กลับมากวนหัวใจ คุณเชฟที่รัก

อาจารย์คนใหม่

วิทยาลัยอาชีวะ

วันนี้ผมต้องเข้ามาทำการสอนที่นี่เป็นวันแรก ผมชื่อ เมฆินทร์ อายุ 37 ปี เรียกสั้น ๆ ว่า เมฆ ก็ได้ครับ วันนี้ผมเองต้องมารายงานตัวเป็นอาจารย์สอนที่นี่ หลักสูตรที่ผมสอน ขนมอบ เบเกอรี่ ชูครีม เอแคลร์ ขนมปังต่าง ๆ ผมขับรถเข้ามาจอดในลานจอดรถตรงที่ว่างอยู่ แค่พอเดินลงจากรถ นักศึกษาแต่ละคนมองมาทางผมเหมือนคนแปลกหน้า ผมเดินมาเจอเด็กนักศึกษาผู้หญิง ผมเลยเอ่ยถามเธอ

"ห้องอาจารย์หัวหน้าสาขาไปทางไหนครับ"

ใบหน้าหล่อของเมฆินทร์ ที่แทบจะไม่ได้มองหน้านักศึกษาเลย แต่หรรษาเองที่กลับอึ้งในความหล่อของอาจารย์ของเธอ

"ว่ายังไงครับ" เขาเริ่มถามย้ำอีกครั้ง

" ชั้นแรก ห้องริมสุดขวามือค่ะ"

"ขอบใจนะ" พอเธอพูดจบเขาเดินออกไปตามทางที่เธอบอก

มายด์ เพื่อนของ หรรษา เดินมาจนทันเพื่อน เพราะเห็นเพื่อนหยุดคุยกับใครก็ไม่รู้

"หรรษา แกคุยกับใครอะ" มายด์เอ่ยถามเพื่อน

"ไม่รู้อะแก แต่โคตรหล่ออะ " หรรษาเอ่ยตอบเพื่อน

แนะนำตัวก่อน เราชื่อหรรษา อายุ 19 ปีเป็นเด็กนักเรียนอาชีวะตอนนี้เราอยู่ชั้น ปวส.ปีที่ 1 แล้วด้วยความชอบขนมอบ เบเกอรี่ ฝันอยากจะเป็นเชฟ เราเลยมาลงเรียนวิทยาลัยนี้ เราตั้งใจมาเรียน

เมฆินทร์ที่เดินมาตามทางที่นักศึกษาบอกจนมาถึงหน้าห้องอาจารย์ วิโรจน์ หัวหน้าสาขา เมฆินทร์เคาะประตูห้องหัวหน้าสาขา ก่อนที่อาจารย์วิโรจน์จะเอ่ยให้เข้าไปได้ เขาถึงได้เปิดประตูเข้ามา

"สวัสดีครับ อาจารย์วิโรจน์" เมฆินทร์เดินเข้ามายกมือไหว้อาจารย์หัวหน้าสาขา ท่านเองก็ยกมือไหว้กลับ เพราะอายุอานามห่างกันไม่เท่าไหร่

"อ้าว อาจารย์เมฆินทร์มารายงานตัวใช่ไหมครับ" อาจารย์วิโรจน์เอ่ยทักเพราะเขาจำหน้าได้จากแฟ้มข้อมูล ว่าอาจารย์ที่มาใหม่จะมาวันนี้

"ครับ วันนี้ผมเริ่มสอนชั้นไหนครับ"

"นักศึกษา ปวส.ปี1 ครับ" อาจารย์วิโรจน์บอกชั้นและเดินพาเขาไปยังห้องพักอาจารย์ที่อยู่ห้องก่อนหน้าเขา

"ครับ" เมฆินทร์เอ่ยขึ้น

######

โรงอาหารภายในอาชีวะ ที่นี่เป็นโรงอาหารรวม มีเหล่านักศึกษาจากหลาย ๆ สาขามารวมตัวกัน แบ่งตามกลุ่มใครกลุ่มมัน

หรรษาที่เดินไปซื้อข้าวกับมายด์ เธอสองคนมาจากโรงเรียนเดียวกัน หรรษาเป็นเด็กทุนที่สอบเข้ามาเรียนที่นี่ได้

"หรรษา เย็นนี้แกจะไปไหน" มายด์เอ่ยถาม

"ฉันต้องไปหางานทำนะ ยังไม่ได้ไปหาเลย เงินเก็บที่มีใกล้จะหมดแล้ว"

"แล้วแกจะไปหางานที่ไหน" มายด์เอ่ยถามเพื่อน

"ไม่แถวหน้าวิทยาลัย แถวหน้าหอพักนะแก" หรรษาเอ่ยขึ้น

"ทำงานไปด้วย เรียนไปด้วยแกจะไหวหรอวะ " มายด์เอ่ยขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงเพื่อน จนมาถึงเวลาเข้าห้องเรียน

อาจารย์ชายคนใหม่ได้เดินผ่านเข้ามาภายในห้องเรียนเรียกเสียงฮือฮาให้กับนักศึกษาสาว ๆ เป็นอย่างมาก หรรษาที่เอาแต่สนใจค้นหางานที่ทำพาร์ทไทม์อยู่เลยไม่ได้สนใจ อาจารย์ที่เดินเข้ามา

"สวัสดีครับ นักศึกษา ทุกคน ผมชื่อ เมฆินทร์ อรรถวงษ์ เรียกสั้นว่า อาจารย์เมฆ ก็ได้" เมฆินทร์เดินมากลางหน้าห้องแนะนำตนเอง ก่อนจะปรายตามองเด็กคนที่เขาเจอเมื่อเช้า ที่เธอกำลังก้มหน้าก้มตาอยู่ แต่เขาเองจำเธอได้

"นักศึกษาครับ" เขาเอ่ยเรียกเธอที่กำลังกดหางานไม่ได้สนใจอาจารย์เลย เมฆที่เดินมาจนถึงโต๊ะที่เธอนั่ง เขาหยิบมือถือของเธอออกจากมือ

"อาจารย์เข้าสอนแล้วรบกวนสนใจอาจารย์ด้วยครับ "

หรรษาที่เงยหน้าขึ้นมามองคนที่แย่งมือถือเธอ ด้วยความตกตะลึงกับอาจารย์คนนี้ที่เธอเจอเขาเมื่อเช้า เพราะเธอยังไม่ได้กดเซฟส่งข้อมูลสมัครงานเลย

"หนูขอมือถือคืนก่อนได้ไหมค่ะอาจารย์ คือหนู " หรรษาเอ่ยขอ

มือถือจากเขา ช่วงจังหวะที่หน้าจอดับพอดี

"เรียนก่อนครับค่อยเล่น" เมฆินทร์ เอ่ยบอกนักศึกษา ก่อนจะวางมือถือคืนบนโต๊ะของเธอ

"หนูไม่ได้เล่นค่ะ งานของหนู" เธอเอ่ยออกมา หันมามองหน้าอาจารย์ด้วยความโกรธ เธอกำลังจะได้งานแล้วแท้ ๆ เลย

เมฆินทร์เดินกลับมาทางหน้าห้อง เขาเอ่ยถึงการทำชูครีม ตัวขนมคือแป้งชนิดเดียวกันกับเอแคลร์ เจ้าขนมชูครีมมันจะเป็นแท่งยาวๆ

"วันนี้ผมจะแจ้งส่วนผสม จำนวนนะครับ พรุ่งนี้เรามาทำพร้อมกัน" เมฆินทร์ที่แนะนำ สิ่งที่จะสอนทำ พร้อมกับอธิบายขั้นตอนต่างๆ นักศึกษาเองจะตั้งหน้าตั้งตาจด

ยกเว้นหรรษาที่สายตาจดจ้องมองแต่มือถือ จนหมดคลาสเรียน

" วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะครับ พรุ่งนี้เรามาเจอกัน ที่ห้องทำขนมนะครับ" เมฆินทร์เอ่ยบอกนักศึกษา หรรษาเองแค่ได้ยินเสียงออด เธอลุกลี้ลุกลนเก็บข้าวของ จนเมฆเองมองเธอมาตั้งแต่ในชั้นเรียน

"เธอจะรีบไปไหนกันนะ" เมฆินทร์บ่นออกมาพึมพำ หรรษาที่ไม่รอแม้แต่ให้ครูออกจากห้องก่อน แต่เธอกับรีบร้อนออกมาจนมาเดินชนกับเมฆินทร์ตรงประตู

"ขอโทษค่ะอาจารย์" เธอเอ่ยปากขอโทษ รีบวิ่งออกมาจากห้องไปยังมอเตอร์ไซค์คู่ใจ

"มันรีบไปสมัครงานค่ะ อาจารย์" มายด์เอ่ยบอก อาจารย์ที่ดูสงสัย

"สมัครงานงั้นหรอ" เขาย้ำคำ

"ค่ะ มันตัวคนเดียว ไม่มีญาติพี่น้อง พ่อแม่หรรษาทิ้งมันไปคนละทิศคนละทาง มันอยู่กับปู่ ย่า แก่ ๆ อีกสองคน" เมฆินทร์ตั้งใจฟังเรื่องราวของหรรษาจากเพื่อนของเธอ

#######

ที่ร้านขนม ที่เปิดรับสมัครงานเอาไว้บนเพจ ทำให้หรรษารีบขี่มอเตอร์ไซค์มาตามทางGPS จนมาถึงหน้าร้านที่ตั้งอยู่ภายในโรงแรมขนาดใหญ่

"โห นี่ที่ทำงานหรอวะ" หรรษาเงยหน้าขึ้นไปมองโรงแรม ก่อนที่จะจอดรถ เดินเข้าไปสอบถามประชาสัมพันธ์

"สวัสดีค่ะ ร้าน Healty Bakery อยู่ตรงไหนค่ะ" เธอเอ่ยปากสอบถาม พนักงานมองเธอมากระเซอะกระเซิง ชุดนักเรียนอาชีวะ

"ทางนั้นค่ะ" พนักงานตอบ

"ขอบคุณคะ" เธอเองเดินมาตามทาง จนมาถึงร้าน เธอมาทันเจ้าของร้านอยู่พอดี

"พี่ คะ ยังรับสมัครงานอยู่ไหมค่ะ" หรรษาเข้ามาภายในร้าน เจอกับเจ้าของร้านหนุ่ม

"อ้อ ครับ น้องที่สมัครไว้ทางออนไลน์ใช่รึเปล่า " มังกรเอ่ยถาม

"ค่ะ แต่หนูยังไม่ทันได้กดส่งเลยค่ะ โดนอาจารย์ยึดไปก่อน"

"ส่งมาแล้วนะ ไม่งั้นพี่จะอ่านประวัติเราได้ยังไง ยังเรียนอยู่ " มังกรเอ่ยถามเธอ

"ค่ะ หนูต้องหางานพิเศษทำ หนูต้องดูแลปู่ กับ ย่า "

"ตกลงพี่รับเข้าทำงาน พรุ่งนี้เลิกเรียนแล้วก็รีบเข้ามานะพี่จ่ายเป็นชั่วโมงนะ นักศึกษา past time ชม.ละ 30 บาท โอทีต่างหาก มีทิปรวมแต่ละวัน" มังกรเอ่ยรับเธอเข้าทำงาน พร้อมชี้แจงรายได้

"ขอบคุณนะคะ" หรรษาเอ่ยคำขอบคุณ แล้วยกมือไหว้ หลังจากคุยกันสักพักเธอเดินออกมาจากโรงแรม ขี่มอเตอร์ไซค์เพื่อจะกลับบ้าน เธอเลยจอดแวะทางเข้าตลาดซื้อกับข้าวไปตุนเอาไว้ให้ย่า เธอเดินมากดตังที่ตู้ ยอดเงินในบัญชีเหลือไม่ถึง สามพันบาท เธอเลยเลือกกดออกมาแค่หนึ่งพัน

"กว่าจะถึงสิ้นเดือน จะอยู่ถึงไหมนะ" หรรษาบ่นออกมา เธอเดินเข้าไปเลือกซื้อพวกของสด ผักต่างๆ ติดไม้ติดมือออกมาด้วย

#########

ที่บ้านหรรษา

ย่าที่กำลังทำกับข้าวอยู่หลังบ้าน บ้านหรรษา บ้านไม้หลังเล็กๆ ไม่ได้กว้างขวางหรือใหญ่โต เธอเดินเข้ามาจัดแจงนำของต่าง ๆ เก็บใส่ตู้เย็นเอาไว้ให้ย่า

"ปู่ยังไม่มาหรอจ๊ะ ย่า" ปู่เธอจะเข็นรถเข็นออกไปขายอาหาร ปู่กับย่าทำอาหารอร่อยมาก จนมีเพิงเล็กๆ ขายอาหารตามสั่ง ขายบ้างหยุดบ้างเพราะต้องพาย่าไปหาหมออยู่บ่อย ๆ

"ยังเลย เอ็งออกไปดูแกทีสิ" ย่าหันมาตอบเอากับข้าวที่ทำยกมาใส่กระบะ น้ำพริก ปลาทู ผักลวก อาหารเมนูที่กินบ่อยสุด ๆ ของบ้านเรา

"จ๊ะ งั้นหนูออกไปดูปู่ก่อน"

หรรษาเดินออกมาจากบ้าน เดินไปทางโรงงานขนาดเล็กที่ปู่ไปตั้งเพิงขายอาหารตามสั่ง ปกติปู่เองจะเก็บร้านแล้ว วันนี้ยังไม่ได้เก็บ

"ปู่จ๋ากลับบ้านได้แล้ว ย่าให้มาตาม" หรรษาตะโกนเรียกปู่

"เออ ข้าเก็บของก่อน เอ็งมาช่วยข้าเก็บทีสิ" ปู่ทยอยขนของใส่รถเข็นคันเก่า ๆ ในทุกวันเข็นไปมา แบบนี้

"วันนี้ขายดีไหมปู่"

"ก็พอได้ค่ากับข้าว"

ปู่เอ่ยบอก หันมาช่วยกันเก็บของ กลับบ้านโดยที่ย่าเองมานั่งรอตรงแคร่หน้าบ้านแบบนี้เป็นประจำทุกวัน ช่วงนั่งทานข้าวกัน หรรษาเอ่ยขึ้นมาเรื่องงาน

"พรุ่งนี้หนูกลับค่ำๆ หน่อย ปู่ก็ปิดร้านอย่าให้เย็นมากนักนะ" หรรษาเอ่ย

"เอ็งจะไปไหน"

"ไปทำงานจ๊ะย่า หนูได้งานทำแล้ว ร้านอาหารในโรงแรม เลยบ้านเราไปหน้าปากซอยเนี่ย" หรรษาเอ่ยบอก

"ปู่ยังเลี้ยงเอ็งไหวนะ" ปู่เอ่ยบอกหลานสาว

"หรรษาว่าปู่ต้องพักมั่ง ปู่แก่มากแล้ว หรรษาโตแล้ว จะได้เก็บเงินเอาไว้ไปเรียน" หรรษาเอ่ยออกมาตักข้าวใส่จานยื่นส่งให้ปู่กับย่า และก็ของเธอ