Merhaba sevgili okurlarım, bayram dolasıyla yazamadım. Bugün de oğlumun hastane kontrolü vardı. Her zamanki yazdığımdan biraz kısa oldu. Eğer yorumlarınızla destek olursanız diğer bölümü de yarın yazıp ertesi gün paylaşacağım.
Adını Koyamadığım
Gözlerimiz birbirine kilitlenmişti. Zaman, o an birinin parmağıyla durdurduğu bir saat gibi askıda kalmıştı. Her şey susmuştu; sadece gözleri vardı o an. Elinde hâlâ silah duruyordu. Sanki tetiği çektikten sonra parmakları oraya yapışmış, geri dönemez bir kararlılıkla kilitlenmişti. Baktı bana. Öylece. Öyle bir bakıştı ki ne sevgi ne pişmanlık ne korku... Sadece donuk, soğuk, kabullenmiş bir bakıştı. Ve ben de ona baktım. Ama karşımda gördüğüm şey artık kocam değildi. Artık bir adamın gözlerinin içine bakmıyordum; bir duvarın taşlarına, bir mezar
