فى منزل احمد
يجلس احمد وسميه يتحدثون
احمد : ساره مالها يا سميه مش عجبانى الفتره دى حاسسها مضايقه ومتغيره اوى .
سميه : والله ما اعرف يا احمد حاولت اتكلم معاها قالتلى كويسه ومفيش حاجه وضغط شغل وهكذا مش عارفه ربنا
يفرحها اللى شافته مش شويه برضوربنا ينتقم من الزفت اللى اسمه تامر ده .
احمد : اهو راح لحاله ربنا يفرح قلبها ويسعدها ويعوضها باللى يسعدها .
سميه : تفتكر هتوافق تبدأ من جديد يا احمد .
احمد : ربنا قادر على كل شئ يا سميه بس اكيد ربنا شايل لها حاجه احسن .
نزلت ساره ومعها فاطمه وكرم .
ساره : صباح الخير .
الجميع : صباح النور .
ساره : بتتكلموا فى ايه بقى يا عصافير الحب
سميه : عيب كده يا بنت .
احمد : والله يابنتى مامتك مطلعه روحى اقولها هاتى بوسه تزعقلى وتقولى عيب عليك كبرنا بقى
هو انا كبرت يا ساره ..
ضحكت ساره بشده وكذلك خجلت سميه وض*بته بص*ره وهى تصرخ : احمدددد
ضحكوا سويا قا
