กลับมากวนหัวใจ คุณเชฟที่รัก

ห้องครัวบันเทิงสุดสุด

เช้าวันใหม่ หรรษาตื่นนอนเตรียมตัวเพื่อจะมาวิทยาลัย เตรียมชุดสำหรับเปลี่ยนตอนมาทำงานช่วงเย็น เธอรีบกุลีกุจอฝ่าฟันรถติดในช่วงเช้า ด้วยความที่เธอรีบร้อน จนไม่ทันได้มอง เมฆินทร์ที่ขับรถยนต์ มาในทางตรงเบียดเข้ากับมอเตอร์ไซค์ของเธอจนล้มลง

"โอ้ย" เสียงหรรษาร้องดังลั่น เมฆินทร์จึงรีบจอดรถลงมาดู

"เป็นอะไรหรือเปล่า" เขาเดินเข้ามาถาม

"ขับรถไม่มีตามองข้างทางมั่งเลยหรือไงวะ" หรรษาที่กำลังโมโหตะโกนด่าออกมาโดยไม่ได้มองว่าเขาคือใคร

"มองแล้ว เธอต่างหากเลี้ยวออกมาทำไมไม่ดูรถก่อน" เมฆินทร์หันมาเถียงใส่นักศึกษา หรรษาเงยหน้ากำลังจะด่า

" อะ อาจารย์ " หรรษาตกใจเห็นว่าคนที่เธอกำลังด่า เป็นอาจารย์ที่สาขา

"ไปด้วยกันไหม รถเธอเอาไปส่งซ่อมนู่นไงมีร้านซ่อมพอดี" เขาเอ่ยชวน มันสายมากแล้ว เขามีสอน

"เอ่อ หนูไปเองคะ เอารถไปไว้ที่บ้านก่อน หนูยังไม่มีตังซ่อม " เมฆินทร์หันมามองเธอ

"แล้วเมื่อวานได้งานไหม" อยู่ๆ เขาก็เอ่ยถามเรื่องงาน

"อาจารย์จะถามทำไมเพราะอาจารย์หนูยังไม่ทันได้กดส่ง แต่เอ๊ะ ..." เธอนึกถึงเมื่อวานก็โมโหเขามาก

"เมื่อวานฉันกดให้เธอแล้วไง ก่อนที่หน้าจอจะดับ ไปเร็วสายแล้ว" เมฆินทร์ดึงมือเธอมาขึ้นรถ

"อาจารย์รถหนู เดี๋ยวหาย " เมฆินทร์จึงเข็นรถเธอเอาไปฝากไว้ที่ร้านซ่อม พูดคุยแลกนามบัตรติดต่อของตนเองเอาไว้ เขาเดินกลับมาหาหรรษาแล้วลากเธอไปขึ้นรถ ต้องใช้คำว่าลาก เขาดึงเธอมาเท้าแทบลอย ด้วยความสูงของเขา ความเตี้ยของฉัน

"ไปเถอะน่า ฉันมีสอนห้องเธอคาบแรกเลยนะ" เมฆินทร์ชักเริ่มหงุดหงิดกับเธอ เขาจับเธอยัดเข้าไปในรถ แล้วเดินไปทางฝั่งคนขับ ขับรถออกไป

#######

ลานจอดรถ

เมฆินทร์ขับรถเข้ามาจอดตรงที่จอดรถอาจารย์ เขาลงมาคนเดียว หรรษาเธอขอลงหน้าโรงเรียน เพราะกลัวมีคนเห็น เขาเลยจอดให้เธอลง

หรรษาที่วิ่งเข้ามากระหืดกระหอบเข้ามาในโรงอาหาร มายด์ที่มานั่งรอเธอนานแล้ว

" ไอ้หรรษา ทำไมมาสายวะ "

" อุบัติเหตุนิดหน่อย เออฉันได้งานแล้วนะ พี่เจ้าของร้านใจดีด้วย โคตรหล่ออะแก" หรรษาเองที่แพ้ทางคนหล่อ

" แกตลอดเลยนะ ตกลงจะไปทำงาน หรือจะไปจีบเจ้าของร้านวะ" มายด์เอ่ยออกมา

" ไปเหอะแก " หรรษาเอ่ยชวนมายด์ เสียงเพลงเคารพธงชาติที่กำลังดัง เธอที่กำลังรีบเดินหยุดชะงักต้องมายืนตรงตามเพื่อน เธอเผลอเงยหน้ามองขึ้นไปบนอาคาร เห็นอาจารย์เมฆินทรที่มองลงมาเช่นกัน พอดีกับที่เพลงจบ เขาเดินหายไปแล้ว

"อะไรของเขา" หรรษาบ่นพึมพำ

" อะไรของแกวะ หรรษา"

"ไม่มีอะไร "

ที่ห้องเรียนทำขนมวันนี้ หรรษาที่นั่งเล่นมือถือรออาจารย์เข้ามาสอน เสียงประตูห้องที่เปิดออก พร้อมกับอาจารย์เมฆินทร์ที่เดินเข้ามา ในมือถือเอกสารการสอนและไอแพดวางไว้ที่โต๊ะอาจารย์หน้าชั้นเรียน

"สวัสดีครับนักศึกษาทุกคน พร้อมแล้วใช่ไหมครับ" เมฆินทร์เอ่ยกับนักศึกษาทุกคน หรรษาที่เห็นอาจารย์เข้ามาเธอเลยหยิบมือถือขึ้นมากดถ่ายภาพคลิปวิดีโอของอาจารย์เมฆินทร์เอาไว้

"นักศึกษาครับ " อาจารย์เอ่ยเรียกหรรษา แต่เธอไม่ทันฟังยังคงถ่ายภาพอาจารย์ต่อ เมฆินทร์เองรู้สึกเหนื่อยใจกีบนักเรียนคนนี้ เหมือนจะกวนเขาตลอดเวลาเขาเข้าสอน

"หรรษา อาจารย์เรียก" มายด์เรียกเพื่อน

"อะไรคะ" หรรษาลดมือถือลง หันไปถามอาจารย์หน้าห้อง

"เก็บมือถือได้แล้วครับ เราจะเริ่มเรียนแล้ว" เขาหันมาจ้องเธอด้วยสายตาตำหนิ ที่เธอเอาแต่เล่นมือถือ ไม่สนใจอาจารย์หน้าห้องแบบเขาเลยสักนิดเดียว

"ค่ะ ค่ะ " เธอเก็บมือถือใส่กระเป๋าเสื้อที่เป็นผ้ากันเปื้อน

ระหว่างช่วงที่สอนไปเรื่อยๆ เมฆินทร์ที่บอกปริมาณที่ใส่แต่ละอย่าง หรรษาที่อยากจะแกล้งอาจารย์หน้าห้อง เธอเลยยกมือค้างเอาไว้

"คุณครูค่ะ คุณครูค่ะ หนูมีเรื่องอยากจะถามค่ะคุณครูค่ะ คือสมมุตินะคะสมมุติ " หรรษาเอ่ยออกมาเป็นเพลง

"มีอะไรครับ"

"เครื่องชั่งหนูมันไม่ติดคะ คุณครูจะให้หนูทำยังไงค่ะ" หรรษาเอ่ยออกมา เธอเองที่แอบชักปลั๊กไฟออก เมฆินทร์จึงเดินมาที่โต๊ะของเธอ เขาลองตักแป้งใส่ ตัวเลขไม่ขึ้น เขาจึงเดินสำรวจ ก้มลงไปมองเห็นว่ามันไม่ได้เสียบปลั๊ก

" นี่ไงครับ ไม่ได้เสียบปลั๊ก" เมฆินทร์เอ่ยออกมา ตักแป้งใส่โถบนเครื่องชั่งตัวเลขหน้าจอขึ้นมา

"ใส่แป้งเท่าไหร่นะคะ หนูจำไม่ได้" หรรษาที่ลืมจริง ๆ เลยหันไปถามอีกครั้ง

" เธอเดินไปหยิบกระดาษหน้าชั้นมา ในนั้นมีส่วนผสม "

"หนูถามอาจารย์ไม่ได้หรอคะ ถามอาจารย์หนูเข้าใจกว่า" หรรษาเอ่ยด้วยใบหน้าทะเล้น

"เพื่อน ๆ เขาชั่งเสร็จหมดแล้วครับ ไปหยิบมาครับ" เขาใช้น้ำเสียงตำหนินักศึกษาคนนี้ที่เอาแต่เล่น เธอเห็นว่าเขากำลังดุเธอ เลยเดินก้มหน้าไปยังหน้าห้อง หยิบเอกสารที่เขาบอกหยิบติดมือมาด้วย

เมฆินทร์ที่สอนไปสักพัก หรรษาเองยกมือขึ้นอีกครั้ง เมฆินทร์เองที่รู้สึกเหนื่อยใจกับเธอ

"คุณครูค่ะ คุณครูค่ะหนูมีเรื่องอยากจะ.."

" มีอะไรอีกครับ" เขาเดินกลับมาหาเธอ

"เปิดเตายังไงคะ" เธอที่เงอะงะ เปิดเตาไม่เป็น จนเพื่อน ๆ พากันขำ ที่บ้านเธอมีแค่เตาถ่าน กับเตาใช้ปืนยิงก็ติด แบบนี้เธอใช้ไม่เป็นจริง ๆ

"บ้านเธอไม่มีเตาไฟฟ้ารึไง" เพื่อนข้าง ๆ เอ่ยถาม

เมฆินทร์เดินมากดปุ่มต่างๆ บนหน้าจอเตาไฟฟ้า ก่อนจะเอ่ยบอกเธอ

"เอาน้ำตาลกับน้ำใส่ลงมาครับ รีบกวนระวังจะไหม้ เอาให้ได้สีคาราเมล"

หรรษาเองทำตามที่อาจารย์บอกแต่เทหกเรี่ยราด จนเมฆินทร์ต้องเททุกอย่างใส่ลงหม้อให้

"อย่ามัวแต่จ้องหน้าครูครับ รีบกวนครับ"

"หนูก็กำลังกวนอยู่นะคะ"

"หรรษา" อาจารย์ที่เรียกเธอด้วยน้ำเสียงดุดุ จนเขาเองต้องเดินหนีไปดูนักศึกษาคนอื่น ๆ หรรษาเองที่มองตามอาจารย์สายตาละห้อย

เมฆินทร์ได้กลิ่นไหม้ของหม้อ จนเขาหันขวับมามอง ควันที่ขึ้นโขมงทางหม้อคาราเมลของหรรษา เขาจึงรีบเดินมาทางเธอ

"หรรษา ไหม้แล้ว " มายด์ตะโกนเรียกเพื่อน

"ว้าย ... ทำยังไง ทำยังไง" หรรษาวนไปวนมา หันไปเปิดน้ำใส่ขามจะเอามาใส่หม้อที่ไหม้

"อย่า หรรษา" เมฆินทร์เอ่ยห้ามเธอทัน ขืนราดลงไปเครื่องอาจจะระเบิดแน่นอน เขาจึงใช้ผ้าเปียกจับด้ามหม้อ ยกออกจากเตา แล้วรีบปิดสวิตช์ไฟตัดไฟเตาไฟฟ้า

เสียงถอนหายใจของอาจารย์ ระบบป้องกันความร้อนทำงาน สปริงเกอร์น้ำทำงานตรงโต๊ะหรรษาพอดิบพอดี ตอนนี้ทั้งเมฆินทร์และหรรษา สองคนที่เปียกปอนด้วยน้ำสปริงเกอร์ที่ติดบนเพดาน

"ว้าย" หรรษาที่พอสัมผัสกับน้ำที่ฉีดลงมา จนเพื่อน ๆ พากันแตกกระจาย เหลือแค่อาจารย์เมฆินทร์กับหรรษา ที่ยืนตัวเปียกโชก พอห้องไม่มีความร้อนแล้ว ระบบน้ำมันก็ตัดเองอัตโนมัติ

" เธอทำบ้าอะไรของเธอ นี่จะมาเรียนหรือมาเผาห้องเรียน" เขาเอ่ยออกมาด้วยความโมโห เดินออกจากห้องสอนมาทั้งที่ตัวเปียก ๆ หรรษาเองที่ตกใจกับเหตุการณ์ แล้วดันเป็นต้นเหตุให้อาจารย์ตัวเปียกปอน เธอเลยรีบเดินตามเขาออกไป

" อาจารย์ค่ะ หรรษาขอโทษค่ะ หรรษาไม่ได้ตั้งใจ " เธอเอ่ยออกมายกมือไหว้เขา เขากลับไม่ได้สนใจเดินมาจนถึงรถ เขาเดินขึ้นรถเพื่อไปเปลี่ยนเสื้อ หรรษานั่งตัวเปียกปอนใต้อาคาร เธอนั่งรอเพื่ออาจารย์จะเดินกลับมา

เมฆินทร์ที่เดินกลับมา เขาเดินผ่านยัยตัวยุ่งไปเลยโดยไม่ได้สนใจ หรรษาเดินตามมาขอโทษเขายกใหญ่ เขาเองคงค้องมีคำตอบที่ดี ให้หัวหน้าสาขา เพิ่งจะมาสอนได้ไม่ถึงอาทิตย์เลยมีเรื่องเสียแล้ว

"อาจารย์ค่ะ" หรรษาก้มหน้าเสียใจเอ่ยเรียกเมฆินทร์

"เธอเรียนสาขานี้มากี่ปีแล้วหรรษา ทำไมเธอถึง..."เมฆินทร์เองที่กำลังจะต่อว่า หญิงสาวเองก้มหน้าน้ำตาซึม จนเขาต้องชะงักในคำพูด

"อาจารย์เมฆค่ะ หัวหน้าเรียกพบคะ" เสียงอาจารย์สาวสวยเดินเข้ามา

"ซวยแล้ว หรรษา อาจารย์ค่ะ" หรรษาได้ยินเอ่ยออกมา

"ใครกันแน่ที่จะซวย รอที่นี่แหละ ฉันจัดการเอง" เมฆินทร์เอ่ยออกมา แกมดุเธออีกครั้ง

เมฆินทร์รีบเดินมายังห้องหัวหน้าสาขา หัวหน้าเอ่ยตำหนิอาจารย์ในการใช้ห้องอบขนมจนเกิดความเสียหาย

"ทำไมคุณถึงปล่อยให้มีเหตุการณ์แบบนี้ในห้องเรียนทำขนม" หัวหน้าสาขาที่ได้รับแจ้งเหตุ เขาเอ่ยถามด้วยความสุขุม

"ผมขอโทษครับอาจารย์" เมฆินทร์ เอ่ยคำขอโทษ

"เหตุการณ์นี้ต้องมีคนรับผิดชอบ เด็กคนที่สร้างความเสียหายให้วิทยลัยเราหละ" อาจารย์วิโรจน์เอ่ยถึงหรรษา

"ทั้งหมดเป็นความประมาทของผมเองครับ นักศึกษาไม่เกี่ยว ผมไม่ได้เช็คเตาไฟฟ้าให้ดีก่อนทำการสอน " เขาออกตัวแทนนักศึกษาคนนั้น เธออาจจะต้องเดือดร้อน เขาเลยเอ่ยปากออกมาเพื่อรับผิดชอบ

"ผมขอลาออก ส่วนเรื่องความเสียหาย เรียกเก็บที่ผมได้เลยครับ" เขาเอ่ยออกมา ยอมรับผิดชอบ เรื่องที่เกิดขึ้นด้วยการลาออกทันที

"เอ่อ อาจารย์ตัดสินใจอีกที" อาจารย์วิโรจน์เอ่ยแย้ง เพราะเขาเป็นอาจารย์ที่ใคร ๆ ก็อยากได้ตัวไปสอน

""ผมเองก็ผิดจริง ๆ ครับ ที่ไม่ทันระวัง ปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ ผมเองก็ประมาทครับ" เขาเอ่ยออกมา ถ้าเขาโยนความผิดให้นักศึกษา เธอเองอาจจะถูกพักการเรียน หรือไม่ก็คงจะหมดอนาคต แต่เขาเองยังมีที่สอนอีกเยอะแยะที่รออยู่