หลังจากแวะซื้อของที่ซุปเปอร์แล้ว เมฆินทร์พาหรรษา เดินเลี่ยงขึ้นมาจากแขกของโรงแรม กดลิฟท์ทางฝั่งผู้บริหารแทน
"เดี๋ยวค่ะ เฮียเป็นลูกค้าทำไมมาใช้ลิฟท์ด้านนี้หละคะ แล้วห้องเฮียอยู่ชั้นห้านะคะ หรรษาจำได้"
เมฆินทร์กดลิฟท์ไปชั้นสิบแปด ชั้นบนสุดของโรงแรม ที่เขาพัก ตั้งแต่เข้าลิฟท์จนกดลิฟท์หรรษาก็ยังไม่เลิกถามผม
"ถ้าเฮียบอกว่า เฮียเป็นผู้บริหารที่นี่หละ หรรษาเชื่อเฮียไหม" เมื่อเข้าลิฟท์มาสองคน เขาแทนตัวเองว่าเฮีย หรรษาเองหัวเราะออกมาเสียงดัง
"เฮียนี่นะเป็นผู้บริหาร เฮียเป็นอาจารย์ เป็นเชฟ เอาเวลาไหนมาบริหาร" หรรษาเอ่ยออกมา จนเขาดึงจมูกเธอไปหนึ่งที
หรรษาที่ช่วยหิ้วถุงที่มันเบา ๆ มาสองสามถุง เมฆินทร์กดรหัสห้องตนเองแล้วเปิดเข้าไปภายในห้องพัก หรรษาเองที่ยืนรอ จนเมฆินทร์พยักหน้าเล็กน้อยให้เธอเข้ามาได้ เขาจึงหันมาปิดประตู เดินเอาของมาวางที่โต๊ะทำอาหารหน้าเตาอบ ช่วงเที่ยงแสงแดดมันส่องลงมา เขาเลยเดิน
