“จะ...จัดการเรื่องรักษาให้แม่หนูหรือยังคะ...” นี่เป็นคำถามแรกที่เธอเอ่ยถามเขา ตอนนี้ชีวิตของแม่เธอสำคัญที่สุด ไม่ว่าร่างกายของเธอจะบุบสลายแค่ไหน หากมันทำให้เธอมีเงินรักษาแม่ เธอก็ยอมที่จะแลกมัน
และคงต้องจำยอม ทำใจยอมรับให้ได้ เพราะเงินที่เขาให้มามันมหาศาลมาก ทั้งเดือนไม่สิ ทั้งชีวิตเธอจะหาเงินเดือน เดือนละเป็นล้านๆ ได้จากที่ไหน แน่นอนว่าไม่มีหรอก สู้มันไปอีกสักตั้ง และคิดว่าอีกไม่นานอีตามาเฟียหัวงูนี่ก็คงจะเบื่อเธอแน่ๆ
“จัดการเรียบร้อยแล้ว ค่าเทอมก็จ่ายให้แล้ว ส่วนหนี้รายวันของแม่หนู เสี่ยก็ปิดให้หมดแล้ว”
“จะ...จริงเหรอคะ...” ฮือพ่อพระมาโปรดแต่ไม่ชมหรอก เพราะเสียอย่างเดียวบ้ากาม
“ใช่ เมื่อไหร่เธอจะหายไข้เนี่ย...ฉันเริ่มอยากอีกแล้ว” นั่นไง ยังไม่ทันขาดคำเลย สมองก็เอาแต่คิดเรื่องลามกจกเปรตจนได้
“หนูไม่สบายอยู่นะคะ” เธอย้ำ หวังให้เขาได้ฉุกคิดและเห็นใจเธอสักนิด แต่ไม่เลย เพราะแทนที่จะสลด
