วันต่อมา...ร่างเล็กตื่นขึ้นมาพร้อมกับร่างกายที่รู้สึกกระปรี้กระเปร่ากว่าเมื่อวาน แต่ก็ต้องแปลกใจอยู่ไม่น้อย เพราะตื่นขึ้นมาแทนที่จะเจอกับขั้นเทพ เสี่ยคะเสี่ยขาของเธอ เธอกลับพบว่าตัวเองนั้นนอนอยู่บนเตียงกว้างๆ นี้เพียงลำพัง
เธอกวาดสายตามองไปที่รอบๆ ห้อง ก็ไม่พบเขา แถมห้องก็เงียบสนิท จึงตัดสินใจลุกออกจากที่นอน แอบวูบไหวอยู่หน่อยๆ ที่เขาหายไป หรือเขา...จะโกรธที่เธอพูดใส่เขาเมื่อคืนเหรอ เธอถามตัวเองในใจ
แต่จะโทษเธออย่างเดียวก็ไม่ถูกนะ เพราะเขา...ดันพูดใส่เธอก่อนเองแล้วจังหวะที่เธอเดินเข้าห้องน้ำไป กลับต้องตกใจเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่นอนคว่ำหน้าอยู่ที่พื้นห้องน้ำ
“คะ...คุณ!! เป็นอะไรไปคะ...” ร้องเสียงหลงแล้วรีบวิ่งไปพยุงร่างเขาให้หงายหน้าขึ้น
ใบหน้าซีดเผือดหลับหมดสติ แถมตัวเขายังร้อนราวกับไฟอันร้อนระอุอีก
“ว่าแล้วเชียว ติดไข้จนได้ ไม่รู้จะอยากป่วยทำบ้าอะไร สติดีไหมเนี่ยห๊ะ!!” ปากก็บ่น ทว่ากลับ
