ต่างจากหมาโดนแย่งของเล่น

"โว้ยไอ้ฮาน! มาถึงก็หายใจฟึดฟัดยังกับกระทิงผู้คลั่งจนกูพวกกูตีปีกบินได้อยู่แล้วมึงเป็นห่าอะไรของมึงไอ้ฉิบหาย!" ต้องขอบคุณความใจกล้าของไอ้ฮายจริง ๆ ที่มันกล้าจะตะคอกจักเตือนในตอนที่ไอ้ฮานกำลังโมโห แต่ถ้าจะพูดอีกทีก็มีแต่มันนี่แหละที่ยับยั้งไอ้น้องเล็กจอมเวรได้อยู่หมัด

"เสือก"

"ไอ้น้องเวร!" ผมและไอ้ฮายหลุดร้องออกมาพร้อมกันเมื่อคำตอบสั้น ๆ แต่ความหมายสุดลึกล้ำได้เสียดแทงจนใจเจ็บจี๊ด

"จะต้องให้พูดอีกกี่ครั้งถึงจะซึมซับเข้าไปในสมองทึบ ๆ ของมึง กูก็เกิดวันเดียว ปีเดียวกับมึงนะแหละแต่หมอแม่งเสือกดึงตัวกูออกมาจากท้องแม่หลังใครเพื่อนก็เท่านั้น!"

ถึงตรงนี้บอกตามตรงเลยนะว่า...กูอยากเตะปากคนฉิบหายเลยเว้ยไอ้เวร โดยเฉพาะไอ้คนปากดีที่นั่งหายใจฟึดฟัดรดรูหูกูอยู่ตอนนี้อะ!

"มึงคิดอะไรอยู่กูรู้หมด กล้ามึงก็ลอง" เสียงแหบพร่าดังขึ้นพร้อมมือที่ยื่นเข้ามาผลักช่วงไหล่อย่างไอ้พวกคนพาลสันดานหยาบราวกับขาดการอบรมสั่งสอน ถ้าถามว่าในชีวิตนี้เกลียดอะไรบ้างผมก็บอกได้เลยว่าความเป็น 'ฝาแฝด' ที่แม่งส่งผลให้เราต่าฃก็ทันกันแทบจะทุกอย่าง ดูเอาเถอะขนาดแอบคิดอยู่คนเดียวในใจมันยังสวนคืนทันควันอย่างกับอ่านความในใจของคนอื่นได้ยังไงยังงั้นแหละ!

"พฤติกรรมมึงนี่...เหมือนโดนเด็กนอกใจไม่มีผิด" ผมว่าขึ้นอย่างตั้งสมมติฐานที่สอดคล้องกับพฤติกรรมแปลกประหลาดของไอ้ฮาน จากที่มักจะมาช่วยงานในบ่อนก็กลับเป็นนาน ๆ ครั้งที่จะเข้ามา จากที่ตัวติดกับอยู่ไอ้ฮายอย่างกับอะไรดีก็ไม่เห็นว่ามันสองคนจะไปไหนมาไหนพร้อมกันเหมือนกับเมื่อก่อน

มันน่าสงสัย...

ปึก!

"อ่า" หลังมือหนายกขึ้นลูบบริเวณมุมปากด้านขวาที่ดูเหมือนจะมีเลือดไหลซึมออกมาภายหลังจากไอ้น้องเวรมันประเคนกำปั้นใส่หน้ากู! วันนี้มันเป็นวันอะไรกันครับเนี่ยถึงมีแต่คนรังแกคนไม่มีทางสู้อย่างชยพัทธ์ กระซิก ๆ :p

"คิดเอาไว้ว่าใช่ ต้องใช่แน่ ๆ" ผมที่ได้ยินประโยคนี้ของไอ้ฮายก็แทบจะหลุดหัวเราะออกมาก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดปากเมื่อไม่อยากถูกกำปั้นหนัก ๆ กระแทกเข้าใส่เป็นครั้งที่สอง ฮ่า ๆ

ปึก!

"มันจะมากไปแล้วนะเว้ย!" ไอ้ฮายตะคอกดังลั่นอย่างคนที่หมดความอดทนเมื่อมันถูกไอ้ฮานกระแทกส้นตีนเข้าใส่ยอดหน้า ในขณะที่ผมแทบจะขาดใจตายจากดทรพยายามกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้จนตัวงอ

"พวกมึง...ไอ้หน้าปลาจวด! สันดานพ่อมึงตายยายมึงเกิดระเบิดลงหัว!" คนแอบปกปิดบางอย่างเอาไว้สบถถ้อยคำหยาบคายราวกับลืมไปว่าพ่อมันกับพ่อกูก็คนเดียวกัน ก่อนมันจะเดินห่างออกจากจุดนี้

แม่ง...เอาดี ๆ ปะผมว่านี่มันแน่ยิ่งกว่าแช่แป้งเอาซะอีกว่าไอ้ฮานมันต้องแอบเลี้ยงเด็กเอาไว้อย่างที่พวกเรากำลังสงสัยกันอยู่อย่างแน่นอน!

"มึงคิดว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร" ผมเอ่นกระซิบอย่างสอบถามความเห็นไอ้ฮายขณะที่สายตาอันกรุ้มกริ่มก็จ้องมองแผ่นหลังของคนที่เดินจากไปอย่างไม่ลดะ "เด็กไอ้ฮานอะ"

"บ้า...กูจะไปรู้ได้ไงถูกไหมไอ้ฮั่น แต่ที่กูรู้ชัดแน่ ๆ ก็คือเธอแม่งโคตรจะโชคร้ายฉิบหายที่จะมีไอ้ฮานเป็นเสี่ยคอยเลี้ยงดู ไหน...ลองเรียกเฮียซิอีหนู :p"

"ฮ่า ๆ ไอ้ฮายกูจะได้ตายจริงเพราะขำมึงเนี่ย ฮ่า ๆ"

"พวกมึงยังไม่จบกับกูใช่ไหม"

ปึก! ปึก!

"ไอ้เวรฮานพวกกูเป็นพี่มึงนะ!"

___