แกร๊ก แอ๊ด!!
“เสี่ยเป็นไรอะ...อ๊ะ...ไอ้บ้าเสี่ย...”
พอวิ่งเข้ามาในห้องนอนแล้วเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง กลับถูกขั้นเทพที่หลบอยู่ที่หลังประตู สวมกอดเธอจากทางด้านหลัง
“ป้อนนมเสี่ยหน่อยสิ...เอ๊ยไม่ใช่...ป้อนข้าวป้อนยาเสี่ยหน่อย...สัญญาว่าจะไม่คิดเรื่องแบบนั้นอีกก็ได้...หมายถึงตอนป่วยน่ะนะ” มีความวงเล็บปิดท้าย เพราะเป็นไปไม่ได้หรอกที่เขาจะไม่คิดเรื่องอย่างว่า ในหัวสมองของเขา มันขาดเรื่องแบบนี้ไปได้ที่ไหนล่ะ
“งั้นก็ปล่อยหนูสิ...” สะบัดตัวออกจากเขา โดยที่ขั้นเทพก็ยอมปล่อยให้เธอเดินไปหยิบอาหารมาป้อนเขาแต่โดยดี ซึ่งเขาก็นั่งกินเงียบๆ ไม่ดื้อไม่ซน จนกระทั่งกินยา
“เดี๋ยวเสี่ยมานะ...หนูก็อยู่ที่นี่ได้ตามสบายเลย...ส่วนเรื่องทำความสะอาดเสี่ยจะให้แม่บ้านมาจัดการ”
“เสี่ยจะไปไหนคะ...”
“ไปทำธุระน่ะ...ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวกลับมา”
“เอ่อ...งั้นหนูขอกลับไปนอนที่บ้านได้ไหมคะ...พรุ่งนี้มีเรียนเช้า...แล้วก็...ถ้
