กลับมากวนหัวใจ คุณเชฟที่รัก

ต่างคน ต่างงอน

หรรษาเองที่เข้าอบรมจนเกือบเลยเวลามาทำงาน เธอเดินไปขออนุญาติอาจารย์ที่สอนเธอว่าขอออกจากห้องอบรมก่อน ซึ่งอาจารย์ไม่ได้ว่าอะไรเพราะรู้ว่าเธอต้องไปทำงานตอนเย็นทุกวัน

โรงแรมอรรถวงษ์ ห้อง A509

วันนี้เป็นวันสำคัญของเมฆินทร์ วันครบรอบวันเกิด เขากลับมาที่ถึงห้องพัก ซึ่งเขาเองก็ลืมวันเกิดของตัวเองไปเสียสนิท จนมีเพื่อนส่งมาในข้อความเยอะแยะมากมายส่งมาอวยพรวันเกิด

จนเขาเองโทรไปหาแม่ แค่กดเบอร์ออกไปสักพักแม่ของเมฆินทร์เองก็รับสาย เขาเอนกายนั่งลงบนโซฟา

"ว่าไงลูกชาย" แม่ของเมฆินทร์เอ่ยถามลูกชายที่โทรมา

"นี่แม่ไม่มีอะไรจะบอกผมมั่งเลยหรอครับ" เมฆินทร์เอ่ยถามแม่ตนเอง

"แกโทรมามีอะไรฉันกำลังจะออกไปงานเลี้ยง ยิ่งรีบ ๆ อยู่" แม่ของเมฆินทร์เอ่ยออกมา

"เห้อ แม่ครับ แม่จำไม่ได้หรอครับ"

"เพื่อนฉันมาแล้ว แค่นี้ก่อนนะตาเมฆ" แม่ของเมฆินทร์วางสายไป

"แต่แม่ครับวันนี้วันเกิดของผมนะ" เขาพูดหลังจากที่แม่วางสายไปแล้ว เขาถอนหายใจออกมายาว ๆ นอนหลับตาตนเองลงสักพัก ด้วยความรู้สึกน้อยใจที่แม่เอาแต่ออกงานสังคม ไม่ได้สนใจวันสำคัญของเขา

เขาจึงลุกขึ้นมาต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทานในวันเกิดของตนเอง เขานำบะหมี่มาลงหม้อน้ำร้อนบนเตาล้างน้ำร้อน จนเส้นนิ่มลงเขาเทเส้นใส่กระชอนให้สะเด็ดน้ำ แล้วนำมาใส่ถ้วย เทเครื่องปรุงที่ได้มาจากในซองลงบนบะหมี่ เอาตะเกียบคลุกเส้นกับซอสเข้าด้วยกันจนทั่ว แล้วเอาน้ำร้อนที่ต้มใหม่ เทลงบนบะหมี่อีกครั้ง เส้นฉ่ำซอสส่งกลิ่นหอม

โต๊ะอาหารที่มีแค่ชามบะหมี่ เขาเองที่กำลังจะนั่งกินบะหมี่ ผู้ติดตามเขาเดินเข้ามา พร้อมกับของขวัญวันเกิดของเขา

"สุขสันต์วันเกิดนะครับคุณเมฆ ผมว่าผมคงเป็นคนแรกที่อวยพรคุณเมฆ" ผู้ติดตามเอ่ยบอกเขา เดินเข้ามาตรงโต๊ะอาหารที่เขานั่ง เห็นชามบะหมี่หนึ่งถ้วย โดยที่เมฆินทร์กำลังนั่งไขว่ห้างเอนพิงเก้าอี้อยู่ สายตาจ้องมองผู้ติดตาม

" นายไม่ใช่คนแรกที่อวยพรวันเกิดฉัน เพื่อน ๆ อาจารย์เชฟ ขอบใจนายมากนะ" เมฆินทร์เอ่ยบอกผู้ติดตาม

"อ้อ ผมมีของมาให้ด้วยครับ เครื่องลางความโชคดี ขอให้คุณเมฆโชคดี ทุก ๆ เรื่องนะครับ" ผู้ติดตามเอ่ยคำอวยพรให้เขายื่นส่งกล่องเครื่องลางให้

"ขอบใจนายนะ นายอยู่กับฉันมากี่ปีแล้ว เวย์" เมฆินทร์เอ่ยถามผู้ติดตาม แล้วรับของจากมือของเขามาเปิดออกจากกล่องดู

"5 ปีแล้วครับนาย งั้นผมว่านายวางเมนูนี้ลงดีกว่า ลูกศิษย์อาจารย์มาทำงานแล้ว ไปหาอะไรอร่อย ๆ ทานดีกว่าครับ มื้อนี้ผมเลี้ยงคุณเมฆเอง

"นายไปเถอะ ลงบัญชีฉันไว้ก็ได้ วันนี้ฉันเหนื่อย ๆ "

"ไปเถอะครับ หรือว่าคุณเมฆไม่อยากเจอเธอแล้ว" เวย์เอ่ยถามนายตนเอง

"เออ ไปก็ไป "

สักพักเมฆินทร์ก็ลงมาห้องอาหาร พร้อมเวย์ ที่วันนี้เขาได้มานั่งร่วมโต๊ะกับเขาด้วย

"อ้าวคุณเมฆ สวัสดีครับ" มังกรเดินเข้ามาทักทายที่เขามานั่งสักพักในร้านอาหาร

"ครับพี่" เมฆินทร์หันมายิ้มให้เขา

"หรรษามาแล้วใช่ไหมครับ" เมฆินทร์เอ่ยถามถึงหรรษาทันที

"พี่ว่าน่าจะมาแล้ว พี่เพิ่งมาจากข้างนอกครับ" มังกรบอกเขาและเดินเข้าไปดูในห้องครัวให้

"เจแปนหรรษามาแล้วหรือยัง"

มังกรเห็นเจแปนเลยเอ่ยถามทันที

"มาแล้วครับพี่ " เจแปนเอ่ยออกมา

"งั้นเจแปนไปรับออเดอร์โต๊ะนั้นที แล้วให้หรรษาเป็นคนทำนะ " มังกรสั่งลูกน้องของตนเอง แล้วเดินเข้าห้องทำงานไป

เจแปนที่เดินมาหาเมฆินทร์ เขาหยิบเมนูติดมือมาด้วย

"สวัสดีครับคุณเมฆ นี่ครับเมนู" เจแปนเอ่ยออกมา

"ไปบอกเธอว่าเอาเมนูอะไรก็ได้ครับที่เธออยากทำ" เมฆินทร์เอ่ยออกมา จนคนติดตามเองต้องหันมามองเขาเช่นกัน

"จะดีหรอครับให้เธอทำตามใจ" ผู้ติดตามเอ่ยออกมา เขาดูเป็นกังวลเห็นได้อย่างชัดเจน

" ตามนั้นครับ " เมฆินทร์บอกเจแปนอีกครั้ง เจแปนรับคำแล้วเดินออกไป

ภายในห้องครัว

หรรษาที่กำลังนั่งหั่นเตรียมของต่าง ๆ เอาไว้ให้เฮียวอก เจแปนเองที่เดินเข้ามาตอนนี้เกือบจะทุ่มนึงแล้ว

"หรรษาลูกค้าวีไอพีสั่งอาหารนะ"

"ค่ะ อะไรนะคะ" หรรษาที่กำลังนั่งหั่นผักอยู่เอ่ยถาม

"ลูกค้าของเธอ เขาบอกว่าเอาเมนูอะไรก็ได้แล้วแต่เธอ วันนี้เขาดูแววตาเศร้าๆ นะ " เจแปนเอ่ยบอกหรรษา เจแปนเห็นแววตาเขาแบบนั้นจริง ๆ

หรรษาที่คิดเมนูไม่ออกเธอเลยเดินออกมาหาเมฆินทร์ด้านนอกเพราะเธอคิดว่าเขากำลังกวนประสาทเธอ หรรษาเดินออกมาจากครัวตรงมายังเมฆินทร์ที่กำลังนั่งรออาหาร

"ระเบิดจะลงไหมครับคุณเมฆ" เวย์เห็นหรรษาเดินมา

"รบกวนช่วยสั่งเมนูมาด้วยคะ เมนูอะไรก็ได้ ถ้าสมมุติหนูทำมาแล้วคุณกินไป เกิดน้ำลายฟูมปากไปหนูจะไม่แย่ก่อนหรอค่ะ" หรรษาเมื่อเดินมาถึงโต๊ะของเมฆินทร์เธอก็เลยเอ่ยออกมา อาจเพราะด้วยความที่ยังโกรธเขาเรื่องเมื่อคืน

"เธอกำลังโกรธฉันหรอ ฉันต่างหากที่ต้องโกรธเธอ" เมฆินทร์เงยหน้าขึ้นไปมองจ้องตาเด็กสาวที่ใบหน้าหวาน ๆ กำลังบันดาลโทสะ แต่ดูไปเหมือนลูกเสือตัวน้อย ที่ไม่มีเขี้ยวแหลมคม

"แล้วคุณจะมาโกรธหนูเรื่องอะไร" หรรษาเอ่ยถามเขาออกไป ตอนนี้เหมือนมีแค่สองคน

" ช่างมันเหอะ " เมฆินทร์เอ่ยออกมา หันมามองที่เมนู ที่เจแปนยังไม่ได้เก็บไป

"หรรษาเธอออกมาเถียงลูกค้าได้ยังไง" มังกรเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตำหนิเธอ หรรษาเลยได้แต่ยืนก้มหน้า

"หนูขอโทษค่ะ คุณเขาไม่ยอมสั่งอาหาร บอกให้หนูทำอะไรมาก็ได้ แล้วถ้าหนูทำมา เกิดลูกค้าของพี่มังกร ..." มังกรเองที่ตอนแรกจะตำหนิหันมามอง ผู้ติดตามชี้นิ้วมาทางเมฆินทร์พอเข้าใจ ทั้งสองคนกำลังงอนกัน

"คุณเมฆครับ" มังกรเอ่ยเรียกเขา เพราะอยากช่วยหรรษา

"ครับพี่"

"สุขสันต์วันเกิดนะครับ" หรรษามองหน้ามังกรกับเมฆินทร์สลับกันไปมา

"วันเกิดอาจารย์หรอค่ะ" หรรษาถามเมฆินทร์

"ช่างมันเถอะ ขอบคุณนะครับ ผมขึ้นไปรอที่ห้อง ถ้าอาหารเสร็จแล้วเอาไปให้ด้วย" เขาลุกเดินออกมาจากห้องอาหาร เหลือแค่ผู้ติดตามที่ยังคงนั่งอยู่

"แล้วนายจะทานอะไร" มังกรเอ่ยถามเวย์

"สเต็กปลาครับ บอกเฮียวอกทำอร่อย ๆ นะครับ " ผู้ติดตามเลือกเมนูที่อยากทาน

"พี่มังกรเดี๋ยวหนูมานะคะ"

"เออ รีบไปเลย เดี๋ยวร้านพี่ไม่เหลือ" มังกรหันมาตอบหรรษา โบกมือไล่เธอ

หรรษาที่เพิ่งรู้ว่าวันนี้วันเกิดของเมฆินทร์ เธอเลยรีบเดินตามมา เธอไม่ได้อยากจะพูดทำร้ายน้ำใจเขา

"อาจารย์ค่ะ อาจารย์ รอหนูก่อน" หรรษาที่รีบเดินตามเขามา เขาก้าวขาก้าวนึงเท่ากับเธอสองก้าวเข้าไปแล้ว

"กลับไปทำงาน เธอจะมาเดินตามฉันทำไมหรรษา" เมฆินทร์หันมาถามเธอแต่ยังไม่ยอมหยุดเดิน แต่เดินช้าลงจนหรรษาเดินตามมาทัน เธอเดินมาฉุดข้อมือเขาเอาไว้

"อะไรของเธอ" เมฆินทร์เอ่ยออกมาที่เด็กสาวมาฉุดข้อมือเขาเอาไว้แต่ไม่มีทีท่าว่าจะเอามือของเด็กน้อยออก

"หนูอยากทานคุกกี้เมื่อคืนอีก อันเมื่อวานหนูกินหมดไปแล้ว มันอร่อยมากค่ะ อาจารย์ทำอร่อยมาก แป้งเค็มเนยนิดๆ พอกัดโดนไส้มันอร่อยหวาน" หรรษาเอ่ยออกมา

ใช่ครับขนมที่ผมทำ มีแป้ง น้ำอุ่น เนยเค็มแค่นั้น ผมไม่ได้ใส่อะไรเลย ไส้ครีมนูเทลลา มีขายทั่วไปแปลว่าเธอได้ลองทานจริง ๆ ไม่งั้นเธอจะไม่รู้ว่าตัวแป้งมีอะไรบ้าง

"ก็ไหนบอกว่ายังไม่ได้ทาน หัดเป็นเด็กโกหกอีกแล้วนะ" เมฆินทร์ หันมาแกล้งต่อว่าเด็กน้อย

"ก็ตอนแรกลืมห้อยไว้จริง ๆ ค่ะ ปู่เอาเข้าบ้านมาให้ตอนเช้า เลยลองอบร้อนใหม่ ปู่กับย่าหนูท่านก็ชอบค่ะ แต่คงต้องลดความหวานลงค่ะ ปู่กับย่าหนูเป็นเบาหวาน"

"ของอร่อยมีให้ชิมครั้งเดียว ตอนนี้ฉันหิวข้าวแล้ว เมื่อไหร่เธอจะไปทำเมนูของฉันสักที ฉันยังพอมีคุกกี้อีกสามชิ้นถ้ามาช้าหมด"

เขาเอ่ยออกมา แล้วเดินจากไปปล่อยให้เธอยืนคนเดียว

"เก็บไว้ให้หนูก่อน หนูจะรีบไปทำให้สุดฝีมือเลยค่ะ " หรรษาเอ่ยตะโกนบอกเขารีบวิ่งกลับไปในครัวรีบลงมือทำอาหารให้เขา