“คุณนี่มัน...ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะเลวได้ถึงขนาดนี้”
“...” ไหวไหล่ใส่เธออย่างไม่สะทกสะท้าน จากนั้นก็เดินไปนั่งลงแล้วทานอาหารต่อ “นั่งลงกินข้าว กินเสร็จจะได้ไปเก็บเสื้อผ้าเตรียมตัวไปเที่ยวกัน” เอ่ยบอกเธอเสียงเรียบ ไม่สนใจว่าตอนนี้เธอจะโมโหจนแทบจะเผาหัวเขาอยู่แล้วก็ตาม
“ฉันไม่กิน...”
“กิน!! ฉันบอกให้นั่ง...ก็นั่ง!!” กดเสียงต่ำ พร้อมเงยหน้าขึ้นจ้องมองเธอหวังบังคับให้เธอนั่งลง
แต่ใครกันจะไปกินลง ตอนนี้ชีวิตเธอต้องเจอกับอะไรก็ไม่รู้ที่ควบคุมไม่ได้ แล้วใครจะไปมีอารมณ์นั่งกินข้าวแบบสบายใจแบบเขาล่ะ
“จิ๊...” จิ๊ปากแล้วยอมนั่งลงอย่างจำใจ กินไปก็พะอืดพะอมไป อยากจะอาเจียน ยิ่งเห็นหนาเขาก็ยิ่งฝืนไม่ไหว สุดท้ายก็ต้องลุกไปอ้วกที่ชักโครก
“เป็นอะไร...ไปหาหมอไหม” พอเห็นว่าอาการเธอแปลกๆ เลยถามขึ้น แต่น้ำเสียงก็ยังคงตึงๆ ใส่เธอ เพราะยังปรับอารมณ์ไม่ได้ แอบเป็นห่วงอยู่หน่อยๆ ว่าเธอจะเป็นอะไรหรือเปล่า ทว่าก
