หรรษาหัวปูดโปนขึ้นมาเล็กน้อย มีอาการมึนหัว เมฆินทร์เลยให้เธอนอนพักในห้องของเขา ก่อนที่เขาจะจัดการเตรียมงานเอกสารต่าง ๆ ที่นักศึกษาส่งมาอ่าน และตรวจจนหมด
"หรรษา กลับบ้านกันครับ"
"แต่ว่า หรรษาต้องไปทำงานค่ะ"
"ครับ ไป"
เมฆินทร์จึงได้พาหรรษาเข้ามาในโรงแรมในเครืออรรถวงษ์ หรรษาจึงรีบเดินแยกตัวเข้ามาในห้องครัว โดยเมฆินทร์เดินเข้ามาส่งเธอที่ในครัว
"พ่อจ๋าาาา" หรรษาเอ่ยเสียงอ้อน วอกที่หันมาทางตนเองพอดี
"ยัยหนู มานี่เลย เมื่อคืนกลับบ้าน หรือเปล่าดื้อใหญ่แล้วลูก จนปู่โทรหาพ่อเมื่อเช้า " วอกเอ่ยถามลูกสาวทันที แกมบ่นเล็ก ๆ
"เอ่อ คือ ... หรรษาไป ไป "
"เธอไปกับผม เฮียไม่ต้องห่วงหรอก" เมฆินทร์เอ่ยตอบแทน
"ไปกับนายสิน่าห่วง คุณเมฆ" วอกหันมาเอาเรื่องเมฆินทร์
หรรษาเข้ามากอดวอกแน่น แต่วอกแกะมือออก แต่หรรษายังโอบกอดเอาไว้ เอาใบหน้าซุกไซ้ไปมากลางอกผู้เป็นพ่อ
"ไม่ต้องมากอดเลย หนูโตเป็นสาวแล้วนะลูก
