กลับมากวนหัวใจ คุณเชฟที่รัก

ฉันสอนแค่เธอ(คนเดียว)

หรรษาเงยหน้าขึ้นไปมองกับเสียงที่เอ่ยถามเธอ

"เฮียเมฆ" หรรษาเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยความรู้สึกตกใจ ดีใจที่เขามา เพราะวันนี้เธอคิดว่าจะไม่ได้เจอเขา

"ว่ายังไงหรรษา เล่มไหนครับ" เมฆินทร์ที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังหรรษาเอ่ยถามอีกครั้ง

หรรษาที่มองขึ้นไปบนชั้นหนังสืออีกครั้ง แต่ด้วยความที่เขามายืนบนขั้นบันไดด้วย ทำให้เสื้อสูทด้านในเปิดออกตอนเขาเอื้อมมือจะหยิบหนังสือ กลิ่นหอมของเมฆินทร์ทำเอาหรรษาแอบซุกใบหน้าลงที่เสื้อสูทของเขา จนเมฆินทร์เองกลับยกยิ้มมุมปาก เล็กน้อย

"ไหนว่าจะไม่ได้เจอกันคะ" หรรษาเอ่ยถามก่อน เขายืนด้านหลังบังเธอมิด แถมยังกระชับเสื้อสูทมาโอบรอบตัวหรรษา

"ไม่ดีใจหรอที่เจอกัน จะเอาเล่มไหน " เมฆินทร์ถามอีกครั้ง

"เล่มนั้นค่ะ" หรรษาชี้ขึ้นไปที่หนังสือ เขาเองเอื้อมมือขึ้นไปหยิบให้เธอ

"เอาหนังสือขนมอบไปทำอะไร" เขาเอ่ยถามเด็กน้อย ก้าวลงมาจากบันได มายืนด้านล่าง หรรษาที่กำลังจะลงมา กลับถูกเขาใช้มือทั้งสองข้างวางที่สะโพก แล้วอุ้มลงมาด้านล่างแทน

"ทำขนมส่งอาจารย์ที่สอนค่ะ เขาอยากได้ขนมแปลกๆ หนูยังไม่รู้เลยจะทำอะไร "

"เธอลืมไปแล้วหรอ เธอมีเชฟขนมอบที่เก่งที่สุด อยู่ข้าง ๆ เธอนะหรรษา" เขานั่งลงตรงบันได ขาที่ยาวเหยียดถึงพื้น หรรษาเองหันมาด้วยรอยยิ้ม

" จริงสินะ มีลุง ทั้งคน"

" นี่แหนะ ลุง บอกกี่ครั้งกี่หนแล้ว"

เขาเอื้อมมือมาดีดกลางหน้าผากเด็กน้อย

" โอ๊ย " เสียงร้องของหรรษาที่ดังออกมา จนเขาเองคิดว่าเธอเจ็บ เลยขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จับตัวหรรษามายืนตรงหน้าเขา เอามือทั้งสองข้างเชิดใบหน้าของหรรษา ดูตรงที่เขาดีดหน้าผาก

" เจ็บหรอ ฉันดูหน่อย " เมฆินทร์ก้มลงมาดูที่หน้าผากของเธอ แต่หรรษาเองที่แกล้งเอาคืนเขาด้วยการเป่าลม ฟู่ว.. ออกมาเต็มใบหน้าของเมฆินทร์ จนเขาต้องหลับตาลงขยับตัวออกมา

ด้วยเสียงหัวเราะร่วนของหรรษาที่ยังคงขำและสนุกจนอาจารย์บรรณารักษ์เดินเข้ามา

"เงียบ ๆ หน่อยค่ะ รบกวนท่านอื่น" อาจารย์บรรณารักษ์เดินมาดุหรรษา

"ขอโทษค่ะ" หรรษายกมือไหว้ขอโทษ แล้วเดินมาหยิบหนังสือเล่มดังกล่าวหันหลังเดินกลับ เมฆินทร์เองที่ยืนหลบมุม เขาเองหลบอาจารย์บรรณารักษ์ พออาจารย์บรรณารักษเดินผ่านไป เมฆินทร์กลับดึงมือเธอเข้ามาอีกครั้ง หรรษาอยู่ในอ้อมกอดเมฆินทร์

" ว้าย... เฮียเมฆปล่อยหรรษา"

"เงียบ ๆ สิ ห้องสมุดนะใครมาเห็น" เมฆินทร์กอดเธอเอาไว้แน่นเอามือมาปิดปากของหรรษา กลิ่นหอมบนตัวเด็กน้อยทำเอาเขาเคลิบเคลิ้มอยากสัมผัส อยากก้มลงไปหอมให้เต็มฟอด แต่ทำไม่ได้ หรรษาขยับตัวดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอด เพื่อจะให้หลุด

"หรรษาขอโทษคะ ที่แกล้งเฮีย" หรรษายกมือไหว้เขา

" เย็นนี้ฉันไปนอนที่บ้านนะ อาจจะไม่ได้กลับ ห้ามไปป่วนที่ไหนเข้าใจไหม พรุ่งนี้ฉันจะสอนขนมอบให้ "

" เฮียเมฆคะ ให้เพื่อนหรรษามาด้วยได้ไหมคะ " หรรษาเอ่ยขอเขาขึ้นมา แต่ดูเหมือนเขาจะทำหน้าคิ้วขมวด

"คงไม่ได้ ฉันสอนแค่เธอคนเดียว หรรษา" เขาบอกหรรษา แล้วเดินออกมาจากตรงนั้น หรรษา เองที่เดินออกมาทีหลังจะเดินตามเขาไป เขาเดินไวมากจนเธอตามไม่ทัน

"หรรษา ได้หนังสือหรือยัง" มายด์เดินมาพอดีเอ่ยเรียกเพื่อนเอาไว้

"ได้แล้ว หรรษาว่าเราต้องยืมหนังสือกลับบ้านไปอ่าน"

"มายด์ก็คิดแบบนั้น เผลอเราอาจเอาแต่ละสูตรมารวมกัน"

"เราอาจจะได้โกโก้ครั้นซ์" หรรษาเอ่ยออกมาติดตลกแต่เพื่อนที่กำลังเครียดกับเมนูไม่ตลกด้วย

ช่วงเย็นเมฆินทร์ที่ขับรถเข้ามาในบ้านหลังโตของคุณอิงอร ที่ออกมายืนรอรับเขากับคุณหญิงมุกและลูกสาว น้องแหวนแหวน มายืนรอรอเมฆินทร์ที่หน้าตัวบ้าน

"นั่นไงคะ ลูกชายของดิฉันมาแล้ว" คุณอิงอรเมื่อเห็นรถลูกชายเข้ามาจอดในโรงรถ เธอบอกคุณหญิงมุกและลูกสาว

"ค่ะ คุณป้า " แหวนแหวนเอ่ยตอบ ครั้งแรกที่เธอได้พบเจอกันกับเมฆินทร์

เมฆินทร์เองเดินลงมาจากรถ กำลังจะเดินมาหาแม่ของตนเอง เขาเห็นอีกสองคนที่ยืนข้าง ๆ แม่เขามองด้วยความสงสัย

"มานี่ มานี่ตาเมฆ มาสวัสดีคุณน้าหญิงมุขก่อน หญิงมุกจ๊ะนี่ลูกชายคนเดียวของฉัน เป็นอาจารย์เชฟ และก็กำลังเข้ารับตำแหน่งผู้บริหารโรงแรมเครืออรรถวงษ์ด้วย" คุณอิงอรเอ่ยแนะนำลูกชาย

"สวัสดีครับ คุณน้าหญิง'" เมฆินทร์ยกมือไหว้คุณหญิงมุก

"สวัสดีจ้า ไม่คิดว่าจะโตเป็นหนุ่มขนาดนี้ เอ่อนี่ลูกสาวของน้า แหวนแหวน สวัสดีพี่เขาสิลูก"

" สวัสดีค่ะพี่เมฆ " แหวนแหวนยืนเรียบร้อยดูดีมีสง่า บนชุดแบรนด์เนมยกมือไหว้เมฆินทร์เขาเองยกมือไหว้ตอบ

"ถ้าแม่มีแขก โทรมาเลื่อนนัดผมก่อนก็ได้นะครับ"

"แขกที่ไหนกันละลูก คนกันเอง ไปเถอะจ๊ะเข้าบ้านกัน" คุณอิงอรเดินเข้ามาในบ้านกับคุณหญิงมุก ปล่อยให้เมฆินทร์เดินมากับแหวนแหวน

"คุณแหวนทำงานอะไรครับ" เมฆินทร์เอ่ยถามเล็กน้อยตามมารยาท

"แหวนเพิ่งเรียนจบมานะคะ กำลังเข้าไปทำงานในโรมแรมของคุณป้านะคะ อาทิตย์หน้าคุณป้าให้ตำแหน่งเลขามานะคะ" แหวนแหวนเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม

"ทำงานกับแม่พี่ก็ดีครับ แม่พี่ใจดี"

"คุณเมฆเป็นเชฟอย่างเดียวเลยหรอคะ ทำอาหารประเภทไหนค่ะ หวานพอมีสิทธิที่จะได้ชิมฝีมือสักครั้งไหมคะ" แหวนแหวนเองอยากทำความรู้จักกับคู่ที่แม่เธอพามาดูตัวด้วยเช่นกัน

"ผมเป็นอาจารย์สอนนักศึกษาครับ ตอนนี้เข้ามาบริหารโรงแรมฝั่งตะวันออก" เขาเดินมานั่งที่โต๊ะอาหาร โดยที่มีคุณแม่ผม และคุณแม่ของน้องนั่งรออยู่แล้ว

"คุยกันถูกคอไหมค่ะลูก" คุณหญิงมุกเอ่ยถามลูกสาว

" เพิ่งทำความรู้จักพี่เขาเองค่ะแม่" แหวนแหวนหันมาตอบแม่ตนเอง

"เออ พรุ่งนี้ตาเมฆว่างไหมหละลูก แวะไปรับน้องแหวนไปทานข้าวสิลูก" คุณอิงอรเปิดทางให้ลูกชายเต็มที่ หันมายิ้มให้หนูแหวน

"พรุ่งนี้ผมมีสอนครับ ไม่ว่างครับ"

" แต่ว่าหนูแหวนเธอ " อิงอรเอ่ยอ้างถึงแหวน

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณป้า พี่เขาหนีนักศึกษามาได้ยังไงกัน" แหวนแหวนทำทีเป็นเข้าใจเมฆินทร์

" เอาไว้ ว่างค่อยนัดกันเองก็ได้ครับแม่" เมฆินทร์พูดออกมาไม่อยากหักหาญน้ำใจแม่

"อ้อ แบบนั้นก็ได้ครับลูก ไป ๆ นี่เธอมาตักข้าว" คุณอิงอรเรียกคนรับใช้มาตักข้าวให้ทุกคน

หลังจากรับประทานอาหารกันเสร็จ คุณหญิงมุกกับแหวนแหวนก็ขอตัวกลับกันก่อน เมฆินทร์เองที่รู้ตัวว่าแม่นัดเขามาไม่ใช่เรื่องของขวัญวันเกิดจริง ๆ แต่นัดมาดูตัวหญิงสาวที่แม่เลือกมา

"ตาเมฆ มานั่งนี่ก่อนลูก"

เมฆินทร์ที่ไม่อยากขัดใจแม่ตนเอง เลยยอมนั่งลงข้าง ๆ

"แกว่าหนูแหวนแหวนเป็นยังไงบ้าง"

"ก็ดีครับ สวย น่ารัก"

"แต่แม่ว่าเธอเหมาะสมกับลูกแม่ แม่อยากให้เราสานสัมพันธ์กันไว้"

"แม่ครับ ผมโตแล้วนะครับ การเลือกคู่ชีวิต ผมควรที่จะต้องเลือกเองสิครับ" เมฆินทร์ตอบออกมาอย่างเหนื่อยใจ ที่แม่ชอบหาคู่มาให้เขา

"แกเลือกเองมากี่ปีแล้วหละตาเมฆ ยังไม่มีเป็นตัวเป็นตนอยู่ แกอายุจะเข้าเลขสี่แล้วนะ"

"ผมยังไม่ได้ชอบใครครับแม่ เรื่องแต่งงานผมยังไม่ได้คิด " เมฆินทร์ตอบแม่ไปตรง ๆ

"ถึงยังไง แม่อยากได้หนูแหวนมาเป็นลูกสะใภ้ของแม่ แกว่างนัดเจอน้องทานข้าวบ้างก็แล้วกัน น้องทั้งสวย ทั้งเก่ง ปล่อยให้หลุดมือไป แม่เสียดายแย่เลย " คุณอิงอร พูดจบลุกเดินออกไปจากตรงนั้น ปล่อยให้เมฆินทร์นั่งเงียบ ๆ คนเดียว