“ไอติมหวานเนอะวันนี้” ขั้นเทพกล่าวขึ้น สิ่งที่เขาจะสื่อคือ ไม่ใช่รสชาติที่หวานของไอศกรีม แต่เป็นความรักที่ผลิบานในตอนนี้ต่างหาก
“แต่ปะป๊ากินรสมะนาวของย่า...” จะหวานสักหน่อยแต่ยัยลูกสาวคนเล็กกลับสกัดดาวซะงั้น
“คิคิ...” ยิปซีถึงกับกลั้นขำไว้ไม่อยู่
“ก็...มันก็หวานอยู่ดี...เพราะมันคือของหวาน...” เขาแก้ตัว แล้วหันไปตักของยิหวามาชิมแทน “อื้ม...ของน้องหวาหวานมากๆ เลย”
“ปะป๊า...ทำไมไม่สั่งมากินเอง...แย่งของยิหวา...แบบนี้...ต้องสั่งเพิ่มนะคะ” ได้ทีก็เอาใหญ่ เมื่อเห็นว่าพ่อแย่งกินก็ตีเนียนขออีกถ้วย
“พอแล้วค่ะ...ถ้วยที่สองแล้ว...เดี๋ยวกลับบ้านก็ไม่ยอมกินข้าว...” ยิปซีปรามเอาไว้
“วันนี้...เรานอนเต็นท์กันได้ไหมคะ...” ยาหยีถาม
“เพิ่งจะหายป่วย...ก็หาเรื่องป่วยต่อแล้ว?...อยากฉีดยาใช่ไหมคะ” ยิปซีถามกลับ
“แฮะๆ ...นอนที่ห้องก็ได้...แต่คืนนี้...ปะป๊าต้องเล่านิทานให้พวกเราฟังก่อนนะคะ”
“ครับ...”
“ป๊า
