BARAN'IN anlatımıyla,
Babamdan bize kalan, kin, öfke, kan davası sanıyordum. Meğer babamdan bize Koca bir utanç kalmış. Yiğit'de bizim gibi babasını seçememişti, daha şanslıydı bu ailede büyümedi.
Aram ve Azad 'ı okul bahanesi ile Rojin hanım' dan uzak tuttum ama kendimi koruyamadım.
Eskiden yaptığım, hataları artık yapmayaktım.
Herşeyi bir an önce yoluna koymalıydım.
Avluda oturan ailem, onları seyretmekten kendimi alamadım. Lorin, Lorin yürek yangınım!!! Ona yaptığım şey affedilir değildi, sarhoş olunca duygularıma yenildim. Aklım, fikrim, Lorin diyordu sadece. Onu yanıma mahkum etmek değil birlikte isteyerek bir hayat kurmak istiyorum.
Avluya inerken, Zerya' yı onları dinlerken buldum.
" Zerya, napıyorsun sen?" dediğimde eli ayağı birbirine girdi.
" Hiç, aşağı inecektim" kekeley
