หมับ!!
“เฮือก!!”
“จะไปไหน?”ขั้นเทพเอ่ยถามเมื่อเห็นว่ายิปซีกำลังจะหนีออกจากห้องไป โดยที่เขายังไม่ได้อนุญาติเลย
“กะ...กลับบ้านสิ...นี่มันเย็นแล้วนะ...คุณยังไม่พอใจอีกเหรอคะ”
“เสี่ยขา...เลิกเรียกฉันว่าคุณแล้วเรียกฉันว่าเสี่ยขาทุกครั้ง”
“ทำงาน ได้เงิน ก็จบกันแล้วไง ปล่อยหนูนะ...หมดเวลาของคุณแล้ว..หนูเหนื่อยแล้ว”
“สิบล้านนะหนู ไม่ใช่สิบบาท ปกติเสี่ยซื้อตัวคนอื่นหลักหมื่นเอง ให้เอาให้คุ้มก่อนดิ”ความห่ามของขั้นเทพเอ่ยออกไปตามความคิด ราวกับคนที่แพ้เสียงในหัว
“ก็คุณดันโง่มั่นหน้าเอง”
หมับ!!
“อื้อ...”สองไหล่มนถูกมือหนาบีบมันอย่างแรงดังถูกคีบหนีบ จากนั้นก็ดันเธอเข้ากำแพง กดมันตรึงไว้ไม่ให้เธอขยับหนีไปไหน
“ว่าไงนะ...เมื่อกี้หนูพูดว่าไงนะ เสี่ยไม่ค่อยได้ยิน”ถามย้ำ ทั้งที่คำว่าโง่นั้นตีหน้าเขาเข้าเต็มๆ เพียงแค่ต้องการไฟโทสะให้รุกโชนขึ้นหนักยิ่งกว่าเดิม แต่ทว่าเธอกลับเม้มปากแน่นไม่พูดมันออกมา ใ
