มหาวิทยาลัยซีเซอร์เนียร์ จังหวัดนครศรีธรรมราช
"ศุกร์นี้ฉันกลับบ้านนะยัยโถ!" ฉันตะโกนบอกยัยยี่โถที่กำลังเปิดประตูห้องเข้ามาในตอนที่ฉันกำลังเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าอยู่พอดี
"ได้ไง" ยี่โถเดินมายืนเท้าเอวใส่พร้อมทำตาขวางอย่างไม่พอใจใส่ฉัน "ฉันอะ? แกจะทิ้งฉันหรือไงยัยเอย!"
"ยัยโถ... ฉันถามหน่อยเถอะนะปีนี้แกอายุเท่าไหร่แล้วนะ?"
"ยี่สิบสอง...ทำไม?" ใช่ค่ะทุกคนฟังไม่ผิด หรอกจริงๆ แล้วยัยโถมันอายุยี่สิบสองปีแล้ว และสำคัญกว่านั้นคือนางเรียนจบปริญญาตรีไปแล้วด้วยนะ แต่ที่นางตัดสินใจกลับมาเรียนใหม่ในคณะนิติศาสตร์น่ะก็เพราะอยากจะทวงความยุติธรรมให้พ่อกับแม่ของนางน่ะ
"ยี่สิบสองที่แปลว่าแกดูแลตัวเองได้แล้ว ฉันพูดถูกไหม"
"ก็.."
ก๊อกๆ
"ใคร?" ฉันกับยี่โถหันไปมองประตูก่อนจะหันมาสบตากันและถามขึ้นมาพร้อมกัน
"ไม่รู้สิ" แล้วก็ยังตอบพร้อมกันอีกด้วย
"ป้าแม่บ้านมั้ง เดี๋ยวฉันไปเปิดเอง" ฉันคาดเดาไปเรื่อยเปื่อ
