กลับมากวนหัวใจ คุณเชฟที่รัก

หัวหน้าพ่อครัวเฮียวอก

หลังจากที่เมฆินทร์เข้าไปพบหัวหน้าสาขา เขาเองเดินกลับออกมาจะเข้าห้องพักครู เพื่อเก็บของของตนเอง ที่ไม่ได้มีมากมายอะไรใส่กระเป๋าสะพาย เขาเองก็จับเอากระเป๋าขึ้นมาสะพายข้าง เดินออกมานอกห้อง

"อาจารย์จะไปไหนคะ" หรรษานั่งรอเขาอยู่ เห็นเขาเดินออกมาพร้อมกระเป๋าสะพาย และกระเป๋าโน๊ตบุ๊ค

"ยังไม่กลับไปเรียนอีก" เขาเอ่ยถามเธอกลับมาแทน

"อาจารย์ต้องสอนห้องหนู ไปค่ะกลับไปสอนสิ" เธอดึงรั้งแขนเขาให้เดินตามเธอมา เมฆินทร์ยืนนิ่งไม่ขยับตัวไปไหน

"ฉันไม่ได้สอนห้องเธอแล้วหรรษา" เขาเอ่ยออกมากำลังจะเดินลงบันไดไปที่ลานจอดรถ หรรษาที่รีบวิ่งมาดักหน้าอาจารย์จองตนเองไว้

"อาจารย์หมายความว่ายังไงค่ะ เพราะหนูใช่ไหมค่ะ หนูจะไปบอกอาจารย์วิโรจน์เองว่าหนูเป็นคนก่อเรื่องทั้งหมด" หรรษากำลังจะเดินกลับไปทางตึกอีกครั้ง เพื่อไปหาอาจารย์วิโรจน์ อาจารย์รีบเดินมาคว้าข้อมือเธอเอาไว้

"เธอยังเป็นเด็ก จะให้ฉันตัดอนาคตของเด็กคนนึง ฉันออกจากที่นี่ ฉันก็ยังมีที่อื่นที่ยังรับฉันไปสอน แต่เธอจะเสียเวลาเป็นปี ๆ ไม่ได้ กลับขึ้นไปเรียนสะ สักวันเราต้องได้เจอกัน" เมฆินทร์เอ่ยบอก แล้วปล่อยมือที่จับเธอ หันกลับเดินไปที่รถ

" แล้วหนูจะเจออาจารย์ยังไงหละ เบอร์ก็ไม่มี ไลน์อีก เฟสอีก " หรรษาได้ทีขอข้อมูลการติดต่อจากเขา

"เธอนี่นะ อะ" เขาหยิบนามบัตรส่งให้เธอ "โชคดีนะเด็กน้อย" เมฆินทร์เอ่ยบอกเธอเอามือมาลูบบนหัวเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเดินออกมาอีกครั้ง

####

ช่วงเย็น หรรษามาถึงโรงแรมในเครืออรรถวงษ์ เธอเดินเข้ามาทำงานที่นี่วันแรก มังกรเห็นหน้าเธอเลยพาเธอมาแนะนำกับหัวหน้าห้องครัว เรียก เฮียวอกเชฟใหญ่ของที่นี่นั่นเอง

" เฮียวอก เด็กใหม่ฝากด้วย สอนงานน้องมันด้วย" มังกรเดินเข้ามายังไม่ทันพ้นประตู ตะโกนเรียกวอกเสียงดัง

"เออ กองไว้ตรงนั้นแหละ" เฮียวอกเอ่ยบอกเจ้าของร้าน จนมังกรดันตัวหรรษาเดินเข้ามา

"อะนี่ชุดเรา ที่นี่มีให้คนละสามชุด ไปเปลี่ยนสะ รีบมาทำงาน ก่อนที่จะโดนกินหัวเอา" มังกรยื่นชุดมาให้เธอสามชุด

"ค่ะ เฺฮียมังกร" หรรษา ตอบเขา และเดินไปยังล็อกเกอร์ อันที่ยังว่างอยู่ เอาข้าวของของตนเองเก็บใส่ในล็อกเกอร์ รีบไปเปลี่ยนชุด

หลังจากที่หรรษาเข้าไปเปลี่ยนชุดออกมา เฮียวอก ให้ นายตะขบเอาลังกุ้งที่ยังไม่ได้แกะมาให้เธอหนึ่งลังเต็ม

"อะ นี่งานของเธอ แกะเปลือกกุ้ง ผ่าหลังเอาเส้นตรงกลางออกด้วย" ตะขบเอ่ยบอกหรรษา

"ได้ค่ะ" หรรษา รีบตอบรับงานในทันที

"เธอชื่ออะไร เราชื่อตะขบ" ตะขบแนะนำตนเอง

" หรรษา " หรรษาหันมาตอบ แล้วก็หันไปสนใจงานของตัวเอง เธอต้องมานั่งแกะกุ้ง ผ่าหลังกุ้ง เกือบร้อยตัว หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

"หรรษา ไปพักกินข้าวกัน" ทุกคนในครัววางมือลง เพื่อไปช่วยกันทำเมนู โดยใช้วัตถุดิบในห้องครัวได้

"หรรษา ทำอาหารเป็นไหม" นินจาเอ่ยถามน้องใหม่ของที่นี่

"ได้ค่ะ" เธอเลยตอบออกมา

"งั้นโชว์ฝีมือหน่อยสิ" ตะขบเอ่ยขึ้นมา เพราะตะขบเองเมื่อยล้าขี้เกียจทำ ตะขบเลยเลือกที่จะทำไข่ทรงเครื่อง

"งั้นหรรษาทำข้าวผัดให้แล้วกันค่ะ" หรรษา ตอบแล้วเดินไปหาวัตถุดิบมาสี่ห้าอย่าง ข้าว ไข่ ผักรวม (ต้นหอม หอมหัวใหญ่ แครอท) หัวกุ้งตรงที่มีมันแดง ๆ เธอตัดตรงหนวดกับตรงแหลม ๆ ออกเรียบร้อย และก็เครื่องปรุงเตรียมผสมลงในชามเลย

แม่ครัวน้องใหม่ของ Healthy Food Good Bekery กำลังจะเริ่ม ปรุงเมนูที่เธอชอบ กระทะที่ตั้งลงบนเตาไฟที่กำลังร้อน เสียงเนยกับกระเทียม หอมหัวใหญ่ ที่ลงไปอยู่ในกระทะดังซ่า เธอนำข้าวลงไปรวนให้แตกละเอียด แล้วใส่ไข่ไก่ลงไปผสมข้าวในกระทะที่เปียกชุ่มไข่ ตามด้วยเครื่องปรุง สักพักก็แห้งร่วนแตกกระจายแต่ยังคงความนุ่มของเม็ดข้าว สีออกสีเหลืองทองอ่อน ๆ ของข้าวที่เคลือบสีไข่ไก่ เธอเลยตักข้าวขึ้นมาพักไว้ เธอเตรียมเนยมาอีกรอบใส่ลงกระทะ เอามันหัวกุ้งผัดจนแห้ง เอาข้าวลงไปคลุก โรยผักต่างๆ แค่พอสะดุ้งกับไฟ จนส่งกลิ่นหอมแล้วตักใส่จานใหญ่ ยกมาเสิร์ฟตรงหน้าทุกคน

"เสร็จแล้วค่ะ ข้าวผัดมันกุ้ง" หรรษาเอ่ยบอกทุกคนที่นั่งรอ กลิ่นหอมของข้าวผัดที่เธอยกมากลิ่นหอม จนทุกคนที่นั่งรอพลอยอยากทานไปด้วย

หรรษาที่ไม่รอช้า จัดเสริฟให้ทุกคน เฮียวอก ตะขบ นินจา เจแปน

หลังจากที่ทุกคนได้ชิมเข้าไปคำแรกก็ทำหน้าแปลก ๆ จนหรรษาเองชักไม่แน่ใจในรสมือของตัวเอง

"ทำไมทำหน้าแบบนั้นค่ะ เฮีย" หรรษาเอ่ยถามเฮียวอก

"อึ้ง กูกำลังอึ้ง ฝีมือเด็กแบบเธอหรอ" เฮียวัย 50 เอ่ยชมฝีมือหรรษา

"ค่ะ" เฮียวอกเองที่ได้กิน ถึงกับคิดถึงรสชาติที่ตนเองคุ้นเคยสมัยเด็ก ๆ

"ไปได้สูตรแบบนี้มาจากไหนหรอ" ตะขบเอ่ยถามรสชาติของเธอ

"คุณปู่เรานะ ปู่เราทำเมนูนี้อร่อยมากเลยนะ อร่อยกว่าหรรษาทำอีก" หรรษาเอ่ยบอก เล่าถึงฝีมือการทำอาหารของปู่

มื้อเย็นผ่านไป มืดแล้วครัวกำลังปิดลง หรรษาเองเก็บล้างอุปกรณ์เสร็จเรียบร้อย เลยเข้าไปเปลี่ยนชุดนักศึกษาวิทยาลัยเพื่อจะกลับบ้าน

ระหว่างที่เธอจะเดินมาขึ้นรถเมล์ มีกลุ่มเด็กนักศึกษาอีกวิทยาลัยที่กำลังวิ่งไล่ตีกันบนท้องถนน หรรษาเองที่ใส่ชุดวิทยาลัย ST มา เด็กนักศึกษาอีกวิทยาลัยนึงคิดว่าเธอต้องแฟนใครสักคนในกลุ่มที่พวกตนวิ่งไล่มา วิ่งมาดักหน้าหรรษาเอาไว้ นักศึกษาวิทยาลัย PK

"มากับใครหละเธอ" เด็กช่างวิทยาลัย PK เอ่ยถามเธอ

"เรามาทำงาน เราไม่ได้มากับใคร" หรรษาโดนดักหน้าตอบออกไป ด้วยความตกใจ การเลือกเรียนวิทยาลัยสายอาชีพ เธอต้องเจอแบบนี้อยู่บ่อย ๆ จนเคยชิน

"มีอะไรกัน" เฮียวอกเดินมาพอดี ตรงที่หรรษามีเรื่อง

"เฮีย" หรรษาเอ่ยเรียกเฮีย อายุรุ่นราวคราวพ่อ จนเด็กหนุ่มที่กำลังหาเรื่องเธอ ต้องหยุดชะงักลง

"ไปยืนทำไมตรงนั้น มายืนข้างเฮียนี่" เฮียวอกเอ่ยออกมา จนหรรษาเองรีบเดินมาหาเฮีย เฮียวอกเลยให้เธอไปอยู่ด้านหลัง

" ลูกน้องฉัน พวกนายมีอะไร"

"เฮ้ย ๆ มึงมายืนงงไรตรงนี้ พวกเราโดนรุมฟากนู้น ไปช่วยกันก่อนเร็ว" กลุ่มเด็กพวกเดียวกับนายคนนี้เอ่ยเรียกจนมันรีบวิ่งไปอีกทาง

"ขอบคุณนะคะเฮีย"

"แถวนี้ดันเสือกใกล้ อาชีวะ ทั้งสองที่สะด้วยกลับดึกขนาดนี้ ไม่มีคนมารับมาส่งหรือไง" เฮียวอกเอ่ยถามเธอ

"ไม่มีค่ะ หนูอยู่กับปู่และย่าค่ะ ดึกขนาดนี้คงไม่มีใครออกมารับหนูหรอคะเฮีย "

"ไปงั้นเฮียไปส่ง" เฺฮียวอกเอ่ยออกมา สักพักมีรถยนต์คันนึงแล่นเข้ามาจอดที่หน้าโรงแรมที่เธอเข้ามา แต่รถคันนี้กับคุ้นตาหรรษามาก จนเขาลดกระจกลง

"หรรษา" เสียงอาจารย์เมฆินทร์

"อาจารย์ มาทำอะไรแถวนี้คะ" หรรษาเดินมาหาเขาที่รถ ยืนก้มลงมาให้พอดีกับการมองเห็น อาจารย์

"ขึ้นรถเร็ว ฉันจะพาไปเอารถ รถเธอซ่อมเสร็จแล้ว" เมฆินทร์เอ่ยบอก แต่ไม่ได้ตอบคำถามเธอเรื่องที่มาที่นี่ได้ยังไง วันที่เธอส่งใบสมัคร เมฆินทร์เห็นโลโก้โรงแรมในเครือบ้านตัวเอง

"รีบขึ้นมาสิ เดี๋ยวร้านปิด"

หรรษายืนลังเล แต่พอเขาบอกว่าร้านซ่อมรถจะปิดแล้ว เธอหันไปบอกเฮียวอก

"เฮียคะ หรรษากลับก่อนนะคะ" หรรษาหันไปลาเฮียวอก ยกมือไหว้เฮีย

"ขอบคุณนะคะเฮีย" หน้างานเฮียดูจะดุ เสียงดัง นอกเวลางานเฮียดูเป็นผู้ชายที่อบอุ่น เฮียวอกได้แค่พยักหน้ารับรู้ไม่เอ่ยคำใด ๆ ออกมา

หรรษาเดินมาขึ้นรถอาจารย์เมฆินทร์เขาเองขับพาเธอมาจอดที่หน้าร้านซ่อมรถ ที่ยังคงเปิดรอเธออยู่

"มารับรถครับ ค่าเสียหายครับ" เมฆินทร์เอ่ยออกมา พร้อมกับถามราคาค่าซ่อม

"อาจารย์ค่ะ หนูจ่ายเองก็ได้ค่ะรถหนู" หรรษาเอ่ยบอก

"ค่าซ่อมรถ 1800 บาทครับ" ช่างแจ้งราคามา หรรษาเปิดดูตังในบัญชีผ่านแอพ ตอนนี้เธอมีติดบัญชีสองพันกว่าบาท ด้วยความลังเล เงินนี้เธอต้องเก็บเอาไว้ใช้ทั้งเดือน

"หนูขอผ่อนจ่ายสองงวดได้ไหมค่ะ หนูเพิ่งได้งานทำ จะได้เบิกตอนสิ้นเดือน" หรรษาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุน

"ไม่ได้หรอกหนู งั้นต้องเอารถไว้ที่ร้านก่อน" เมฆินทร์ที่เห็นดังนั้นเค้าเลยสแกนจ่ายชำระเงิน ตรงโต๊ะเถ้าแก่ร้านซ่อม

"นี่ครับสลิป ผมโอนไปแล้ว ไปเอารถกลับ" ประโยคแรกเขาบอกเถ้าแก่เจ้าของร้าน ประโยคหลังหันมาบอกหรรษา เขาเดินจูงมือนักศึกษาออกมา

"อาจารย์เอาไปก่อนนะคะ หนึ่งพัน ที่เหลือหนูค่อยคืนให้คะ" เธอยื่นเงินให้เขาใบสีเทาหนึ่งใบ เขาดันมือของเธอกลับเข้าไปทางฝั่งหรรษา

"ไม่เป็นไร เอาไว้เธอทำงานได้เงินเยอะ ๆ แล้วค่อยมาคืนฉันก็ได้ ไปกลับบ้านได้แล้ว" เมฆินทร์เอ่ยบอกเธอ หรรษาที่เดินมาที่มอเตอร์ไซค์ตนเอง

สตาร์รถทันที ส่วนเมฆินทร์เขาเองไปนั่งรอในรถยนต์ หรรษาออกรถมาจอดขนาบข้างรถเขา

"หนูขอบคุณนะคะอาจารย์" หรรษายกมือไหว้เขาทันที

"ไปกลับบ้านดี ๆ แล้วเจอกันเด็กน้อย "

สองคนแยกย้ายกันกลับบ้าน หรรษาย้อนรถกลับเข้ามาในซอยที่จะไปบ้านตนเอง สักพัก เมฆินทร์เองก็ถอยรถของตนเอง มองเข้าไปในซอยรถเธอทิ้งช่วง เขาเลยขับตามมาช้า จนเธอขับมาถึงบ้านหลังเล็ก ๆ บ้านเช่าไม้หลังเก่า ๆ ของเธอ พอเขาเห็นเธอเข้าบ้านไปแล้ว มาจอดรถตรงข้ามหน้าบ้านของเธอสักพัก แล้วขับออกไป