เลิกเรียกผมว่าอาจารย์
1536 Words
ภายในห้องครัว
เสียงกระบวยที่เคาะกระทะไปมาเฮียวอกหัวหน้าพ่อครัวกำลังทำเมนูให้ลูกค้า หรรษาที่เดินเข้ามาพอดี
"หรรษา หยิบ เนื้อปลากระพงให้เฮียหน่อย" เฮียวอกบอกหรรษาเมื่อเห็นเธอเดินผ่านมา
"ได้ค่ะเฮีย" หรรษายิ้มรับให้เฮียวอก เดินไปเปิดตู้แช่นำปลามาถุงนึง ละลายน้ำเล็กน้อย เอาใส่ถ้วยให้เฮียวอก
"ทำเมนูอะไรค่ะเฮีย กลิ่นหอมจัง"
"ปลากระพงผัดเสฉวน" เฮียวอกผัดไปบอกไป
"ฮัดเช้ย" กลิ่นฉุนพริกเสฉวน เวลาโดนไฟแรง แสบจมูกน่าดูจนหรรษาจามออกมา
"อะไรกันจะเป็นเชฟแต่ดันทนกลิ่นฉุนไม่ได้หรือไงยัยหนู" เฮียวอกเอ่ยแซวหรรษา
"ทนได้ค่ะเฮีย ที่ร้านตามสั่งปู่หนูกลิ่นผัดกระเพราแสบจมูกทั้งวัน" หรรษาเอ่ยออกมา
"แล้วพ่อแม่เธอไปไหน" เฮียวอกถามหรรษา ตักปลากระพงเสฉวนใส่จานรังนกที่ทำด้วยหมี่กรอบ นินจาเดินเข้ามายกอาหารไปเสิร์ฟ
"ไม่รู้สิเฮีย ปู่ว่าพ่อมาฝากเอาไว้แต่เดือนนึง แล้วก็ไม่มารับหรรษาเลย ส่วนแม่หรรษาก็ไม่รู้ แม่หรรษาเป็นใคร" หรรษาที่พอเล่าเรื่องพ่อกับแม่ซึ่งเธอเองมีปมในใจพ่อแม่ทิ้งเธอ เฮียวอกนั่งฟังชีวิตของเธอ
"ฉันเองก็เคยมีลูกสาวนะ" เฮียวอกเอ่ยบอกหรรษาสีหน้าสลดลง
"แล้วลูกเฮียไปไหนหละคะ" หรรษาเอ่ยถามกลับ
" เฮียทิ้งเขามา ตอนนั้นมีปัญหาหลายอย่าง โชคดีที่ได้คุณมังกรให้มาทำงานด้วย" เฮียวอกเอ่ยบอก เห็นหรรษาเขาเองก็คิดถึงลูกสาว
"น่าสงสารเด็กคนนั้นนะเฮีย หรรษาเข้าใจเลยเวลาไม่มีพ่อแม่ แต่หรรษามีปู่กับย่าที่รักหรรษาเหมือนพ่อแม่ "
"ลูกสาวเฮียน่าจะอายุไล่ ๆ กับ หรรษาแหละมั้ง"
"ตอนนี้ลูกสาวเฮียอยู่ไหนหละคะ"
"ต่างจังหวัด ตอนนั้นฉันเอาเขาไปบ้านพ่อแม่ฉัน ส่วนแม่ของเธอหนีฉันไปแต่คลอดลูก" เฮียวอกเอ่ยออกมาด้วยแววตาสายตาคิดถึงลูกสาวจับใจ
"หนูขอให้เฮียเจอลูกสาวไว ๆ นะคะ " หรรษาจับมือเฮียวอก เขาเองจับมือเธอตอบเช่นกัน
"เธอก็เหมือนกันนะหรรษา มาเป็นลูกสาวฉันไหมหละ" เฮียวอกเอ่ยถามเธอ รู้สึกถูกชะตากับเด็กสาวคนนี้
"โห ไม่เอาอะเฮีย พอเฮียเจอลูกสาวหนูเป็นหมาหัวเน่าเลยนะ" หรรษาเอ่ยตอบเฮียวอก จนโดนเฮียวอกเขกหัวเข้าให้
"จะบ้าหรือไง หมาหัวเน่าอะไร" เฮียวอกนั่งคุยกับหรรษาเพลิน
"เฮียปิดครัวได้ยังสามทุ่มแล้ว" ตะขบเดินเข้ามาถามเฮีย
"เออ ปิดเลย ไปเก็บของเตรียมตัวกลับบ้าน" เฮียวอกตอบตะขบ หันมาโยกหัวหรรษาเบา ๆ ด้วยความเอ็นดูเด็กคนนี้
"จ้า ไปค่ะพี่ตะขบ" หรรษาเดินจูงมือตะขบออกไป หรรษาเองที่ไม่ได้คิดอะไรกับตะขบมากไปกว่าพี่น้องที่ทำงาน
"หรรษา เรื่องวันก่อนเราขอโทษหรรษาด้วยนะ" ตะขบเอ่ยคำขอโทษ ที่วันนี้นฉุดดึงหรรษากับเมฆินทร์
"หรรษาไม่ได้โกรธแล้ว วันนั้นหรรษาเจ็บเท้าเลยหงุดหงิด"
"หายแล้วใช่ไหม"
"หายแล้วค่ะ ไปเก็บของเถอะ หรรษาอยากกลับบ้านแล้ว"
หรรษายิ้มหน้าบานตอบตะขบ
ตะขบเองแอบมองรอยยิ้มหวาน ๆ ของหรรษา เขาเองชอบรอยยิ้ม
"หรรษา มารอรับเงินเดือนก่อนนะ หรือไม่ทิ้งเลขบัญชีเอาไว้พี่โอนให้" มังกรเดินเข้ามาบอกหรรษา คนอื่น ๆ เขาโอนเข้าบัญชีหมดทุกคนแล้ว เหลือแค่หรรษา
" ค่ะ " หรรษาเดินเข้าไปในห้องมังกร เธอเปิดแอพธนาคารให้พี่มังกรสแกน
"ตังเข้าแล้วนะ" มังกรบอกน้อง
"ขอบคุณค่ะพี่มังกร" หรรษายกมือไหว้ขอบคุณ เงินพิเศษที่เมฆินทร์ฝากให้หรรษา เขาติดใจรสชาติอาหาร เธอมาทำงานแค่ไม่ถึงอาทิตย์ เงินเดือนหักกลบลบกันเหลือไม่เท่าไหร่ เมฆินทร์เลยฝากมังกรเพิ่มมาให้หรรษา ถ้าเขาให้กับตัวเธอคงจะไม่รับเป็นแน่
"เดี๋ยวนะคะ พี่มังกรโอนผิดไหมค่ะหรรษา ทำงานมาสิบวัน สามพันบาท พี่มังกรโอนมาหมื่นนึงค่าอะไรค่ะ" หรรษาคำนวณรายได้ตัวเอง
"ค่าทิปพิเศษที่เธอทำให้ร้านพี่ไม่เจ๊ง ไปๆ กลับบ้านเถอะ ดึกแล้วพรุ่งนี้เจอกัน" มังกรบอกหรรษา
"ค่ะ ขอบคุณนะคะพี่มังกร" หรรษายกมือไหว้มังกร
หรรษาเดินออกมาจากโรงแรมเดินมาที่มอเตอร์ไซค์คันของเธอ เจอเข้าเมฆินทร์ที่กำลังนั่งรอเธอที่รถ
"ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย เดี๋ยวฉันไปส่งหรรษา" เมฆินทร์เอ่ยบอกเธอที่เห็นหน้าเด็กน้อย
"แล้วรถหนู" เมฆินทร์เดินมาจับข้อมือหรรษาพาเดินไปยังรถตนเอง
"จอดไว้ที่นี่ไม่หายหรอก" เขาเปิดประตูรถ ดันตัวเด็กน้อยเข้าไปในรถ
"เลิกป่วนสัก 3 นาที นั่งเฉยๆ เข้าใจไหมหรรษา" เมฆินทร์เอ่ยบอกจอมป่วนอีกครั้ง จนเขาเดินมาอีกฝั่งคนขับเปิดประตูรถก้าวขึ้นรถมานั่ง ปิดประตูรถกดล็อคเรียบร้อย
" ครบ 3 นาทีแล้วหนูป่วน อาจารย์ได้หรือยังคะ" หรรษาเอ่ยออกมา เมื่อสักครู่เหมือนโดนให้หยุดทุกอย่างชั่วคราว นั่งตัวตรงเงียบกริบ
"คาดเข็มขัดก่อน มานี่ฉันทำให้" เมฆินทร์ขยับตัวเอื้อมมือไปยังสายคาดเข็มขัดนิรภัยของทางฝั่งหรรษา ทำให้ตอนนี้เหมือนเขาที่กำลังโอบตัวเธอเอาไว้ จนหรรษานั่งเกร็ง ตัวแข็งทื่อ เมฆินทร์เลยเงยหน้าขึ้นไปมองเธอ ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ ๆ เด็กน้อยจนเธอรีบเอามือมาปิดที่ปากของตัวเองเอาไว้ เพราะกลัวว่าเขาจะทำเหมือนตอนอยู่ในห้องแบบนั้นอีก
"นั่งเกร็งเชียว เธอกลัวฉันหรอ" เมฆินทร์หันมาพูดกับหรรษาคาดเข็มขัดลงล็อก
"ก็ อาจารย์ขยับออกไปก่อนได้ไหม หรรษาว่ามันใกล้เกินไป" หรรษาพูดติดอ่าง อีกครั้ง เมื่อเขาใกล้เธอ
"อ้อ ฉันขอโทษ " เขาขยับกลับมานั่งที่เดิมแล้วขับรถออกมา
เขาขับรถพาหรรษาออกมานอกเส้นทาง จนมาถึงร้านอาหารที่เขาจองเอาไว้ก่อนหน้า ตอนแรกที่หรรษาว่าจะป่วนกับนั่งเงียบมาตลอดทาง
"หนูต้องรีบกลับบ้านนะคะ อาจารย์จะพาหนูไปไหน" หรรษาเอ่ยถามออกมาหลังจากที่เงียบมานาน
"อยู่เลี้ยงฉลองวันเกิดเป็นเพื่อนฉันก่อนได้ไหม" เมฆินทร์ตอบออกมา
"แล้วทำไมต้องเป็นหนูหละคะ คุณคนนั้น เขามากับคุณ" หรรษาคิดถึงผู้ติดตามของเขา เธอเห็นว่าเขาชอบไปไหนมาไหนด้วยกัน เหมือนคนสนิทกันมากมาก ในระดับหนึ่ง เขาเดินเข้ามาในร้านอาหารพร้อมหรรษา เดินมานั่งโต๊ะที่จองเอาไว้
"คนไหน อ๋อ อ๋อ อ๋อ ที่ชอบใส่แว่น ใส่ชุดสูท ยืนนิ่ง ๆ หน้าเข้มนั่นอะนะ เธอกำลังคิดอะไรของเธอหรรษา" เมฆินทร์เอ่ยออกมา เพราะเธอคงคิดว่าเขาเป็นอย่างว่าหรอกนะ เขาขยับเก้าอี้ออกเล็กน้อยนั่งลง หรรษาเองก็นั่งลงตามเขา
"ก็หนูเห็นชอบไปไหนมาไหนด้วยกันตัวติดกันยิ่งกว่าเป็นแฟนกันอีกค่ะ" หรรษาพูดไปทำนิ้วชี้สองข้างติดกันไปมา แต่อดนึกขำไม่ได้
"ถ้าฉันชอบสไตล์นั้น ฉันจะมาจูบเธอทำไมหรรษา"
"ห๊ะ จูบ จูบ อาจารย์แกล้งหนูต่างหากคะ แล้วคราวหน้าอาจารย์ห้ามทำแบบนี้กับหนูอีก เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย"
"ฉันไม่ได้แกล้งจูบ ฉันอยากทำแบบนั้นจริงๆ อีกอย่าง เธอเลิกเรียกฉันว่าอาจารย์สักที "
"แล้วจะให้หนูเรียกอาจารย์ว่าอะไรอะคะ คุณลุงเมฆินทร์ หรอค่ะ คุณลุง คุณลุง" หรรษาเอ่ยออกมาเสียงเล็กเสียงน้อยด้วยความตลกขบขัน ความน่ารักของเธอ เล่นทำเขาไปไม่เป็นเช่นกัน
"นี่แหนะ ลุงก็ห้ามเรียก ฉันชื่อเมฆ" เขาเอามือมาเขกหัวเธอ
"ให้หนูเรียกพี่เมฆ หรอค่ะ พี่เมฆ ฮ่า ฮ่า" หรรษาหัวเราะออกมาอีกครั้ง อายุเธอแค่สิบเก้าปี แต่เค้าอายุสามสิบแปดปี ให้เธอเรียกเขาว่าพี่ไปอีก
"ที่ฉันถามเธอ เธอมีแฟนรึยังหรรษา" เมฆินทร์วกกลับมาคำถามเมื่อตอนเย็น
"หนูก็ตอบไปแล้วนี่ค่ะ"
พนักงานเดินเข้ามาพร้อมเสริฟ์อาหารตรงหน้า หรรษาเองที่ตื่นตาตื่นใจกับอาหารตรงหน้า เธอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เมนูที่วางตรงหน้า
"กินก่อนได้ไหมค่ะอาจารย์" หรรษากำลังดีใจอาหารตรงหน้า
"ฉันบอกว่ายังไงหรรษา เรียกว่าอะไร" เมฆินทร์ลดเสียงลงต่ำ หันมามองใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้มที่กำลังจะหุบลง เธอยกมือขึ้นไหว้เขา
"หนูขอโทษนะคะเฮีย ขอโทษนะคะ หนูทานได้รึยังค่ะ" หรรษานั่งจับช้อนกับมีดตรงหน้าแน่น เขาเลยพยักหน้าให้เธอ
- Writer
