Arabayı konağın önüne park ettiğinde, ceketini iyice üzerime sararak indim. İçimde onun bıraktığı ılık bir iz vardı. Rüzgâr dönmemişti.
Kapıdan içeri adım attığımda sessizlik beni karşıladı. Hiçbir ışık yanmıyordu. Az önceki kalabalık, gürültü, kahkahalar, hepsi salonun kapısında kalmış gibiydi.
Merdivenleri çıktığımızda odamıza girdik. Ceketi yatağın üstüne bırakırken ayakkabıları çıkardım. “Parmaklarım uyuşmuş resmen.” Kravatını çıkarıp yatağın üzerine bıraktı. “Boyun uzun, giymesen de olur o ayakkabıları.”
“Boyum uzasın diye giymiyorum bunları. Bu elbisemin altına spor ayakkabı mı giyilir?”
Takılarımı çıkarıp yerine bıraktım. “Eğer rahat edeceksen giyebilirsin,” dedi.
Elini sırtımın üzerine koydu. “Bütün gün ayakkabılar canını acıtmış olmalı, değdi mi giymene?” Avuç içi tenime tam
