Lorin, Baran’ın söyledikleriyle alt dudağını ısırdı. Hayır demek istemiyordu, o da Baran’la vakit geçirmek istiyordu.
Baran, arabayı park edip Lorin’in kapısını açtı.
“Geldik karıcığım. Evimize geçelim,” dedi.
Lorin, “Öyle olsun bakalım,” diyerek arabadan indi. Baran ve Lorin binaya girdiklerinde Lorin çekinerek,
“Baran, burada biri görürse?” dedi.
Baran, asansörün kapısını açıp Lorin’e yol verdi.
Asansör hareket ettiğinde Baran, Lorin’i duvara yaslayıp sarıldı ve öptü. Baran ne kadar rahatsa, Lorin de bir o kadar gergindi. Yakalanma korkusu yüzünden Lorin çekingen kalıyordu.
“Binada bizden başka kimse yok,” dedi Baran.
Lorin’in duyduğu bu sözle dudakları iki yana kıvrıldı. Lorin, rahat bir şekilde kendini Baran’a bıraktı.
Asansör kapısı açılmıştı fakat Lorin’i bırakmak istemeyen
