Gözlerimi açtığımda sabah olmuştu. Perdelerin arasından süzülen gri gün ışığı, odaya serin bir gölge gibi yayılmıştı.
Toprak hâlâ uyuyordu. Yüzü bana dönüktü ama gözleri sımsıkı kapalıydı. Yastığın bir köşesine yaslanmış, sanki tüm gece hiçbir şey olmamış gibi derin bir uykuya dalmıştı.
Ben mi?
Ben bu yatağa sadece bedenimi yatırmıştım. Ruhum hâlâ ayakta, hâlâ savaştaydı.
Ama bu sabah, farklıydı. Bu sabah daha güçlü hissetmek zorundaydım.
Sessizce kalktım yataktan. Üzerime sade ama özenli bir kıyafet geçirdim. Saçımı tarayıp at kuyruğu yaptım. Aynadaki yansımama uzun uzun baktım.
“Kendine gel,” dedim usulca. “Bu hayat senin, bu beden senin. Sahip çık.”
Toprak ayak seslerimle kıpırdandı, sonra gözlerini araladı. Uykulu bakışlarını bana çevirdi. “Bir yere mi gidiyorsun?”
“İşe gitmek
