กอดอยู่พักใหญ่ เขาก็แน่นิ่งไป ส่วนเธอก็พยายามแกะแขนที่เขากอดรัดเธอเอาไว้อย่างกับงูเหลือมออก จากนั้นก็ลุกไปหยิบผ้าและกะละมังใส่น้ำมาเช็ดตัวให้เขา ทั้งที่สองมือก็ยังคงล็อกอยู่ แม้จะทุลักทุเลอยู่มาก แต่ก็ทำให้ เพราะเธอคิดว่า เขาใจร้ายกับเธอ ก็ไม่จำเป็นที่เธอจะใจร้ายกับเขาสักหน่อย หรือลึกๆแล้ว เธออาจจะใจไม่แข็งพอ เลยยังดีกับเขาอยู่
“อื้อ...” ร่างสูงเบี่ยงใบหน้าหลบสัมผัสเย็นๆ จากผ้า ก่อนที่จะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นว่าเป็นเธอที่เช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เขา หัวใจดวงแกร่งพองโตขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์ พร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าด้วยความดีใจ โล่งใจที่เธอยังอยู่ตรงนี้ และประทับใจที่เธอดูแลเขา แม้ก่อนหน้านี้เขาจะใจร้ายกับเธอก็ตาม
“...” มองหน้าเขานิ่งแล้วไม่สนใจ ลงมือเช็ดตัวเขาต่อ
“ขอบคุณนะ...คุณแม่...”
“ใครแม่คุณ...” ตวัดสายตามองเพียงนิดแล้วตอบกลับเสียงแข็งๆ
“ก็แม่...ของลูกไง...แต่เรียกแม่ก็ไม่
