Bu bölüm aynı acıyı yaşamış, hamileyken kalabalığın arasında kendini yapayalnız, kimsesiz hisseden tüm kadınlara gelsin.
Keyifli Okumalar...
Zelal, doğum sancılarının her bir dalgasında bedenini saran acıyı hissediyordu. Her kasılma, vücudunu sarsıyor, nefes almak bile zorlaşıyordu. Yüzü terden sırılsıklam olmuş, gözleri yarı kapalıydı. Ama her ne kadar acı ve yorgunluk içindeyse de, içinde bir yerde, oğlunu dünyaya getirme isteğiyle dolup taşıyordu.
Doktorlar sürekli olarak ona destek vermeye çalışıyor, "Biraz daha, Zelal. Neredeyse oldu," diye onu cesaretlendiriyorlardı. Ancak bu sözler, Zelal’in zihninde yankılanırken, acı ve yorgunluğun ağırlığı altında eziliyordu. İçinde güçlü kalmaya çalışan bir anne vardı, ama doğum süreci beklediğinden çok daha zor geçiyordu. Bebeği vaktinden er
