“หนูบอกว่าหนูมีเรียน...ทำไมเสี่ยถึงได้เอาแต่ใจขนาดนี้คะ...” เธอเปิดประตูเข้ามาแล้วบ่น
“มานี่หน่อย” กวักมือเรียกเธอ ไม่สนใจในสิ่งที่ยิปซีพูดเลย
“เสี่ยคะ...เราต้องทำข้อตกลงกันใหม่แล้วนะคะ...แบบนี้ยิปไม่มีความเป็นส่วนตัวเลย”
หมับ!
พรึ่บ!!
“อ๊ะ...นี่เสี่ยคะ...ฟังยิปหรือเปล่าคะเนี่ย” ร่างสูงไม่สนใจเธอ แต่กลับดึงเธอนั่งลงบนตักแล้วกอดเธอเอาไว้ ทันทีที่เธอเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา
ใบหน้าหล่อร้ายเกยไปที่ไหล่เธอแล้วค่อยๆ หลับตาลง ราวกับต้องการหาที่พึ่งทางใจในตอนนี้
“เสี่ย...ฟังที่ยิปพูดหรือเปล่าคะ...” ความเงียบ กับอ้อมแขนที่เขากอดเธอเอาไว้แน่นนั้น ทำให้เธอเอ่ยถามเสียงดัง
“พรุ่งนี้เดี๋ยว ******อนเงินให้นะ...ถือว่าเป็นค่าเสียเวลา” ไม่มีคำพูดกวนๆ จากปากเขาเหมือนอย่างเคย ความหื่นกามก็ไม่มี มีแต่แววตาที่ดูเศร้าๆ ที่เธอสัมผัสมันได้
“งั้นก็ถอดเสื้อผ้าค่ะ...รีบทำหนูจะได้รีบไปนอน”
“หนูไม่รู้ใจเสี่ยเ
