"ไอ้นัส แกก็ด้วยอีกคนนึงไอ้เม พวกแกสองคนมีอะไรจะพูดกับฉันก็พูดมา" ฉันกลอกลูกกะตาใส่ผู้ชายที่ฉันรักเหมือนพี่ชายทั้งสองคนด้วยความรู้สึกหงุดหงิดหัวใจ
แล้วก็จะไม่ให้ฉันไม่หงุดหงิดยังไงไหวก็ในเมื่อมันทั้งสองคนเอาแต่จ้องหน้าฉันอย่างเอาเป็นเอาตายมันอยู่ได้อย่างกับว่าหน้าฉันไปทำอะไรผิดมายังไงยังงั้นแหละ
"เปล่าครับคุณหนู" สองพี่น้องร่วมสายเลือดเดียวกันปฏิเสธเสียงแข็งอย่างพร้อมเพรียงกันก่อนจะทำท่าทีเหมือนกับว่าพวกมันกำลังเดินสำรวจความปลอดภัยรอบๆ คฤหาสน์ให้กับฉันอยู่
แปะ!
ฉันเขย่งเท้าและยื่นมือไปแตะไหล่ของผู้ชายตัวสูงสองคนเบาๆ ย้ำนะว่าเบาๆ แต่สองคนนั้นกลับสะดุ้งโหยงจนสุดตัวราวกับว่าฉันกำลังยกปืนขึ้นมาจ่อขมับพวกเขายังไงยังงั้นแหละ
"ฉันกับไอ้ฮั่นไม่ได้มีอะไรต่อกันทั้งนั้นแหละ" และทำไมฉันจะไม่รู้ว่าพวกเขาทั้งสองคนนั้นพากันจ้องฉันด้วยเหตุผลอันใด...
"ฉันไม่เอาใครหรอก ไม่ว่าจะมันหรือคนอื่นๆ ฉันมีเงิน
