กลับมากวนหัวใจ คุณเชฟที่รัก

ป่วยแล้วยังป่วน

หรรษาเดินขึ้นมาเสริฟ์อาหารที่ห้องของลูกค้า หมายเลข A509 รถเข็นอาหารที่กำลังจะออกจาก ลิฟท์ เธอที่ไม่ลืมใส่แมสสีดำปกปิดใบหน้าเห็นแค่รอบดวงตา แต่ที่จริงแล้วเธอกังวลว่าลูกค้าจะติดหวัด หมวกปิดผมมิดชิด เธอสำรวจตัวเองอีกครั้งกระจกในลิฟท์ เสียงลิฟท์ที่ดังเมื่อถึงชั้นที่เธอต้องการ

เธอเดินหาห้อง A509 แล้วก็เจอเป้าหมาย เธอเดินมากดออดหน้าห้องพร้อมตะโกนเอ่ยบอกเสียงหวาน

"อาหารที่สั่งมาส่งค่ะ" หรรษาเอ่ยออกมา เมฆินทร์เองที่กำลังรอหรรษา เอ่อ รออาหาร เขาเดินมาเปิดประตูทันที หรรษาก้มหน้าอยู่ไม่ทันได้เห็นหน้าเขา

" เข้ามาสิ " เมฆินทร์เปิดประตูค้างเอาไว้ หรรษาเดินเข็นรถอาหารเข้ามา เธอกำลังจะปิดประตูห้องให้เขา

"เปิดเอาไว้นั่นหละ" เมฆินทร์เอ่ยบอกพยายามมองเธอ เขานั่งรอที่โต๊ะอาหารด้วยใบหน้าแกมยิ้มน้อย ๆ หรรษาวางจานลงตรงหน้าเขา

"ข้าวผัดมันกุ้งที่สั่งค่ะ" เธอกำลังเปิดฝาที่ปิดจานออก สายตาเธอกลับจ้องไปที่เมฆินทร์ด้วยความตื่นตกใจที่เธอเห็นหน้าเขา เธอทำฝาปิดจานข้าวออกร่วงหล่นลงพื้นแต่ไม่ทันระวังดันหล่นลงมาทับที่เท้าของเธอเอง ด้วยความสูงพอประมาณ ทำให้เธอร้องลั่น

"โอ้ย .... " เสียงร้องปนกับอาการตกใจ กระโดดออกจากเขาเล็กน้อย เธอนั่งลงไปจับเท้าตนเอง

"เป็นอะไรไหม" เขาก้มลงมาถามเธอ ทำให้หรรษาเงยหน้าขึ้นไปมอง ด้วยรัศมีใกล้กันสายตาทั้งคู่จับจ้องกัน หรรษาจ้องอยู่นาน เธอรีบหยิบฝาปิดจานข้าว แล้วก็รีบวิ่งออกไปด้วยความตกใจที่เจอเมฆินทร์ที่นี่ ทำเอาหมวกที่เธอใส่ร่วงหล่นลงมาที่พื้นแต่เธอรีบร้อนลนลานไม่ทันสำรวจตัวเอง

เธอออกมายืนหน้าห้องพร้อมรถเข็นอาหาร เธอยืนเอามือกุมหัวใจตัวเองเอาไว้

"อาจารย์มาได้ไงวะ อาจารย์จะจำหรรษาได้ไหม คงไม่ใช่หรอก มั้ง " เธอยืนท้าวเอวเอ่ยพูด จนมามองตัวเองผ่านผนังทางเดิน

"หมวก หรรษาเอ๊ย จะทำยังไงดี ถ้าเข้าไปสมมุติเป็นอาจารย์เมฆินทร์จริง ๆ "

"เป็นฉันจริง ๆ แล้วเธอจะทำไม" เสียงเปิดประตูห้องออกมา เมฆินทร์วางหมวกลงบนหัวของเธอจับให้เข้าที่เข้าทาง เอ่ยปากถามจนหรรษาเองตื่นตกใจ

"หรรษาขอโทษนะคะ ที่ซุ่มซ่าม หรรษาขอโทษคะ" หรรษาที่รีบวิ่งมาจนถึงลิฟท์พร้อมรถเข็นอาหาร

พอดีกับที่มีคนเดินออกมาพอดี เธอเลยรีบเข้าไป เมฆินทร์ที่เดินตามเธอมาแต่ไม่ทัน

"แค่เห็นแววตาเธอ ร้อยเปอร์เซ็นต์ ก็ใช่เธอหรรษา"

เขาจึงเดินกลับเข้าห้องเริ่มลงมือทานเมนูที่หรรษาเอามาเสริฟ์ให้

ผู้ติดตามที่สวนกับหรรษาในลิฟท์ เดินเข้าห้องมาเห็นคุณเมฆนั่งทานอาหารตรงหน้าไม่บ่นสักคำ

"ผมว่าคุณเมฆทานเกลี้ยงจานเกินไปไหมครับ" ผู้ติดตามเอ่ยบอก

"ทำไมอะ ก็มันอร่อยจริง หน้าตาเมนูบ้าน ๆ แต่ลงตัวไปหมด" เมฆินทร์เอ่ยบอกผู้ติดตาม อยากจะลองทานอีก

"นายสั่งเมนู ผัดหอยลายใส่โหระพา ให้ทีสิ ให้เด็กคนนั้นทำนะ ฉันจะลงไปทานเองที่ห้องอาหาร" เมฆินทร์เองอยากลงไปแกล้งเด็กโก๊ะ ๆ ยิ่งแกล้งเธอเขาเองยิ่งสนุก

ผู้ติดตามโทรไปสั่งอาหารเอาไว้ เดี๋ยวคุณเมฆจะลงไปทานที่ห้องอาหาร หรรษาที่ลงมาแต่ยังไม่ได้เข้าไปในครัวเธอกลับมานั่งคิด ว่าที่เธอเจอใช่อาจารย์หรือเปล่า

"ถ้าใช่จริง ๆ เขาคงจำเราไม่ได้หรอกมั้ง แมสปิดเห็นแค่ตา หมวกบังหน้าอยู่" หรรษากำลังคิดอะไรเพลิน ๆ ตะขบเดินมานั่งข้าง ๆ

"เป็นอะไรอะ สภาพเธอเหมือนวิ่งหนีอะไรมา" ตะขบเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"อืม เหมือนเจอผีตอนกลางวันเลย" หรรษาเอ่ยออกมา จนตะขบเองก็ขำเสียงดังตลกกับเธอ ที่บอกว่าเห็นผีตอนกลางวัน

"ไปทำอาหารไป เดี๋ยวมีลูกค้าลงมา หอยลายผัดโหระพา ที่นี่ไม่มีหอยลาย มีแต่หอยตลับ" ตะขบเอ่ยชื่อเมนู ที่นี่ไม่มีหอยลาย มีแต่หอยตลับสีขาวน่าจะใช้แทนกันได้

"หอยตลับก็ได้ แล้วทำไมไม่ให้เฮียวอกทำ" หรรษาเอ่ยถาม

"ก็แขกซุปเปอร์วีไอพีของหรรษาไงเป็นคนสั่ง" ตะขบเอ่ยออกมาจากใบหน้ายิ้ม ๆ ของหรรษา ถึงกับหุบยิ้มลงทันที

" A509 หรอ" หรรษาเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกต่าง ๆ นานา

หรรษารีบลุกขึ้นเดินแต่เมื่อกี้ตอนวิ่งมามันไม่ได้เจ็บ แต่ตอนนี้เริ่มเจ็บบนฝ่าเท้า ตะขบเห็นว่าเธอเจ็บเลยเอ่ยถาม

"เท้าเป็นอะไร ไหนขอดูสิ" ตะขบถามขึ้นมา หรรษาถอยเท้าหนี

"ไม่มีอะไรของร่วงหล่นใส่ ไม่เจ็บแล้ว" หรรษาข่มความเจ็บเอาไว้เธอลุกขึ้นเดินออกมาช้า ๆ เดินเข้าห้องครัวไป จนตะขบเองมองตามเธอไป

หรรษายืนผัดหอยตลับราดลงข้าง ๆ ข้าวอย่างสวยงามโรยด้วยใบพาสลีย์ เธอยืนนานเจ็บที่บนฝ่าเท้า เธอเลยเรียกนินจามาเอาให้ลูกค้าแทน

"พี่นินจา หรรษาเจ็บเท้า พี่นินจาเอาไปเสริฟ์ให้ทีสิคะ" หรรษาไหว้วานพี่นินจาออกไปเสริฟ์อาหารจานนี้ให้

"ได้ ๆ เอามาเลย" นินจายกถาดมารอรับอาหาร จากมือของหรรษา แล้วเดินออกไปห้องอาหาร นินจาเดินมาเสริฟ์ให้เมฆินทร์

"อาหารที่สั่งได้แล้วครับ" เมฆินทร์สีหน้าเปื้อนยิ้มรีบฟุบยิ้มลง

"แล้วพนักงานคนเมื่อสักครู่หายไปไหนครับ" เมฆินทร์เอ่ยถามนินจาทันที ที่ไม่เห็นหรรษา

"น้องบ่นว่าเจ็บฝ่าเท้าครับ เดินไม่ไหว" นินจาเอ่ยบอกลูกค้าไปตามตรง เมฆินทร์เองก็ลืมคิดไปว่าก่อนที่เธอจะออกมาจากห้อง ฝาปิดข้าวร่วงหล่นใส่ขาของเธอ

เมฆินทร์เองที่รีบตักข้าวทาน เพื่ออยากจะเข้าไปดูเด็กน้อยคนนั้นที่หนีเขาจนเธอเองต้องเจ็บตัว เขาทานไปครึ่งเดียว จนมังกรเอ่ยถามขึ้นมาเกรงว่าอาหารจะไม่ถูกปาก

"ทานไปนิดเดียวเองคุณเมฆ"

"อาหารอร่อยมากครับพี่ แต่ผมขอตัวก่อนนะครับ " เมฆินทร์ตอบมังกรด้วยความเร่งรีบ เขารีบเดินออกมา เดินหาหรรษาด้านหลัง จนทั่ว แต่ยังไม่เจอ เพราะหรรษาเองที่อยู่ด้านใน เขาจึงเดินเข้ามาด้านในห้องครัว จนคนในห้องครัวเองก็แปลกใจคนนอกเดินเข้ามาในครัว เห็นหรรษานั่งหลบมุมที่กำลังนั่งเอาน้ำแข็งประคบบนฝ่าเท้าของตนเองเอาไว้ เมฆินทร์จึงเดินเข้ามา จับมือเธอฉุดให้ลุกขึ้นแล้วเดินตามเขาออกไปข้างนอก จนคนในครัวเองหันมามองหรรษาโดนฉุดออกไป หรรษาเองที่ทั้งเจ็บขา ทั้งตกใจที่อยู่ ๆ อาจารย์มาฉุดเธอให้ลุกออกมา

"จะพาหนูไปไหนค่ะ หนูต้องกลับไปทำงาน เดี๋ยวหนูโดนไล่ออก" เมฆินทร์ยังคงจับข้อมือเล็ก ๆ ของเธอเอาไว้ พาเธอเดินเข้ามาในลิฟท์ โดยไม่ได้มองหน้าเธอหรือพูดอะไรออกมา

"อาจารย์ค่ะ หนูต้องกลับลงไปทำงาน" หรรษาเองที่ไม่รู้จะเรียกยังไง เธอเลยต้องเอ่ยชื่อเขาออกมา

"ตกลงเธอจำฉันได้แล้ว แล้วเมื่อสักครู่วิ่งหนีฉันทำไม" เมฆินทร์เอ่ยถามหรรษา แต่ก็ยังมองไปยังตัวเลขของลิฟท์ จนถึงชั้นที่เขากดเอาไว้ ประตูลิฟท์กำลังเปิดออก เมฆินทร์เดินออกมาก่อนจับมือหรรษาเอาไว้ให้เธอเดินตามเขาออกมา แต่หรรษาเองเกาะราวจับด้านในรั้งตัวเองเอาไว้ไม่ให้เขาดึงเธอออกไป

"ออกมาหรรษา เลิกดื้อก่อนได้ไหม" เมฆินทร์เอ่ยบอกหรรษา

จังหวะประตูลิฟท์กำลังจะปิดลง เขาใช้แรงที่มีดึงเธอออกมาจาก ลิฟท์จนได้ แต่แรงดึงกลับทำให้หรรษาเซเข้ามาชนกับเขาในอ้อมกอดที่เขาเองกอดเธอเอาไว้ด้วยความตกใจกลัวว่าเธอจะล่วงหล่นพื้นเช่นกัน

"ดื้อไม่เข้าเรื่องตามมา" เมฆินทร์เอ่ยเสียงดุ ใส่หรรษา แต่เธอเองไม่ยอมเดินไปตามแรงจับของเขา

"หรรษาเจ็บเท้า" ความเจ็บของเท้าที่เริ่มบวมขึ้น ทำเอาคนโดนดึงน้ำตาร่วง เมฆินทร์ที่กำลังจะดุเธอต้องใช้น้ำเสียงอ่อนลง

"เจ็บแล้วทำไมไม่บอกฉัน เด็กดื้อ" เมฆินทร์เอ่ยถามหรรษา เดินเข้ามาช้อนร่างของเธอขึ้นอุ้มทันที เขาเดินตรงไปยังห้องของตนเอง เขาก็ทำเหมือนตอนแรกคือเปิดประตูห้องค้างเอาไว้ เขาวางเธอลงบนโซฟาหน้าทีวี

"นั่งเฉย ๆ อย่าลุกไปไหนอีก เดี๋ยวฉันมา" เขาเดินออกจากห้องมา เขาลงมาด้านล่างเดินไปอีกแปบเดียวก็เจอร้านขายยา เขาเดินเข้าไปซื้อยาแก้ฟกซ้ำ ผ้ารัดส้นเท้า แผ่นประคบ รีบเดินกลับขึ้นมาที่ห้องพัก

เขาเปิดประตูห้องเข้ามากลับไม่พบหรรษาที่เขาเองบอกให้เธอนั่งรอตรงโซฟา พอเขาเดินเข้ามา เห็นเธอที่เอนตัวลงนอนหลับไปแล้ว

"เด็กดื้อ" เมฆินทร์เอ่ยบอกออกมาโดยที่ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอกำลังหลับไปเพราะพิษไข้

เมฆินทร์ ขยับตัวอุ้มหรรษาขึ้นมาแต่เพราะด้วยไอร้อนบนตัวของเธอ เริ่มทำให้เขาเป็นกังวล เขาเลยรีบอุ้มเธอเข้ามาภายในห้องนอนของตนเอง เตรียมหาผ้า ชุบน้ำบิดจนหมาด นำมาเช็ดตัวให้หรรษาที่กำลังนอนอยู่บนเตียง เขาเช็ดแค่ใบหน้า ต้นคอ แขน ข้อพับแค่นั้น แล้วขยับลงมาทายาที่ฝ่าเท้าของเธอที่กำลังบวมใช้ผ้ารัดพันฝ่าเท้าเอาไว้ให้

"หรรษา ลุกขึ้นมากินยาก่อนได้ไหม" เขาเตรียมยาแก้อักเสบ ยาแก้ปวด เอาไว้ เธอที่ได้ยินเสียงเรียกไม่ยอมลุกขึ้นมาสักที

"อื้อ " เสียงขานตอบรับเบา ๆ ของเธอ "แต่ ... ว่าหรรษาไม่กินยาเม็ด กินแล้วจะอวก" หรรษาเอ่ยออกมาเสียงเบามากแทบจะไม่ได้ยิน

"ฉันมีแต่ยาเม็ดนะหรรษา" เมฆินทร์บอกเธอเบา ๆ

"ก็ไปซื้อสิ" หรรษางัวเงียตอบออกมาโดยไม่รู้ตัวว่าที่เธอกำลังใช้เขาไปซื้อ คือเมฆินทร์

"สรุปคือฉันต้องเดินลงไปข้างล่างใหม่ หรรษา เจ้าดื้อ" เมฆินทร์ได้แต่ข่มความไม่พอใจเอาไว้ จนยอมเดินลงไปด้านล่างใหม่อีกรอบ เพื่อไปซื้อยาน้ำมาให้เธอ