กลับมากวนหัวใจ คุณเชฟที่รัก

ถูกใจรสมือหรรษา

คนติดตามได้เข็นรถเข็นที่บริกรเข็นมาเอาเข้าไปด้านในห้องพักของเมฆินทร์

"อาหารมาแล้วครับ" คนติดตามเปิดฝาครอบอาหารออกและยกมาวางที่โต๊ะเมฆินทร์ เมฆินทร์หยิบส้อมกับมีดมาหั่นชิ้นเนื้อตรงหน้า

" เนื้อสุกเกินไป มันทำให้เนื้อเหนียว เปลี่ยน" เมฆินทร์เอ่ยบอกหน้าตาเฉย คนติดตามเห็นหน้าตาเมนูนี้ มันดูดี หน้าตาดี ทำไมนายตนเองถึงสั่งเปลี่ยน แต่เขาก็ต้องยกออกไปให้บริกรที่ยืนหน้าห้อง

"นายผมบอกว่าเนื้อมันสุกเกินไป มันเหนียวนะครับ รบกวนขอเปลี่ยนใหม่ เพิ่มซุปมันบดให้ผมด้วยหนึ่งที่ " คนติดตามบอกสิ่งที่นายตนเองคอมเพลนอาหารจานนี้ไปตรง ๆ

"ครับ ผมจะแจ้งหัวหน้าพ่อครัวให้ครับ " นินจาเข็นรถเข็นอาหารลงมาตามเดิม เขาเดินเข้ามาในครัว

"เฮียวอก ลูกค้าบอกว่าเนื้อสุกเกินไปแล้วก็เหนียวหั่นไม่ออก เพิ่มซุปมันบดด้วยหนึ่งที่ครับ" นินจาเอ่ยบอกเฮียวอก ซึ่งเฮียวอกเดินมาที่จานอาหารจานนั้น แล้วทดลองหั่น มันก็หั่นได้ กินได้ไม่ได้เหนียว

"เหนียวบ้านมันสิ งั้นพวกแกเอาไปกิน ฉันไปทำใหม่ ซุปมันบดหรอ หรรษา ขอมันฝรั่งสองลูก" เฮียวอกบ่นออกมา แต่ก็ยอมกลับไปทำใหม่ ให้หรรษาเอามันในตู้เย็นออกมาด้วย

" ค่ะ " หรรษานั่งหั่นมันฝรั่งเป็นสี่เหลี่ยมลูกเต๋า ให้เฮียวอก

หรรษาเองที่แอบดูเมนูที่เชฟทำ แหทำทุกเมนูด้วยความชำนาญ

"หรรษา ทอดเบค่อนกรอบให้ที" ตะขบหันมาบอกเธอตอนนี้เขากำลังปั่นมันกับส่วนผสมต่าง ๆ ทุกอย่างที่ต้มไว้เมื่อสักครู่ ใส่เครื่องปั่นใช้ความเร็วสม่ำเสมอ จนซุปมันฝรั่งเป็นเนื้อครีมมี่ ข้นๆ ไม่เหลวจนเกินไป

"เบค่อนกรอบได้แล้วค่ะ " เบค่อนของหรรษากรอบ สียังคงเดิม กำลังจะถูกโรยลงบนถ้วยซุป

"เดี๋ยวก่อนค่ะพี่ตะขบ โรยลงไปตอนนี้กว่าจะถึงห้องลูกค้า มันจะไม่กรอบ เอาไว้ข้าง ๆ ก่อนดีกว่าคะ ไปถึงหน้าห้องลูกค้าตอนเสริฟ์ค่อยเทใส่ลงไป

" ใกล้จะเบรคพักแล้วไปเตรียมทำเมนูอาหารพวกเราไป" ตะขบเอ่ยบอก

" อยากกินข้าวผัดเมื่อวานอีกอะหรรษา " นินจาเอ่ยบอก

"มันกุ้งไม่มีอะ " หรรษาเอ่ยออกมา

" มี ๆ ในกระป๋อง ตักแบ่งออกมาได้ " เจแปนเอ่ยออก

"คือพวกพี่ ๆ อยากกิน"

" พี่ว่าเฮียวอกก็อยากกิน ใช่ไหมเฮีย" ตะขบหันไปถามเฮียวอกที่กำลังจัดเนื้อสเต็กลงจาน

" ทำอะไรมากูก็กิน ตอนนี้เอาไปส่งแขกที่ห้องก่อนไปนินจา" เฮียวอกเอ่ยบอกนินจาให้เอาอาหารไปส่งลูกค้าห้อง A509

นินจาที่เดินเข็นรถเข็นมาถึงห้องลูกค้า คราวนี้เขาได้เข้าไปด้วย

"อาหารของท่านครับ" นินจาวางจานลงตรงหน้าเมฆินทร์ ซุปมันฝรั่งที่เขาตักเบค่อนโรยให้ทันทีทึ่เปิดฝาถ้วย

เมฆินทร์ที่หยิบช้อนมาตักซุปมันฝรั่งใส่ปากตนเอง กลืนเข้าไปในคอด้วยความนุ่มลิ้น แต่กลับต้องสะดุดรสชาติที่โดดออกมา

"ซุปมันฝรั่ง ปกติระดับโรงแรมมันต้องใช้ครีมมากกว่าใช้นมสดความเข้มข้นของครีมจะมีมากกว่านมสด ผมยังไม่ค่อยพอใจกับเมนูนี้ เอาไปเปลี่ยนได้ไหมครับ " เมฆินทร์เอ่ยบอกบริกร ที่ยังอยู่ในห้อง

"ส่วนสเต็ก ดูดีกว่าเมื่อกี้ ขอโทษนะครับที่ผมเรื่องเยอะ ผมเสียตังกับราคาอาหารที่แพง ผมอยากได้ความอร่อย ที่ดูมีความสุขนะครับ "

"ครับผม ผมจะรีบกลับไปแก้ไขครับ"

"ผมขอสั่งข้าวผัดแบบสไตล์อิตาเลี่ยนเพิ่มด้วยครับ"

"รีซอตโต้ ถูกไหมครับ" นินจาเอ่ยถาม

"ครับ อย่าให้ผมรอนานนะครับ"

นินจาเดินออกจากห้องมา ถึงหน้าลิฟท์

"เรื่องมากชิบหายเลย ดีแล้ว แต่ยังดีไม่พอ มันคิดว่าพ่อครัวเราได้แชมป์มาสเตอร์เชฟมารึยังไงวะ" นินจาบ่นมาตลอดทาง

ทางด้านเมฆินทร์ เรื่องมากเรื่องกิน ถ้าไม่ใช่เมนูที่ทำเอง เขาปฎิเสธรสชาติเมนูอาหารไปถึงสองจานในเวลาไล่ ๆ กัน

"เขียนคำร้องติชมได้ไหม อาหารที่นี่แย่มาก รสชาติไม่ถูกปาก" เมฆินทร์เอ่ยปากบอกผู้ติดตาม

"ไม่ได้ครับ คุณเมฆ เหมือนคุณกำลังจงใจแกล้งเชฟ " ผู้ติดตามเอ่ยบอกเค้า ผมอยากลงไปดูใครเป็นเชฟ เขาพูดแล้วลุกเดินออกไปจากห้องพักทันที เขาเดินลงมาสักพัก เดินมายังห้องอาหาร Healthy food good Bekery

"สวัสดีครับ Healthy Food Good Bakery ยินดีต้อนรับครับ"

"สวัสดีครับพี่มังกร สบายดีนะครับ" เมฆินทร์เอ่ยทักทายเจ้าของร้าน

"อ้าว คุณเมฆ มายังไงครับ สั่งอะไรทานรึยัง เชิญนั่งครับ"มังกรเอ่ยบอก

"สั่งขึ้นไปทานบนห้องแล้วครับ แต่รสชาติ ยังไม่ถูกปากผมเลยลงมาดูครับ " เมฆินทร์เอ่ยบอกมังกร

"ที่สั่งสเต็กเนื้อมาสองรอบก็นายหรอ" มังกรเอ่ยขึ้นมา

"ครับ"

ภายในห้องครัว

หรรษาที่เตรียมทำข้าวผัดเสร็จเรียบร้อยเธอเดินเอามาวางที่ชั้นวาง เจแปนเห็นเข้า

"โหกลิ่นหอมมาก หรรษา " เจแปนเอ่ยออกมา

"กินได้ยัง" หรรษาเอ่ยถาม

"ยัง ลูกค้าห้องเดิมเรื่องมาก สั่งไปไม่ได้กิน ยังจะสั่งเมนูอื่นอีก เฮียวอกโมโหอยู่

"หรรษาออกไปช่วยเฮียก่อนดีกว่า เฮีย... " หรรษารีบวิ่งมาตะโกนเรียกเฮียอีก

"ข้าวผัดสไตล์อิตาเลี่ยน รีซอตโต้ได้แล้ว " เฮียวอกเอ่ยออกมากำลังจะหันมา หรรษาเดินเข้ามาพอดี เพล้ง .... เสียงจานตกแตกบนพื้น

"ไอ้หรรษา" เฮียวอกที่ถือจานอยู่ กลับตกใจเสียงเรียกหรรษา ชนกระแทกกันเองจนจานข้าวร่วงลงมาที่พื้น

"เฮีย ข้าวหกหมดแล้ว เฮียเดินยังไงเนี่ยะ" หรรษาเอ่ยว่าเฮียวอกที่ตอนนี้หน้าเฮียกำลังโกรธ

"ฉันไล่เธอออก หรรษา เก็บของลาออกไปเลย" เฮียวอกเอ่ยบอก ลูกค้าแม่งยิ่งเรื่องมาก

"ออกไม่ได้นะเฮีย ให้หนูออก เอาตังไหนใช้ ไหนจะค่าเรียน ค่าดูแลปู่ย่าอีก ฮือ ๆ เฮียใจร้ายชะมัดเลย" หรรษาดึงมือเฮียวอกขอโทษ ขอโพยในความซุ่มซ่ามของตนเอง

"เอาข้าวจานหรรษาทำไปเสริฟ์ก่อนไหมเฮีย ลูกค้าลงมารอที่ห้องอาหารแล้ว" เจแปนเอ่ยออกมาแล้วรีบเดินไปเอาโถข้าวของหรรษามาตักใส่จาน หยิบวางของที่ปรุงก่อนหน้าจัดลงจาน คราวนี้เจแปนยกถาดอาหารออกไปเสริฟ์เอง คราวนี้เมฆินทร์นั่งมองจานอาหารหน้าตาบ้าน ๆ

"ผมสั่งรีซอตโต้ แล้วนี่" เขาหันมาถามบริกรท้านเดิน หันไปมองจานตนเอง ดูยังไงเป็นข้าวผัด

"รีชอตโต้ไทยแลนด์ครับลองทานดูครับ" เจแปนที่ตอบข้าง ๆ คู ๆ ใส่

ทางด้านหรรษากำลังเข้ามาเก็บของเพราะเฮียวอกไล่เธอออกแล้ว เธอเปลี่ยนชุดเสื้อผ้าเป็นชุดของตนเอง เสื้อผ้าชุดพนักงานเธอเอาไว้ในครัว เธอเลยเดินออกทางหลังร้านขี่มอเตอร์ไซค์คันโปรดของเธอกลับบ้าน

เมฆินทร์ที่ลองตักเมนูตรงหน้าใส่ปาก เนื้อกุ้งธรรมดา ปลาหมึกเองเช่นกัน เขาจึงลองตักชิมเม็ดข้าวในจานที่ร่วน ไม่แฉะเกินไปตักใส่ปากคำแรก เขากลับหลับตาพริ้มเคี้ยวข้าวทุกเม็ดเก็บรายละเอียดตัวข้าวในปากช้า ๆ เจแปนเองก็ลุ้น

"ผมชอบข้าว รสข้าวอร่อย ละมุนลิ้น หอมกลิ่นไข่ เชฟคนไหนทำครับ " เมฆินทร์เอ่ยออกมา

"ใครเป็นคนทำ เฮียวอกหรอ" มังกรเอ่ยถาม

"ไม่ใช่ครับ ฝีมือหรรษา" เจแปนเอ่ยบอก

"หรรษา" เมฆินทร์เอ่ยออกมาตามที่เจแปนบอก

"แล้วหรรษาไปไหนแล้ว" มังกรถามหา

"หรรษาเดินชนจานข้าวรีซอตโต้ที่เฮียทำหก ป่านนี้น่าจะกลับบ้าน" เจแปนเอ่ยตอบตะกุกตะกัก

"กลับบ้าน ไล่ออกหรอ" เมฆินทร์

"ครับ ผมเองก็ชอบฝีมือผัดข้าวของเธออร่อยมากครับ " เจแปนเอ่ยบอก เมฆินทร์ตักข้าวเข้าปากเรื่อย ๆ จนคำสุดท้าย

"พรุ่งนี้ผมอยากทานเมนูนี้อีก" เมฆินทร์เอ่ยออกมา แล้วเดินออกไปจากห้องอาหาร เขารีบเดินไปที่รถตนเอง เพื่อจะทันกับเด็กโก๊ะ ๆ

"มาทำงานได้กี่วันเองหรรษาเอ้ย" เมฆินทร์เอ่ยบอกออกมา รีบขับรถตามมาหาหรรษาที่บ้าน

หรรษาเองยังไม่ได้กลับบ้านนี้เพิ่งจะบ่ายสี่โมง เธอเลยมาที่ร้านปู่ มานั่งหน้างอ

"ทำไมกลับมาไวนักวะ อย่าบอกนะว่าโดนไล่ออก" ปู่เอ่ยแซว

"ใช่ปู่ เขาไล่หนูออกแล้ว ความฝันเชฟของหนู " หรรษาตะโกนตอบปู่ ก่อนจะฟุบใบหน้าลงไปที่โต๊ะ ด้วยความเหนื่อยล้า

"ปู่บอกแล้วว่ามาช่วยปู่ที่ร้าน อยากจะไปเป็นเชฟโรงแรมหรู ๆ ไปไม่ถึงไหนเลยร่วงแล้ว"

"ปู่ อย่าซ้ำเติมหรรษาได้ไหม "

"ฝากร้านก่อนแปบนึง ปู่ไปเข้าห้องน้ำก่อน" ปู่เดินไปเข้าห้องน้ำ หรรษาเดินเข้าไปนั่งหลังร้านแทน สักพักเสียงลูกค้าที่มาสั่งข้าวดังขึ้นจนหรรษาเองนั่งนอยด์อยู่ถึงกับสะดุ้งแต่ไม่ได้หันไปมอง

"ผัดหอยลาดราดข้าวจานนึงครับ" เสียงคนตะโกนสั่งอาหารด้านนอก

"ได้ค่ะ สักครู่นะคะ"

เมฆินทร์ตั้งใจตามเธอมา เขาเดินเข้ามาที่ร้านอาหารร้านนี้ มีเมนูตามสั่งแปลก ๆ หลายเมนู บางร้านแทบจะไม่มีขาย อย่างหอยลาย

ไม้ระแนงที่พอมีช่องเห็นคนทำ คนทำเมนูด้านในกลับไม่ได้สนใจคนด้านนอกแม้แต่น้อย เธอตักข้าวมารอ

"ไปนั่งรอก่อนเลยค่ะ" เธอเอ่ยบอกลูกค้า ตอนหันมาหยิบของหางตาเห็นมีคนยืนอยู่

"ครับ ครับ"

หรรษาเข้าไปลงมือทำเมนูผัดหอยลายเธอใช้นมสดพริกเผาโหระพา ปรุงรสด้วยเกลือ เนยเค็มเล็กน้อยแค่นั้น ตักวางข้าง ๆ ข้าว ไม่ได้ราดลงบนข้าว

หรรษายกออกมาเสริฟ์โดยที่เมฆินทร์นั่งหันหลังให้เธอ

"ได้แล้วค่ะ " เธอบอกแล้ววางจานที่โต๊ะกลับเข้ามานั่งหลังร้าน

เมฆินทร์เองที่นั่งมอง นี่ธอไม่เห็นตนเองหรือยังไง ทำไมเธอไม่เข้ามาทักทาย เขาเลยจะเดินเข้าไปดูหลังร้าน เธอเดินออกไปหลังร้านแล้ว มีคุณลุงเดินสวนออกมา

"เข้ามาในครัวมีอะไร สั่งอาหารหรือยัง" ปู่จากเอ่ยถามเมฆินทร์

"แม่ครัวคนเมื่อกี้" เมฆินทร์เอ่ยถาม

"แม่ครัวที่ไหนกัน มีแค่ผมคนเดียวผมเป็นเจ้าของร้าน " ปู่จากเอ่ยบอก

"มีห้องน้ำไหมครับ ผมทานหอยลายไปปวดท้องครับ" เขาแกล้งเอาอาหารที่สั่งเป็นข้ออ้าง

"ตรงไปหน่อยด้านล่างมีห้องน้ำอยู่" ปู่จากเอ่ยบอกลูกค้า

"ขอบคุณครับ" เขาวางตังค่าอาหารเอาไว้ แล้วเดินไปทางห้องน้ำ มองไปซ้ายขวาก็ไม่เจอหรรษาแล้ว เจอแต่หนังยางผูกผมเป็นโบว์สีสวยเหมือนเพิ่งหล่นลงพื้น เขาเลยเก็บขึ้นมาจ้องมองดูสักพักเก็บใส่ด้านในเสื้อสูท