“อย่าดื้อมาก เข้าใจไหม?”
“ค่ะ เป็กกี้ไม่ดื้อ เป็กกี้รอพี่ลูสอยู่ที่นี่นะคะ” เธอยิ้มหวานให้เขาทั้งที่ในใจวูบโหวงไปหมด มันไม่ใช่การจากลาแต่ก็อดเศร้าไม่ได้
“ผมฝากคุณเป็กกี้ดูแลท่านหญิงด้วยนะครับ แล้วผมจะรีบมารับ”
“ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะคุณแซม ฉันจะดูแลอย่างดีเลยค่ะ” เป็นสิ่งเดียวที่เป็กกี้จะทำได้ในฐานะตัวแทนของลูวิส ฉะนั้นเธอจึงตั้งใจทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุด
“ผมไปก่อนนะครับท่านหญิง”
“โชคดีนะคะท่านชาย”
เป็กกี้ลอบมองผู้สูงศักดิ์ทั้งสอง สายตาที่พวกเขามองกันและกันมันเต็มไปด้วยความรู้สึก โดยเฉพาะสายตาของท่านหญิงมันเหมือนกับที่เธอมองพี่ลูสไม่มีผิด พอท่านชายขยับตัวหันหลัง เป็กกี้จึงเบนสายตาไปที่ลูวิสอีกครั้ง เขากำลังเดินออกจากคฤหาสน์ไม่ได้หันกลับมามองเธอ
ได้แต่ปลอบตัวเองในใจเขาแค่ไปทำภารกิจ เดี๋ยวเขาก็กลับมา....แต่คำว่าเดี๋ยวของเขากับเธอคงไม่เท่านั้น ครั้งล่าสุดพี่ลูสหายไปเป็นเดือน แล้วครั้งนี้ล่
