กลับมากวนหัวใจ คุณเชฟที่รัก

ช่วยให้หรรษากลับมาทำงาน

เช้าวันอาทิตย์วันนี้หรรษาไม่ต้องไปไหน ปู่เองก็ไม่ได้เปิดร้าน เพราะโรงงานหยุดไม่มีคน ปู่ก็เลยได้หยุดพักผ่อนกันตามอัธยาศัย

"ปู่หนูออกไปข้างนอกนะคะ "

"จะไปไหนหละ งานเขาไล่ออกแล้ว" ปู่เอ่ยถามเธอ

"ที่นี่ไม่รับ ที่อื่นก็มีนะปู่ ฝีมือการทำอาหารของหนูได้มาจากปู่ล้วน ๆ เลยนะ"

"ฝีมือ กับ รสมือ น้ำหนักมันไม่เท่ากันนะเว้ย " ปู่เอ่ยบอกหรรษา แล้วก็พลอยคิดถึง ลูกชายตนเอง มันเล่นเอาลูกมาฝากเอาไว้ตั้งแต่หรรษาเป็นเด็กแดง แบเบาะอยู่เลย มันบอกว่าจะมารับลูกไปอยู่ด้วยมันก็ปาไปสิบเก้าปีแล้ว ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตหริอเปล่า

"หนูแค่ไปหางาน ทำไมปู่ต้องนั่งหน้าเศร้าด้วยหละ ยิ้มให้หนูหน่อยสินะปู่จ๋า เพื่อวันนี้ยิ้มของปู่จะทำให้หนูได้งานใหม่ " หรรษาเอ่ยขึ้นมา แล้วสวมกอดผู้เป็นปู่เอาไว้แน่น

" เออ อยากทำอะไรก็ทำ แกโตแล้ว ปีหน้าก็จะยี่สิบปีแล้ว ขอให้แกหางานได้นะหรรษา" ปู่เอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มเพื่อให้หลานสาวสบายใจ

"สาธุจ้าปู่ ขอให้หรรษาได้งานดีๆ ไม่ตกงานบ่อยๆ " หรรษาเอ่ยบอกปู่แววตาท่าทางทะเล้น ทั้งที่โตแล้วยังชอบทำให้ปู่ย่ามึนหัว

หรรษาไปหางานตามตรอกซอกซอยต่าง ๆ เปิดเว็บหางานก็มีแต่งานขายประกัน พนักงานขายต่าง ๆ เธอขี่รถวนดูตามซอยตามร้านขนมต่าง ๆ

ช่วงบ่ายเมฆินทร์เองที่เพิ่งมาจากการสอนบรรยายนักศึกษาการศึกษานอกโรงเรียน หรือ กศน. เขาชอบงานสอนแบบนี้ เขาอยากทำให้ด้วยใจไม่หวังสิ่งใด

เขากลับมายังโรงแรม เดินตรงมายังห้องอาหารร้านของมังกร

"สวัสดีครับร้าน Healthy Food Good Bekery ยินดีต้อนรับครับ" มังกรเอ่ยทักทายลูกค้าเป็นประจำด้วยคำพูดเดิม

"สวัสดีครับพี่มังกร" เมฆินทร์เอ่ยตอบรับ

"ไป ไปเชิญนั่ง สั่งอะไร "

"น้อง ๆ เมนูเมื่อวานเรียกว่าอะไรนะ" เจแปนเดินออกมาเสริฟ์อาหารโต๊ะอื่นพอดี เมฆินทร์เห็นเขาเลยเรียกเอาไว้

"ข้าวผัดมันกุ้งครับ" เจแปนตอบเขาทันที

"ผมเอาเมนูนี้หละครับ" เมฆินทร์หันไปบอก

สักพักใหญ่ ๆ ออเดอร์ที่สั่งก็มาส่งที่โต๊ะอาหาร เมฆินทร์มองจากสายตา อาหารนี้ไม่เหมือนเมื่อวาน หน้าตาข้าวที่ยังแฉะ ไม่ติดไข่ ไข่ยังเป็นก้อนไม่เคลือบเม็ดข้าว

"ไม่ผ่านครับ" เมฆินทร์เอ่ยบอกมังกร

"ใครเป็นคนทำครับ"

สักพักเฮียวอกเดินเข้ามา

"ผมเป็นคนทำครับ" เฮียวอกตอบเมฆินทร์ที่ถามมังกร

"มันไม่เหมือนเมื่อวานครับ เมื่อวานพนักงานบอกว่าเด็กที่ชื่อหรรษาทำ" เมฆินทร์ถามถึงหรรษาทันที

"เด็กนั่นลาออกไปแล้ว" เฮียวอกตอบห้วนๆ เขาเป็นถึงเชฟดันถามหาเด็กใหม่ที่สร้างความวุ่นวาย

"ถ้าอาหารแต่ละจานไม่ได้ตรงตามคุณภาพแบบนี้ ผมคงต้องพิจารณาร้านพี่มังกรดีไหมครับ" เมฆินทร์เอ่ยออกมาหันมาทางมังกรจ้องหน้าเขาเขม็ง

"มันเป็นใครวะกล้าไล่มังกรออก" เฮียวอกหันมาถามมังกร

"เป็นคนที่ยึดร้านผมได้อะเฮีย โทรตามหรรษากลับมาทำงานเร็ว" มังกรเอ่ยบอกเฮียวอก

"ผมไม่มีเบอร์หรรษา" ความวุ่นวายภายในร้านอาหารเริ่มอีกครั้ง ทุกคนหาเบอร์หรรษาอย่างด่วน

"ผมมีเวลาไม่มากนะครับพี่มังกร เพราะผมอยากพักผ่อน ถ้าน้องคนนั้นมาแล้วให้ทำขึ้นไปส่งผมที่ห้องนะครับ ถ้าผมไม่ได้ทานพี่ต้องพิจารณาร้านตัวเองนะครับ" เมฆินทร์เอ่ยคำขู่ทิ้งท้ายเอาไว้ แล้วเดินออกไป เขาเชื่อว่าหรรษาต้องกลับมา

ตอนนี้ความหวังของร้านอยู่ที่หรรษาคนเดียวเท่านั้น เมฆินทร์ทำแบบนี้เขาไม่อยากให้เธอต้องตกงาน เธอต้องเลี้ยงดูปู่ย่า เขาชอบที่เธอเป็นเด็กดี เป็นเด็กกตัญญูรู้คุณคน และอีกอย่างทำไมเขาเองถึงอยากเห็นแต่หน้าเธอ

ห้องอาหาร

ทุกคนกำลังหัวหมุนกับการหาช่องทางติดต่อ จนมาเจอในอีเมลของมังกร เขาเลยกดโทรหาเบอร์ของเธอทันที เพียงรอสายไม่นาน

"สวัสดีค่ะ หรรษารับสายค่ะ" เสียงรับสายของหรรษาดังมาในสาย มีเสียงเฮเพื่อน ๆ ในร้าน ยกเว้นเฮียวอก

"หรรษา พี่มังกรนะ พี่เพิ่งรู้ว่าหรรษาลาออก" มังกรเอ่ยออกมา

"หรรษาไม่ได้ลาออกค่ะ โดนไล่ออก ช่วยพูดใหม่ด้วยค่ะ" หรรษาเอ่ยออกมา พอได้ยินว่าเป็นมังกรเธอเริ่มหงุดหงิด

"เออ ว่าแต่หรรษากลับมาที่โรงแรมก่อนได้ไหม หรรษายังไม่ได้รับเงินเดือนเลยนะ ทำงานมาไม่เอาเงินหรือไง " มังกรเอ่ยออกมา

"เอาสิค่ะพี่มังกร เดี๋ยวหรรษาเข้าไป" หรรษาเอ่ยบอกมังกร

"รีบ ๆ มาเลยนะ ก่อนร้านพี่จะเจ๊งไม่เป็นท่า" มังกรบ่นออกมาอีกครั้ง

"อะไรนะคะ ใครอะไร" หรรษาฟังไม่ชัดเจนเสียงรถวิ่งผ่านไปมา

"ไม่มีอะไรรีบมาหละ เพื่อพี่ไม่อยู่⁸

มังกรแกล้งบอกเขา

ไม่ถึง20นาทีหรรษาเดินเข้ามาในร้านอาหารของมังกร ด้วยความตกใจที่ทุกคนต่างดีใจออกหน้าออกตาที่เห็นเธอ

"หรรษา มาแล้ว หรรษาคนดี น้องรักของพี่มังกร" มังกรเล่นใหญ่เล่นโตอวยหรรษา จนเธอชักกลัว ๆ และงุนงง บอกไม่ถูก

"ไหนค่ะเงินเดือน หรรษายิ่งรีบ ๆ อยู่ โรงแรมตรงฝากนู้นเขาจะจ้างหรรษา หรรษาต้องรีบไป" หรรษาแกล้งหาข้ออ้างเธอไม่อยากอยู่นาน

"พี่ยังไม่ได้ไล่เธอออกเลยนะหรรษา พี่ยังไม่ได้อนุมัติอะไรเลย" มังกรเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าซีดเซียว

"เฮียวอกไล่หรรษาออกแล้ว หรรษาซุ่มซ่ามเอง หรรษาออกเองก็ดีแล้ว" หรรษาเอ่ยออกมา

"ยังไม่อนุมัติ ไม่ให้ออก เธอทำข้าวผัดจานเมื่อวานให้พี่อีกทีสิเฮียวอกทำยังไงก็ไม่ได้แบบที่เธอทำฉันก็เลย ...." มังกรเอ่ยออกมาด้วยความขอร้อง แต่โดนเธอสวนกลับมา

"อ้อ ที่ตามหนูกลับมา ข้าวผัดจานนั้นนะหรอค่ะ หนูนึกว่าเงินเดือนหนูจริง ๆ งั้นหนูไปก่อนนะคะ" หรรษาเล่นตัวนิดนึง ที่จริงเธออยากทำงานที่นี่ ที่นี่เพื่อนๆ สนิทกันบ้างแล้ว เธอกำลังจะเดินออกมาจากร้าน

"ฉันเพิ่มเงินเดือนเธอห้าเปอร์เซ็นต์ " มังกรยื่นข้อเสนอให้ตอนนี้อะไรก็ต้องยอม เพื่อร้านของตัวเอง

"สิบห้าเปอร์เซ็นต์ค่ะ " หรรษาต่อรองราคาที่แพงเป็นสองเท่า

"มากไปหรรษา แปดเปอร์เซ็นต์" มังกรเอ่ยออกมาอีกครั้ง

"โอเคค่ะ ดีล" หรรษาเองยังไม่มีงานทำ เมื่อที่นี่ยังคงต้องการเธอไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร เธอยอมตกลง ที่นี่ถือว่าให้เงินเดือนเธอสูงทั้งที่เธอเป็นนักศึกษา และยังตกงาน แต่ตอนนี้ไม่ตกงานแล้ว

เฮียวอกที่ทำเมนูให้ลูกค้าคนอื่น ๆ โดยที่เธอยืนข้าง ๆ เตา ของเขา

โดยที่เฮียวอกไม่ได้ทักทายหรือสนทนากับเธอเลยแม้แต่น้อย

จนตะขบผ่านมา

"เฮียแกวางท่าเก็กไปงั้น ไปง้อนิด ๆ หน่อย ๆ แกก็ดีขึ้น " ตะขบกระซิบบอกเธอ ข้าง ๆ โดยที่หรรษาเองไม่ได้คิดอะไรมาก

แต่กับอีกคนที่เขาแอบมองผ่านกล้องวงจรปิดของโรงแรม ด้วยความรู้สึกภายในใจที่สับสน วุ่นวายซึ่งเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

"เกือบจะรุ่นลูกแล้วไอ้เมฆ คิดแบบนั้นไม่ได้ลูกศิษย์แก"

เมฆินทร์ที่ยังคงงุนงงกับความรู้สึกภายในใจกำลังตีกันทางความคิด

"คุณเมฆครับ แม่ครัวคนนั้นกลับมาแล้วครับ" คนติดตามรายงานเขาทันที ที่มังกรแจ้งมา

"สั่งเมนู อันนั้นมาให้ฉันที แต่ต้องให้เธอมาเสริฟ์ " เมฆินทร์เอ่ยออกมาทันที

ห้องครัว

มังกรที่รับออเดอร์มาจากห้อง A509 เขารีบเดินมาหาหรรษาทันที

"หรรษา เมนูห้อง A509 ข้าวผัดมันกุ้ง " มังกรเดินเข้ามาบอกเธอ หรรษาเองก็แปลกใจ

"ทำไมถึงเป็นเมนูนี้ค่ะ หรรษาไม่เคยเสริฟลูกค้าเลยนะคะ"

"ถามไอ้เจ้านั่นดูสิ" มังกรให้หันไปถามเจแปน

"ก็วันนั้นมันทำจานใหม่ ข้าวผัดรีซอตโต้ไม่ทันไง ก็เลยเอาจานที่เธอทำไปเสริฟ ลูกค้าท่านนั้นเขาชมแค่รสชาติของข้าวที่เธอผัด ช่วงบ่ายเฮียก็ลองผัดไปเสริฟ์ โดนลูกค้าห้องนั้นส่งกลับมาทั้งชามเลย บอกว่ารสชาติไม่เหมือนที่หรรษาทำ" เจแปนเล่าไปมองหน้าหรรษาสลับเฮียวอก ก็กลัวเฮียวอกโยนอะไรมา

"ฉันยกให้เธอเลย แขกห้องนี้ โคตรเรื่องมาก ผัดเพื่อฉันด้วยนะ" เฮียวอกเอ่ยบอกหรรษา ด้วยใบหน้านิ่งเฉย แต่หรรษาเองที่กลับดีใจจะกระโดดกอดเฮียวอกแต่โดนเสียงดังของเฮียวอกเบรคกลางอากาศ

" หยุดตรงนั้นเลยหรรษา ไม่ต้องวิ่งเข้ามา อะไรต่ออะไรจะพังลงมาอีก" เฮียวอกเอ่ยออกมา จนทุกคนในห้องครัวต่างหัวเราะกับใบหน้าของหรรษาที่กำลังหน้าเหวออยู่ตอนนี้

"หรรษาผัดเพื่อพี่จานสิ อยากจะลองชิมว่าทำไมแขกห้องนั้นติดใจรสมือเธอขนาดนั้น เธอต้องขึ้นไปส่งเองนะ

"ห๊ะ ขึ้นไปส่งเอง" หรรษาเองตกใจ เธอรีบใส่ชุดเชฟ ใส่หมวก ผ้ากันเปื้อน ฮัดเช้ย ....

"ไม่สบายหรอหรรษา อย่าลืมใส่แมสตอนไปส่งอาหารให้ลูกค้าด้วยนะ" ตะขบเอ่ยบอกหรรษาด้วยความเป็นห่วง

"จ้า จะใส่แมสขึ้นไปเหมือนกัน" หรรษาเอ่ยออกมา เธอรู้สึกคัดจมูก

"เชฟหรรษาจะลงมือทำข้าวผัดมันกุ้งบัดเดี๋ยวนี้" เสียงที่ดังอยู่ในหัวหรรษา เธอเองกำลังยืนผูกผ้ากันเปื้อน เสียงกระบวยที่เคาะกระทะดังขึ้นอีกครั้ง

หรรษาเองที่เตรียมส่วนผสม เครื่องปรุง ผักต่าง ๆ ทำตามแบบเดิมเป๊ะ ๆ เธอผัดให้คนในห้องครัวก่อน แล้วค่อยมาทำให้ลูกค้าห้อง A509 เพราะถ้าเธอผัดเอาไว้ก่อน ข้าวที่โดนปิดฝาจะเกิดไอน้ำทำให้ข้าวแฉะ และอีกอย่างเมนูนี้ต้องทานตอนร้อน ๆ ถึงจะอร่อย

หรรษาผัดข้าวให้คนในครัว เฮียวอก พี่มังกรแล้ว เธอก็ทำรสชาติเข้มข้นเข้าถึงเนื้อขึ้นอีก เพราะของลูกค้าเราใส่แบบไม่ยั้งมือได้ แต่รสชาติ ความสวยของข้าวตะยังคงเดิม เธอนำหนังยางสีดำมาผูกผม เก็บไว้ในหมวก เริ่มทำเมนูของห้อง A509 ทันที